Na al dat opruimen is het huis leeg. Ik loop nog één keer naar boven, werp een blik in mijn oude slaapkamertje zonder raam, waar net een bed en een kast in pasten, maar wel mijn lekkere eigen plekje was. Ik loop over de grote zolder boven de schuur waar we vroeger eindeloos speelden en verkleedpartijen hielden. Wat een waanzinnig fijn thuis om op te groeien.

Binnenkort woont hier een ander gezin. Ik hoop dat zij hier met net zoveel plezier zullen wonen als ik altijd gedaan heb en dat hier nieuwe herinneringen gemaakt worden. Voor mij is het nu goed zo. Het is nu weer gewoon een kaal huis. Het thuis van vroeger blijft mijn herinnering.

Totdat de schatten tevoorschijn komen. Daar sta je dan, met je eigen schattige babyjurkje en je allereerste schoentjes in je handen. Dat moet toch echt bewaard blijven. En dan het ‘goede’ servies uit 1959, nog helemaal compleet. Mijn ouders waren er altijd zó zuinig op; het mocht alleen uit de kast met de communies, met Sinterklaas en Kerstmis. Dat mag dus absoluut niet weg. Net als het schilderij dat pap en mam op hun bruiloft kregen, met op de achterzijde een plakkertje met de naam van de gever. Wie neemt dat mee? Ik moet er ernstig voor waken dat ons eigen huis niet overvol raakt, dus ik kan niet te veel meenemen. Maar ach, dat leuke vaasje dat ik ooit voor Moederdag kocht, dat past er nog wel bij. En wat te denken van het oranje trainingsjasje waarin we pap schaatsend over de visvijver zien zwieren.

De tijdschriften van Neue Mode uit de jaren zeventig blijken inmiddels behoorlijk oude mode te zijn en worden klaargezet voor bij het oud papier. Hele stapels lp’s, boeken en cd’s gaan naar een goed doel. En dan de schuur in, waar de werkbank van pap nog precies zo staat als hij hem vijfentwintig jaar geleden achterliet. Ook daar werd alles bewaard, want ‘je wist maar nooit of je dat specifieke houtje of stuk electriciteitsbuis nog eens nodig had’. Ook de vele ‘kroetblikjes’ met schroefjes en spijkers kunnen nog wel eens van pas komen. Ik besef me tijdens het opruimen goed dat mijn ouders hun gezamenlijk leven met niets zijn gestart en alles wat ze bij elkaar verzameld hebben voor hen van grote waarde was.

Het lezen van de briefjes met quotes, gedachtenspinsels, leuke muziek en veel recepten kost wat tijd. Maar hoe mooi is het om zo nog dingen te ontdekken die niet bekend zijn bij mij. Ook voor het bekijken van de vele foto’s neem ik me de tijd. Familiefoto’s uit vroeger tijden met allemaal serieuze gezichten. Het lijkt wel of je het toen niet leuk mocht hebben als je op de foto moest. Maar ook lachen om de mislukte foto’s die toen niet gewist konden worden maar gewoon werden afgedrukt. Zo trekt het leven van een aantal generaties aan ons voorbij.

We zijn als broers en zus samen gestart en dat ging nog niet zo snel. Ik weet dat het moet gebeuren en toch voelt het voor mij in het begin heel ongemakkelijk om door het huis en de persoonlijke zaken van pap en mam te gaan. We openen kasten die niet voor ons bedoeld zijn en steken zonder toestemming onze neus in hun administratie. Voor mij voelt dat op dat moment als schending van hun privacy.

Nog één rondje loop ik door mijn ouderlijk huis voordat de handtekening bij de notaris wordt gezet. Nog eens terugdenken aan hoe het vroeger was. Na het overlijden en de uitvaart van mijn moeder, ruim een jaar geleden, hadden we nog een klus te klaren. Wat te doen met de zesenzestig jaar aan historie en verzamelde spullen? Hoe beginnen we hier überhaupt aan? Heel fijn dat we ons hiervoor de tijd konden gunnen en niet meteen in de emotie beslissingen moesten nemen.