Ondertussen grijpt een speler naar zijn gezicht en stort – zoals we dat vaak mooi benoemen – ter aarde als een stervende zwaan. De scheidsrechter twijfelt, de spelers worden boos en voor je het weet vliegen de gele kaarten je om de oren. En dan de voetballer die na een licht tikje op zijn borstkas tien minuten op het gras ligt te creperen, met beide handen voor zijn gezicht. Ja, zijn gezicht! Wisten jullie dat wanneer je de aanstelleritis nervus raakt, de pijn blijkbaar EXTREEM uitstraalt naar het gezicht? Een bijzonder verschijnsel. Volgens mij ontbreekt alleen nog een MRI-scan om vast te stellen of er sprake is van een gebroken ego. Maar goed, terug naar het voetbal. Na de wedstrijd staan de spelers en trainer voor de camera.

Ik heb inmiddels een eigen bingokaart gemaakt met de standaardantwoorden. Elk weekend wel prijs!

• ‘We moeten de beelden analyseren.’

• ‘We moeten de knop omzetten.’

• ‘We hebben als team gestreden.’

• ‘We moeten dit snel achter ons laten.’

• ‘We hebben er alles aan gedaan.’

Alles? Behalve winnen, blijkbaar. Ik overweeg inmiddels om de bingokaart uit te breiden met een bonusronde voor trainers. Bij vijf keer ‘we moeten hiervan leren’ krijg je gratis een ontslagvergoeding!

Begrijp me niet verkeerd: ook bij ijshockey gaat er weleens iets mis en zijn er regels genoeg. Maar wat een verschil in tempo! Geen minutenlang overleg over een dikke teen, geen complete volksverhuizing rond de scheidsrechter en geen stervende zwanen die na een wonderbaarlijk herstel weer vrolijk verder huppelen. Ik bedoel: schaatsen.

En wat het mooiste is? Ondanks mijn gemopper blijf ik toch kijken. Het is en blijft een prachtig spelletje waar menig bloeddruk en hartslag van omhoog schiet. Het maakt emoties los en brengt mensen samen. En eerlijk: niets gaat boven een wedstrijd beleven in het stadion.

Maar soms verlang ik gewoon terug naar de jaren waarin de scheidsrechter floot, alles meteen duidelijk was en een doelpunt gewoon een doelpunt was. Zonder VAR, zonder eindeloze discussies en zonder alle mikmak eromheen. Gewoon lekker voetbal. Zoals het bedoeld is.

Zou ik eens moeten doen na een poliklinisch consult in het ziekenhuis. Als ik na een huidbiopt mag hechten en de patiënt is er niet tevreden over. Zie je het al voor je? Er kan een klacht ingediend worden via de klachtencommissie. Misschien kan ik dan ook zeggen 'ik zat er niet lekker in. En heb er wel alles aan gedaan.' Maar goed, alle gekheid op een stokje. Dit is niet met elkaar te vergelijken. Zeggen we dan maar. 

Wij zijn begin oktober naar Amerika geweest en hebben hier een ijshockeywedstrijd mogen aanschouwen van de Golden Knights. Het was een ver-a-de-ming. Het spel loopt lekker snel door, ze beuken elkaar tegen de wand en staan meteen op, de scheidsrechter krijgt respect van de spelers en ze luisteren gewoon! Waarom kan dit niet meer in het voetbal? 

Het voetbal anno nu draait amper meer om het spelletje. Kijk allereerst eens naar de scheids- en grensrechters: de lijst aan regels worden meer en meer. Eerder was buitenspel nog uit te leggen aan een voetbalvreemde, maar ondertussen zijn er weer regels verbonden aan buitenspelregels. Er worden lijnen getrokken. Een dikke teen staat buitenspel, maar de schouder van de verdediger heft het buitenspel misschien weer op. Het spel ligt stil en de VAR gaat kijken. De VAR weet het wel. Of toch niet? De scheidsrechter twijfelt. De spelers wachten. Het publiek wacht. Volgens mij staat ondertussen zelfs de biertapper te wachten. Eindelijk komt het verlossende oordeel: buitenspel!

Maar wacht eens even… Er ging ook nog een overtreding aan vooraf. Aan de andere kant van het veld, nog voordat de aanval überhaupt was opgezet. En dus begint het hele circus opnieuw. Vroeger keek je negentig minuten voetbal. Tegenwoordig heb je voor één doelpunt bijna een avondvullend programma nodig. 

Mijn vriend daarentegen is tot afgelopen seizoen scheidsrechter geweest in het betaald voetbal voor de KNVB. Ook via hem heb ik vele wedstrijden kunnen en mogen bezoeken. En veel achter de schermen gezien en gehoord. Elke maand weer naar Zeist; elke keer weer de spelregeltoetsen. 

Er is toch allemaal veel veranderd de afgelopen jaren. Er vliegen schandalige miljoenen, miljarden, misschien wel biljoenen doorheen. En het is toch een ‘spelletje’? Ook zoiets: vroeger vertrouwden we nog op de scheidsrechter en grensrechter. Oké, niet altijd. Ook ik heb mij schuldig gemaakt aan: 'sjaele wiekser!' of 'steek die fluit/vlag, maar in  je...!'.

De voetbalwereld. Het is een wereldje apart.  Zelf heb ik vorig jaar na bijna 20 jaar de voetbalschoenen aan de wilgentak mogen hangen. Met tegenzin; blessureleed vanaf mijn 26e jaar deed mij nu toch echt de das om. Daarnaast ben ik altijd fanatiek voetbalsupporter geweest van Ajax en VVV-Venlo. Vanaf een jaar of 14 heb ik jaren een seizoenskaart gehad voor VVV-Venlo. En ben ik bij vele thuis- en uitwedstrijden geweest!