‘Hae veult zich wie ‘ne prins in ’n petattekoel.’ of ‘Hae laef wie ‘ne prins in ’n petattekoel.’ Dees oetdrökkinge zien de meujte van ’t toelichte mier den waerd. In ós lokale modertaal waerde ze vreuger dökker gebroek en ouch in ’n beperk aantal angere plaatse zien ze bekènd. In ’t dagelikse modertaalgebroek kómme oetdrökkinge ál minder veur. As veur de beeldsjpraok in ‘wie ‘ne prins in ’n petattekoel’ bekieke, zit d’r ’n enorme taegesjtèlling in: Aan de eine kantj de prins, van adelike aafkóms en gewènd aan ’n luxe laeve in deftige kesjtieële en pelieze. Aan de angere kantj de petattekoel, simpele opsjlaagplaats van petatte, belangriek veur de alledaagse kos, bie-eingebrach door hel wèrkende boereluuj op ’t plattelandj. De oetdrökking symboliseert ’t gelöksgeveul det emes haet in zien eige, neet op väöl luxe gebaseerde, woeën- en laefómgeving en dao van de klènste dinge kèn genete. ’n Plek wao emes as ’t ware ’n prinsheerlik geveul van krieg. Symbolisch daoveur is ’t verlange nao ‘n hutje oppe hei. In Pruses zègke ze “In der kleinsten Hütte ist Platz für ein glückliches Herz“ gebaseerd op ’ne regel oet ’n gedich van de beroemde Duitse dichter Friedrich Schiller. In väöl oetdrökkinge sjteit de man (hae) centraal, vanwaege de klassieke mannedominantie. Door ’t verdwiene van oetdrökkinge kèn det praktisch has neet mier rechgezat waere. Bie deze dus waal: ‘Zie veult zich wie ’n prinses in ’n petattekoel’.