Allemaal prachtige bedoelingen. Maar ergens onderweg zijn luisteren en begrenzen door elkaar gaan lopen. Het klinkt een beetje alsof je bij een rood stoplicht eerst aan de auto vraagt of hij wil stoppen. Een kind hoeft niet altijd mee te beslissen om serieus genomen te worden. Een kind heeft behoeften en een bepaalde mate van grenzen. Sterker nog, grenzen bieden vrijheid. Een kind van vijf hoeft niet te weten hoeveel slaap het nodig heeft, wanneer het verstandig is om te stoppen met snoepen of waarom je bij -2 graden misschien toch beter een jas aan kunt trekken. Maar dit is meteen een van de meest lastige dingen van ouderschap. Populariteit. Het niet steeds aardig gevonden te hoeven worden. In plaats hiervan kunnen we als ouder beter verantwoordelijkheid nemen. Natuurlijk is het op een koude winterdag niet prettig om s ’ochtends naar school te moeten lopen. Toch zal dit moeten gebeuren. Ouderschap is geen polderen. Maar toch..

Misschien zijn we ons als ouders wel dusdanig bewust geworden van het belang van luisteren, dat we soms een klein beetje vergeten dat onze kinderen iemand nodig hebben die verantwoordelijk durft te nemen wanneer grenzen lijken te vervagen. 

Daar loopt hij. Zijn rugzak gevuld met wijsheden. De ene wijsheid is nietszeggend de andere zal hij zich later misschien herinneren. Papa denkt het beter te weten. Wacht maar tot hij later groot is.

Onze liefde is voor altijd.

Maar ik maak me zorgen. Niet dat ik me zorgen hoef te maken, maar ik heb zorgen om de zorgen. Ik wil graag dat het goed gaat en ik wil het graag goed doen. Net zoals vele ouders met mij. We willen onze kinderen serieus nemen. We willen luisteren. We willen geen autoritaire ouders zijn. We willen dat onze kinderen leren om keuzes te maken, voor zichzelf opkomen en zich gehoord voelen.

Een voorstellingsvermogen maken van wat hij allemaal kan worden en wat hij nog allemaal kan leren. Het is niet altijd even realistisch. Werken met dinosaurussen is niet echt meer van deze tijd, maar wie ben ik om hem uit die droom te halen. Het meeste leert een kind tenslotte door te blijven dromen.

Mijn zoon, net 5 jaar oud, maar al zo zelfstandig. Zo smeert hij tegenwoordig ook zijn eigen boterhammen. Zoals een stukadoor zijn muurtjes smeert, zo smeert mijn zoon zijn boterhammen. Strevend naar perfectie met nu nog de nodige fantasie.

Daar liep hij. Zijn rugzak gevuld met een vers gesneden appel, een krentenbroodje en een hardplastic beker gevuld met water. Vanmorgen heeft hij zelfstandig zijn tanden gepoetst waarbij hij het open gat, waaruit recentelijk twee tanden zijn uitgevallen, vermeed. Als een echte autowasstraat ging hij tekeer. Dit past bij hem.