Op vrijdag 4 september vertrok ik met mijn vrouw en onze hond Paco naar Knokke-Heist. Nadat we geïnstalleerd waren in ons hotel, liepen we naar Ironman Village op het strand. Hier begonnen de kriebels echt te komen en werd alles werkelijkheid. Na de registratie, mocht ik mijn spullen in ontvangst nemen en alles klaar gaan maken om de volgende dag naar de transitiezones te brengen. De nacht van vrijdag op zaterdag verliep alles behalve volgens plan. Ik werd om 4:00 uur ’s ochtends wakker van de rugpijn en heb geen oog meer dicht gedaan. Zaterdagochtend volgde de briefing voor first-timers, wat was ik blij om te zien dat ik niet de enige first-timer was. Hierna mochten mijn vrouw en ik mijn fiets en spullen naar de transitiezones brengen en kon de ontspanning beginnen. Helaas was erg weinig ruimte voor ontspanning, de rugpijn bleef duidelijk aanwezig. Met wat pijnstillers en wat voorzichtige oefeningen probeerde ik alles soepel te houden. We gingen op tijd naar bed en de nacht verliep gelukkig iets beter dan de dag ervoor. Om 5:00 uur ging de wekker, tijd om op te staan. Na wat voorzichtige stretch oefeningen, een paar boterhammen met Jam, de smaak van tijgerbalsem wat nog aan mijn vingers plakte en wat pijnstillers konden we vertrekken.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de donaties aan Metakids, de mooie woorden aan ons en de steun die we hebben mogen voelen. Ik kan met grote trots vertellen dat ik dankzij jullie mijn eerste doel bereikt had, namelijk mijn streefbedrag voor metakids. Hierna volgde de laatste voorbereidingen voor mijn Ironman 70.3 en dat ging zeker niet zonder slag of stoot. Tijdens de voorbereidingen liep de spanning soms erg hoog op, dat was zeker de laatste weken flink te merken. Zoals bij veel mensen, komt de spanning er altijd uit op zwakke plekken in het lichaam en dat was bij mij ook het geval. Ik ging 3 weken voor de race door mijn rug. Waar ik normaal gesproken vrij snel weer op de been ben, viel het deze keer erg tegen. Ik heb mijn voorbereidingen niet optimaal kunnen afmaken, maar gelukkig heb ik in de maanden ervoor geen blessures gehad.

Zondag 6 September, een dag die voor ons voor eeuwig in het geheugen gegrift staat.

Na 2 uur en 57 minuten stapte ik van de fiets, wat gebeurde er toch? Ik was zo relaxed, ik voelde de rugpijn niet meer en ik genoot enorm van de race. Ik trok mijn renschoenen aan en begon aan het laatste onderdeel: de halve marathon. Dit laatste onderdeel bestaat uit 3 keer op en neer over de boulevard, met elke ronde een verraderlijk bergje in de duinen. De eerste twee rondes voelde goed, ik genoot ook hier enorm van elke stap die ik zette. Elke ronde opnieuw stonden weer mijn lieve supporters op verschillende plekken, waardoor je toch dat stapje extra zet. De derde keer dat ik het bergje op rende, voelde ik dat alle inspanning zijn tol begon te eisen. Ik bleef met mijn gedachten bij Fos, waardoor ik toch de motivatie en kracht vond om te blijven rennen. Eén ding was zeker, ik ga die finish over. Mijn vrouw had een prachtig spandoek gemaakt met een foto van Niki, Ryan, Mae en Fos. Toen ik dit spandoek in handen kreeg, besefte ik het: I DID IT! Met het spandoek op mijn rug rende ik enorm trots over de finish. Ik liep de halve marathon in 1 uur en 52 minuten, waardoor de totale tijd kwam op 5 uur en 45 minuten. Na de finish volgde de ontzettend mooie en emotionele hereniging met mijn vrouw, de vrienden en familie. We hebben enorm na genoten met zijn allen, wat was het geweldig!

Ik besefte pas later, wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was. De spanning verdween, ik kwam tot rust en dacht na over het verloop van de race. Hoe was dit mogelijk na zo veel last van de rug te hebben gehad? Daarna kon ik maar één conclusie uit trekken: Ik had een engeltje op mijn schouder. Dat engeltje dat was jij, Fos!

Ik kwam aan bij de zwemstart en begon aan de mentale voorbereiding. Heb ik alle spullen en staan deze gereed? Ben ik klaar voor deze uitdaging? Ga ik dit volhouden en de finish halen? Met de rugproblemen van de dagen ervoor, had ik nooit durven denken dat ik deze vragen zou beantwoorden met: JA!. Vlak voor de start zag ik mijn vrouw en voelde ik de emotie op komen. Wat een geweldige steun is zij voor mij geweest in dit hele verhaal. Zonder haar had ik dit nooit gered. Ik dacht aan Fos, ik dacht aan Niki, Ryan en Mae. Ik dacht aan de verschrikkelijk zware strijd die zij gestreden hebben als gezin en ik voelde de kracht die Fos heeft geleverd. Deze kracht zorgde er voor dat ik het water in dook en voor mijn gevoel als een vis door het water bewoog. 1,9 kilomter en 39,5 minuut later kwam ik uit het water, een tijd die ik nooit eerder gehaald heb. Na het zwemmen, begon ik aan 90 kilometer fietsen. De kracht was nog niet verdwenen en ook hier fietste ik tegen alle verwachtingen in vrij gemakkelijk doorheen. Ik heb genoten van iedere meter die ik fietste, ik betrapte mij zelfs erop dat ik aan het fluiten was onderweg. Onderweg kwam ik op verschillende punten mijn lieve vrouw, vrienden en familie tegen, die helemaal voor mij naar Knokke-Heist waren gekomen. Wat een ontzettende boost kreeg ik daar van.