Deel deze pagina:
In deze naozomer geuf ’t prachtig waer, ideaal veur ‘t meie van ’t gromet (nagras, tweede hooigrasoogst). ’t Gezjwaad (gemaaid hooigras) kèn good druuëge in de zón en det levert prima hui op. De geur van gemeid graas det hui begint te waere, is eine van de ougsgeure die kènmerkend zien veur ós Limburgse landjlaeve.
‘ne Zónnige naozomer waert ouch aajwieverzomer of Sint Michielszomer (Aartsengel Michaël, 29 september) geneump. Aajwieverzomer is de letterlike vertaling van ’t Duitse Altweibersommer. Euver de beteikenis is al väöl gediscussieerd. Euver ’t algemein waert aangenaome det de naam te make haet mèt de Germaanse mythologie, wao godinnen al sjpinnend of waevend aafgebeeld zien mèt witte haor. Die beeldvorming waert gekoppeld aan de glinsterende sjpinnewebbe in de morgedauw van de beginnende herfstied.
De aafsjtandj tösse sjtad en plattelandj waert ál grótter. ’t Sjtadse begrip veur ’t plattelandj, ózze gebaortegróndj, de basis van ós modertaal, nimp aaf. Zèlfs de waordesjat kump ónger ’n vergroeëtglas te ligke. Det ónbegrip vertak zich ál wiejer. In Pruses (Darmstadt) klaagde ’n vrouw bie de rechter euver ’t begrip ‘Altweibersommer’. Zie vónj ‘Altweiber’ discriminerend. De rechter wees de klach aaf. Toch zien d’r miense die veurzichtig (!) zien gewaore en euver zien gegaon op ‘Nachsommer’ of ‘Spätsommer’. ‘Um jenne Palaver zu krieje’. Gelökkig is d’r in ós gemeinte nag gèn aadwief te vinje det ós ‘Aadwieverbal’ wilt aafsjaffe.
Deel deze pagina:
In deze naozomer geuf ’t prachtig waer, ideaal veur ‘t meie van ’t gromet (nagras, tweede hooigrasoogst). ’t Gezjwaad (gemaaid hooigras) kèn good druuëge in de zón en det levert prima hui op. De geur van gemeid graas det hui begint te waere, is eine van de ougsgeure die kènmerkend zien veur ós Limburgse landjlaeve.
‘ne Zónnige naozomer waert ouch aajwieverzomer of Sint Michielszomer (Aartsengel Michaël, 29 september) geneump. Aajwieverzomer is de letterlike vertaling van ’t Duitse Altweibersommer. Euver de beteikenis is al väöl gediscussieerd. Euver ’t algemein waert aangenaome det de naam te make haet mèt de Germaanse mythologie, wao godinnen al sjpinnend of waevend aafgebeeld zien mèt witte haor. Die beeldvorming waert gekoppeld aan de glinsterende sjpinnewebbe in de morgedauw van de beginnende herfstied.
De aafsjtandj tösse sjtad en plattelandj waert ál grótter. ’t Sjtadse begrip veur ’t plattelandj, ózze gebaortegróndj, de basis van ós modertaal, nimp aaf. Zèlfs de waordesjat kump ónger ’n vergroeëtglas te ligke. Det ónbegrip vertak zich ál wiejer. In Pruses (Darmstadt) klaagde ’n vrouw bie de rechter euver ’t begrip ‘Altweibersommer’. Zie vónj ‘Altweiber’ discriminerend. De rechter wees de klach aaf. Toch zien d’r miense die veurzichtig (!) zien gewaore en euver zien gegaon op ‘Nachsommer’ of ‘Spätsommer’. ‘Um jenne Palaver zu krieje’. Gelökkig is d’r in ós gemeinte nag gèn aadwief te vinje det ós ‘Aadwieverbal’ wilt aafsjaffe.
