Mijn hond komt overigens niets tekort in Reuver, in tegendeel zelfs. Zij krijgt ruim voldoende aandacht van mijn ouders, mijn broertje en zijn vriendin. Voor haar ben ik degene die op een dag (of eigenlijk verspreid over meerdere verhuisdagen) haar koffers heeft gepakt en ineens spoorloos is verdwenen. Voor hooguit drie ononderbroken weken althans. Probeer dat maar eens uit te leggen aan mijn hond, die me zelfs op doodnormale dagen al genoeg judging blikken geeft. Feit blijft dat ik mijn familie en mijn hond inmiddels wat minder vaak zie. Het gekke is dat je bij een verhuizing vooral nadenkt over alle nieuwe dingen die erbij komen kijken. Hoe bevalt mijn nieuwe plek? Krijg ik irritante buren? Ga ik makkelijk nieuwe vrienden maken? Waar ik wat minder bij stilstond, waren de dingen en diegenen die niet mee zouden verhuizen. Het geluid van hondenpootjes en gesnurk in huis en een enthousiast welkomstcomité dat je thuis opwacht zodra je klaar bent met werken. Of iemand die je tijdens het eten minutenlang verliefd aankijkt. Alsof ze al weken niets heeft gegeten. Af en toe komt zo’n besef op een nogal ironisch moment. In Lapland heb ik namelijk gewoon betaald (jawel) om een rendier uit te laten. Want dat is blijkbaar een ding. Mijn hond heeft daar vast een mening over, want waarom zou je helemaal naar de Poolcirkel vliegen om een rendier uit te laten terwijl je ook gewoon je eigen hond had kunnen uitlaten in Reuver? Ze heeft natuurlijk gelijk, maar leuk was het wel.

Ik heb haar vooral ook niet verteld over de vele husky’s die ik in het dorp van de kerstman heb geknuffeld. Ik ben bang dat ik dan nooit meer hoef langs te komen. Hoewel ik het heerlijk vind om geregeld vliegtickets te boeken en mijn koffers in te pakken, ben ik thuiskomen ook steeds meer gaan waarderen. ‘Thuis’ bestaat inmiddels uit meerdere plekken. Reuver is thuis, maar Eindhoven is dat ondertussen ook en Oslo zal waarschijnlijk ook altijd als thuiskomen voelen.

Terwijl ik deze column schrijf, is mijn hond zelf een weekje op vakantie. Ik ben benieuwd of ze daar wél van onder de indruk is. Ondertussen houd ik wijselijk mijn mond over het volgende moeder-dochtertripje dat alweer helemaal is uitgestippeld. Charlie hoeft ten slotte niet alles te weten.

Ik kan thuiskomen met verhalen over Vietnamese dansjes, sledetochten in Lapland of de nieuwe vrienden die ik aan de andere kant van de wereld heb leren kennen. Voor mijn hond Charlie is eigenlijk maar één ding belangrijk: ik ben er weer. Laten we eerlijk zijn, dit is stiekem toch ook heerlijk? Iemand die gegarandeerd enthousiast is als je thuiskomt, hoe lang of hoe kort je ook bent weggeweest.

De afgelopen maanden heb ik meer dan ooit ontdekt dat in je eentje, of zelfs met wildvreemden, ergens naartoe gaan eigenlijk hartstikke leuk is. Tegelijkertijd betekent dat niet meteen dat je altijd maar alleen wil of hoeft te zijn en dat het juist fijn is als er iemand op je wacht. Sinds ik ben verhuisd, mis ik dat af en toe wel.

Tussendoor heb ik blijkbaar ook nog ergens de tijd gevonden om te verhuizen van Reuver naar de lichtstad. Ook dat voelt af en toe nog als vakantie, omdat ik geregeld op pad ga om nieuwe plekken van de stad te verkennen. Tegelijkertijd voelt het iedere keer als ik terugkeer naar Reuver om mijn familie weer eens te zien ook alsof ik even op vakantie ga.

En weet je wat het grappige is? Mijn hond is van dit alles dus echt totaal niet onder de indruk.

De afgelopen maanden heb ik aardig wat kilometers rondgevlogen. Ik ging in januari voor het eerst op reis naar Zuidoost-Azië en werkte in maart een week remote vanuit Helsinki waarna ik doorreisde naar het dorp van de kerstman in Fins Lapland. In mei was het tijd voor mijn jaarlijkse moeder-dochtertripje naar Lissabon en in juni keerde ik een weekendje terug naar mijn geliefde Oslo. Tussendoor hield ik contact met vriendinnen binnen en buiten Nederland en zo ontstond uiteindelijk ook nog het idee om even op en neer te vliegen om een vriendin in Kopenhagen te bezoeken. Zeven landen in zeven maanden tijd, want waarom ook niet?