Op 1 en 2 november vond Día de Muertos plaats, een Mexicaanse feestdag waarbij overleden dierbaren op een vreugdevolle manier worden herdacht. Het was voor mij een van de hoofdredenen om in deze periode naar Mexico te reizen, en ik neem jullie graag mee in deze traditie. Hoewel er zeker raakvlakken zijn met de vastelaovend en Halloween, is het toch een uniek festival. Het voelde groter en kleiner tegelijkertijd.
Uiteraard heb je van tevoren verwachtingen van de feestdag, gevormd door beelden uit reisprogramma’s, wie is de mol? of bij de GP van Mexico. Zo pakte Mexico-Stad dit jaar uit met een 33,4 meter hoge Catrina (een elegant vrouwelijk skelet in een sierlijke jurk) en wordt de parade steeds groter en langer. Maar laat ik vooropstellen: dit is niet de Día de Muertos die ik heb meegemaakt. Ik vierde het in San Cristóbal de las Casas, een kleinere stad in het zuidoosten van Mexico, een stad waar de commercie het nog niet heeft overgenomen van de traditie.
Daardoor voelde het festival ook kleinschaliger dan ik had verwacht. Niet iedereen is verkleed en geschminkt tijdens deze dagen; je kunt het vergelijken met de vastelaovesoptocht. Je hebt de deelnemers die helemaal zijn uitgedost én je hebt de toeschouwers, wat een mengeling is tussen verklede en niet verklede mensen. Maar juist dat kleinschalige maakt het mooier, de vastelaovend oppe Ruiver is toch ook mooier dan die in Maastricht of Venlo.
Deel deze pagina:
Op 1 en 2 november vond Día de Muertos plaats, een Mexicaanse feestdag waarbij overleden dierbaren op een vreugdevolle manier worden herdacht. Het was voor mij een van de hoofdredenen om in deze periode naar Mexico te reizen, en ik neem jullie graag mee in deze traditie. Hoewel er zeker raakvlakken zijn met de vastelaovend en Halloween, is het toch een uniek festival. Het voelde groter en kleiner tegelijkertijd.
Deel deze pagina: