Deel deze pagina:
Het deed me denken aan twee weken geleden tijdens het Jeux de Boules-toernooi in Beesel. Als boeëtedörpse Ruiverse hadden wij ons heel sportief opgegeven. Gewoon voor de gezelligheid. Een beetje grote-mensen-knikkeren. Niks fanatieks.
Dat duurde precies één worp.
Vijf minuten later stonden we met militaire precisie de tactiek door te nemen. Wie gooit? Wie wijst? Wie kaatst? Waarom ligt die bal eigenlijk drie millimeter verkeerd? En kan iemand de tegenstander even afleiden? Volgens mij is er zelfs serieus tijdgerekt. Ineens ging het nergens anders meer over dan winnen.
En eerlijk is eerlijk: die gezonde rivaliteit maakt het juist leuk.
Uiteindelijk werden we trots derde van Beesel van de 56. Volgens mij precies de juiste plek voor een stel Ruiverse. Hoger eindigen had de verhoudingen misschien onnodig op scherp gezet. Al blijf ik wel lichte twijfels houden of het allemaal eerlijk is verlopen...
Het mooie is: rivaliteit hoeft helemaal niet te verdelen. Sterker nog, vaak verbindt het juist. Een beetje plagen tussen Nederland en Duitsland. Een knipoog tussen Beesel en Reuver. Een voetbalwedstrijdje op de camping. Een potje pétanque tussen twee dorpen.
Juist omdat je elkaar daarna weer een hand geeft, samen een drankje drinkt en kunt lachen om je eigen fanatisme.
Misschien zijn we tegenwoordig soms iets té bang om verschillen te benoemen. Alsof afkomst, dorp, club of nationaliteit ons automatisch tegenover elkaar zet. Terwijl juist die verschillen het spel leuk maken. Zonder Duitsland geen Nederland-Duitsland. Zonder Beesel geen Ruiver die stiekem tóch wil winnen. Zonder rivaliteit ook geen sterke verhalen.
Halverwege juli was het Pétanque-toernooi Oppe Ruiver. Eigenlijk precies hetzelfde als in Beesel, maar uiteraard net een stuk chiquer opgezet en genaamd. De wedstrijd is al begonnen voordat het spel wordt gespeeld. De Beeselse Draken waren natuurlijk van harte welkom, maar meer dan een derde plek zal het voor hun zeker niet worden. Dat regelen we wel!
Zo... op naar Italië. Kijken welke nationaliteit we daar deze week aannemen. Ik zie wel kansen voor de verkiezing van Mister Camping 2026. Als Italiaan natuurlijk. Duits kenteken, met een Limburgs accent “Buongiorno!” roepen met een overdreven handgebaar links en rechts een espresso in de hand . Dat moet toch overtuigen. Dat hebben we nog niet gehad.
Ciao bella!
Op een camping merk je trouwens hoe snel mensen zichzelf én elkaar in hokjes proppen. De kinderen spreken inmiddels een wonderlijke mix van Nederlands, Duits en Roblox-Engels. Binnen twee dagen hadden ze een voetbaltoernooi georganiseerd.
Nederland tegen Duitsland. Alleen....er waren veel te weinig Nederlanders.
Dus werden Italianen, Oostenrijkers, Belgen en een verdwaalde Deen vriendelijk gevraagd of ze "voor Nederland" wilden spelen. In een mengelmoes van Duits, Engels, Nederlands en handen-en-voetenwerk ontstond een prachtig internationaal voetbaltoernooi. En ineens maakte het niemand meer uit waar je vandaan kwam. Als je maar een beetje kon voetballen....of heel hard kon juichen.
Voor de Duitsers waren we geen Duitsers meer. We waren gewoon weer Hollanders.
Met dat nieuwe inzicht zagen we ineens ook de voordelen van zo'n Duits kenteken. Op de volgende camping in Oostenrijk kwam een iets té enthousiaste Nederlander al van twintig meter afstand aanlopen.
"Ha gezellig! Nederlanders?"
Yvette aarzelde geen seconde. "Nein, Deutsch. Kom Kinder… wir gehen ein Koil graben!." Hij keek nog één keer naar onze Duitse nummerplaat, knikte teleurgesteld en droop af. De liefde was direct over. Soms is een kenteken toch handiger dan een halve liter Schültenbrau.
Op dit moment zitten we met de camper op een camping in Oostenrijk. Nou ja, “onze” camper… We hebben 'm in Duitsland gehuurd. Dat leek een prima idee, totdat we ontdekten dat je dan dus met een Duits kenteken door Europa rijdt.
Op de eerste camping in Duitsland werden we overal vriendelijk begroet. "Guten Morgen!" "Schönen Urlaub!" Wat een aardige mensen, dachten wij. Totdat we 's avonds gingen uiteten. De ober was opeens een stuk minder enthousiast. Yvette vroeg zich af wat ze verkeerd had gedaan. Ik vroeg me eerlijk gezegd ook af wat Yvette verkeerd had gedaan.
Totdat op televisie het WK-voetbal verscheen en we ineens beseften dat onze jongens allebei in een feloranje Nederlands voetbalshirt rondliepen.
Aaaaah… natürlich!
Deel deze pagina:
Het deed me denken aan twee weken geleden tijdens het Jeux de Boules-toernooi in Beesel. Als boeëtedörpse Ruiverse hadden wij ons heel sportief opgegeven. Gewoon voor de gezelligheid. Een beetje grote-mensen-knikkeren. Niks fanatieks.
Dat duurde precies één worp.
Vijf minuten later stonden we met militaire precisie de tactiek door te nemen. Wie gooit? Wie wijst? Wie kaatst? Waarom ligt die bal eigenlijk drie millimeter verkeerd? En kan iemand de tegenstander even afleiden? Volgens mij is er zelfs serieus tijdgerekt. Ineens ging het nergens anders meer over dan winnen.
En eerlijk is eerlijk: die gezonde rivaliteit maakt het juist leuk.
Uiteindelijk werden we trots derde van Beesel van de 56. Volgens mij precies de juiste plek voor een stel Ruiverse. Hoger eindigen had de verhoudingen misschien onnodig op scherp gezet. Al blijf ik wel lichte twijfels houden of het allemaal eerlijk is verlopen...
Het mooie is: rivaliteit hoeft helemaal niet te verdelen. Sterker nog, vaak verbindt het juist. Een beetje plagen tussen Nederland en Duitsland. Een knipoog tussen Beesel en Reuver. Een voetbalwedstrijdje op de camping. Een potje pétanque tussen twee dorpen.
Juist omdat je elkaar daarna weer een hand geeft, samen een drankje drinkt en kunt lachen om je eigen fanatisme.
Misschien zijn we tegenwoordig soms iets té bang om verschillen te benoemen. Alsof afkomst, dorp, club of nationaliteit ons automatisch tegenover elkaar zet. Terwijl juist die verschillen het spel leuk maken. Zonder Duitsland geen Nederland-Duitsland. Zonder Beesel geen Ruiver die stiekem tóch wil winnen. Zonder rivaliteit ook geen sterke verhalen.
Halverwege juli was het Pétanque-toernooi Oppe Ruiver. Eigenlijk precies hetzelfde als in Beesel, maar uiteraard net een stuk chiquer opgezet en genaamd. De wedstrijd is al begonnen voordat het spel wordt gespeeld. De Beeselse Draken waren natuurlijk van harte welkom, maar meer dan een derde plek zal het voor hun zeker niet worden. Dat regelen we wel!
Zo... op naar Italië. Kijken welke nationaliteit we daar deze week aannemen. Ik zie wel kansen voor de verkiezing van Mister Camping 2026. Als Italiaan natuurlijk. Duits kenteken, met een Limburgs accent “Buongiorno!” roepen met een overdreven handgebaar links en rechts een espresso in de hand . Dat moet toch overtuigen. Dat hebben we nog niet gehad.
Ciao bella!
Op een camping merk je trouwens hoe snel mensen zichzelf én elkaar in hokjes proppen. De kinderen spreken inmiddels een wonderlijke mix van Nederlands, Duits en Roblox-Engels. Binnen twee dagen hadden ze een voetbaltoernooi georganiseerd.
Nederland tegen Duitsland. Alleen....er waren veel te weinig Nederlanders.
Dus werden Italianen, Oostenrijkers, Belgen en een verdwaalde Deen vriendelijk gevraagd of ze "voor Nederland" wilden spelen. In een mengelmoes van Duits, Engels, Nederlands en handen-en-voetenwerk ontstond een prachtig internationaal voetbaltoernooi. En ineens maakte het niemand meer uit waar je vandaan kwam. Als je maar een beetje kon voetballen....of heel hard kon juichen.
Voor de Duitsers waren we geen Duitsers meer. We waren gewoon weer Hollanders.
Met dat nieuwe inzicht zagen we ineens ook de voordelen van zo'n Duits kenteken. Op de volgende camping in Oostenrijk kwam een iets té enthousiaste Nederlander al van twintig meter afstand aanlopen.
"Ha gezellig! Nederlanders?"
Yvette aarzelde geen seconde. "Nein, Deutsch. Kom Kinder… wir gehen ein Koil graben!." Hij keek nog één keer naar onze Duitse nummerplaat, knikte teleurgesteld en droop af. De liefde was direct over. Soms is een kenteken toch handiger dan een halve liter Schültenbrau.
Op dit moment zitten we met de camper op een camping in Oostenrijk. Nou ja, “onze” camper… We hebben 'm in Duitsland gehuurd. Dat leek een prima idee, totdat we ontdekten dat je dan dus met een Duits kenteken door Europa rijdt.
Op de eerste camping in Duitsland werden we overal vriendelijk begroet. "Guten Morgen!" "Schönen Urlaub!" Wat een aardige mensen, dachten wij. Totdat we 's avonds gingen uiteten. De ober was opeens een stuk minder enthousiast. Yvette vroeg zich af wat ze verkeerd had gedaan. Ik vroeg me eerlijk gezegd ook af wat Yvette verkeerd had gedaan.
Totdat op televisie het WK-voetbal verscheen en we ineens beseften dat onze jongens allebei in een feloranje Nederlands voetbalshirt rondliepen.
Aaaaah… natürlich!
