Een carrière als voetballer, zangeres of misschien zelfs professioneel frietjesproever. Dat zijn fantastische dromen die je in een kleuterklas voorbij hoort komen zodra het thema ‘beroepen’ wordt aangesneden. In de kring vliegen de vragen over en weer: wat doet je papa, wat doet je mama, welke beroepen kennen we eigenlijk allemaal? Bakker, dokter, postbode, enzovoort. De kinderen weten een hele lijst op te noemen. En… juf dan? Nee hoor, dat kan natuurlijk niet. Juffen werken toch helemaal niet?
Totdat, inmiddels zeventien jaar geleden, de vraag ineens werd omgedraaid: wat zou jij later willen worden? Daar had ik geen denktijd met stille vingers voor nodig hoor. Ik wist precies wat ik wilde worden. “Nou, juf Linda, dat zal ik je eens vertellen. Ik wil juf worden!” Zogezegd, zo gedaan. Afgelopen mei studeerde ik af aan Hogeschool de Kempel, de Pabo in Helmond. Vier jaar lang leerde ik ontzettend veel over de onderwijswereld. Over hoe kinderen leren, hoe je het aanbod laat aansluiten bij verschillende onderwijsbehoeften en hoe je van een klas vol verschillende kinderen toch één groep maakt.
Maar misschien wel minstens zo belangrijk: ik leerde steeds beter kijken naar mijn eigen rol daarin. Want tijdens de opleiding gaat het niet alleen over de vraag hóé je goed onderwijs geeft, maar ook over de vraag: wie wil je eigenlijk zijn als leerkracht? Een goede les geven kun je leren, maar ontdekken wat jij als leerkracht belangrijk vindt, uit wilt stralen en de leerlingen mee wilt geven, dat komt toch vooral met ervaring én het leren kennen van jezelf als persoon. En daarvoor moeten we even terug naar het begin. Naar basisschool de Meander in Offebèk.
Deel deze pagina:
Een carrière als voetballer, zangeres of misschien zelfs professioneel frietjesproever. Dat zijn fantastische dromen die je in een kleuterklas voorbij hoort komen zodra het thema ‘beroepen’ wordt aangesneden. In de kring vliegen de vragen over en weer: wat doet je papa, wat doet je mama, welke beroepen kennen we eigenlijk allemaal? Bakker, dokter, postbode, enzovoort. De kinderen weten een hele lijst op te noemen. En… juf dan? Nee hoor, dat kan natuurlijk niet. Juffen werken toch helemaal niet?
Van 2009 tot 2017 heb ik met veel plezier de basisschool tijd doorlopen. Deze periode kreeg ik allerlei leerkrachten voor mijn neus. Ieder vloog de dagelijkse gang van zake op zijn eigen manier aan, die afwisseling was fijn als kind. Achteraf, nu als leerkracht, besef ik dat ik van geluk mag spreken met die leerkrachten én de groep. Het was een diverse klas met een fijne dynamiek, waar de leerkrachten ieder op hun eigen manier een persoonlijke maar betrokken draai aan gaven.
Dat is misschien ook wel het 'dorpse' karakter; het sociale contact stopt hier niet buiten het klaslokaal. Hoe leuk is het dan als de leerkracht af en toe vraagt naar je bezigheden buiten school, of het gesprek aangaat over v.v. Bieslo tegen v.v. Reuver van afgelopen zondag? Zowel in Reuver als in Beesel wekt dit onderwerp meestal veel betrokkenheid. Dat dorpse sfeertje in het onderwijs trekt mij wel. Soms verlies ik in de klas weleens de tijd door dit soort gesprekken, maar vijf minuutjes later beginnen met spelling? Daar zitten mijn leerlingen meestal niet zo mee.
Deel deze pagina:
