Deel deze pagina:
Als ik nog even de huisarts mag aanhalen, vroeger hoorde hij/zij bij de zogenaamde notabelen van het dorp. Net zoals het hoofd van de school, de priester, de politieagent en de eigenaren van de fabrieken. Zij hadden het min of meer voor het zeggen in het dorp, mensen kwamen naar hen om advies, de influencers van die tijd (?). De inwoners kregen weinig actueel nieuws te lezen/horen van wat er buiten hun regio gebeurde. Als er nu op een boot op een oceaan een virus uitbreekt, is dit nieuws binnen een paar klikken (likes) de wereld over. Terugkijken naar hoe het vroeger was, is dit nostalgie? Soms wordt het melancholie. Ik denk dat we mee (moeten) gaan met onze tijd, maar op zijn tijd ook even stilstaan bij de vooruitgang en afvragen of we overal wel aan mee willen doen. Soms is stilstand of een stapje terug minstens zo prettig. Want dat was vroeger wel fijn(er), je moest niet overal aan mee doen, je hoorde niet alle nieuws. Gewoon even lekker niksen kan ook geen kwaad. Gewoon op een bankje of terrasje zitten op het Raadhuisplein of Aaje Glorie-plein, de mobiele telefoon even op de vliegtuigstand, en het leven op en de geluiden van de straat rustig in je opnemen, heerlijk en eenvoudig vertier. Nostalgie? Zeg jij het maar!
Als ik mijn wandeling oppe Ruiver vervolg, komt er over de Rijksweg een mooie camper voorbijgereden, op weg naar zijn volgende bestemming denk ik zo. Naar de camping in Beesel of op doorreis naar de Middellandse zee? Wie zal het zeggen. Ik trek nog eens een laatje open; het eerste wat ik vind zijn vreemde munten, zoals Marken, Francs, Kronen en Lires. Ken je ze nog? En nog een verdwaald fotorolletje, verlopen ondertussen. De Euro deed in 2002 in een groot aantal landen in Europa zijn intrede. Opeens konden we de grens over en daar winkelen en boodschappen doen en betalen met de Euro. Dat was nog eens makkelijk. En wat reizen betreft, wie herinnert zich nog de Nederlanders met de vouwwagen of caravan op weg naar de camping in Echternach. Met de landkaart op schoot, kijken welke plaatsnamen we moesten volgen op de borden. De vouwwagen/caravan volgeladen met etenswaar (in ieder geval aardappelen). De Simca 1000, Renault 4, Opel Kadett, Volkswagen Kever en Fiat 850 hadden er, zo door de Ardennen, een hele kluif aan. Na een hele dag reizen kwam je op je bestemming aan. Maar reizen was zeker niet voor iedereen weggelegd in de jaren ’70 en ’80. Nu kunnen we de hele wereld over reizen, en het reizen beperkt zich niet alleen meer tot de grote vakantie. Een citytrip, paar maanden rondreizen, overwinteren, bezoeken sportwedstrijd in het buitenland, via internet is het allemaal in een paar klikken geregeld.
Ik vervolg mijn wandeling naar de apotheek, het is er gelukkig niet druk, trek een nummertje, een paar wachtenden voor mij. Ook hier is de moderne tijd doorgedrongen, probeer maar eens afspraak te maken met je huisarts. Er springt weer een laatje open. In mijn jeugd zorgde je dat je ’s morgens op tijd in de wachtkamer van je huisarts (of tandarts) plaats nam en dan rustig op je beurt wachten, ondertussen een praatje met de andere wachtenden. En ja, je had dan meestal nog niet kunnen bellen met het werk, dat je wat later kwam omdat je naar de huis- of tandarts ging. Van een chatbot om een afspraak te maken, hadden we nog nooit gehoord, laat staan van een portal, via DigiD of met een twee-staps verificatie, waarin je je eigen dossier(s) kunt inzien.
Na schooltijd snel naar huis, omkleden en met een bal naar de speeltuin. Voetballen of gewoon ravotten, kattenkwaad uithalen, tot er geroepen werd dat het etenstijd was. Sporten bij een vereniging deden we ook, al was het aanbod niet zo heel groot. Voetbal (kon vanaf je 9de), judo en gymnastiek, dat was het destijds wel zo’n beetje bij ons in het dorp. De tijden zijn ondertussen flink verandert op zowat alle gebieden die ik zojuist heb aangehaald, of het allemaal beter is, geen idee, denk wel dat het vroeger allemaal ‘eenvoudiger en duidelijker’ was, minder stress en hectiek (waar raken de ouders hun auto kwijt bij het brengen/halen van de kinderen) om ons heen.
Als ik op een vrijdagmorgen over De Ruiver loop, op weg naar de apotheek, zie ik een aantal peuters samen op pad, met hun leidsters. Ze houden allemaal een groot, lang touw vast, een schattig tafereel om te aanschouwen. Een paar van hen mogen mee naar binnen bij de bakker. Laat ik eens een laatje open trekken. Ik bracht mijn jeugd door in Oude Tonge, als je 5 jaar werd/was ging je 1 jaartje naar de kleuterschool en aansluitend naar de lagere school. Ik zat met ruim 20 klasgenoten samen in één klas. Kan me niet herinneren dat we groepjes hadden met de slimmere leerlingen apart en diegene die extra aandacht nodig hadden, ook apart. Discipline was er zeer zeker, en af en toe werd er nog wel eens een corrigerende tik met de liniaal uitgedeeld. De meesten van ons kwamen te voet of op de fiets naar school, alleen zij die buiten het dorp woonden werden heel soms met de auto gebracht, maar dan moest het wel slecht weer zijn, anders gewoon fietsen.
Met het verschijnen van meer en meer grijze (zilveren) haren die ook nog eens dunner worden, betrap ik mezelf er op dat ik nu met regelmaat wel eens denk/roep: ‘vroeger was het toch wel beter’. Maar is dat ook zo? Hoe ouder je wordt, hoe meer ‘materiaal’ je hebt opgeslagen in je grijze cellen om zo af en toe weer eens tevoorschijn te halen. Ooit zei een leraar tegen mij dat heel veel van wat je meemaakt opgeslagen wordt in een laatje in de bovenkamer en dat deze laatjes af en toe weer eens open worden getrokken. Met 6 x 11 jaar achter de rug is dit zogenaamde archief ondertussen al aardig gevuld. Denk ook dat er een aantal laatjes niet meer geopend gaan worden, misschien wel vergeten dat ik daar iets bewaard heb, ha, ha.
Als ik mijn wandeling oppe Ruiver vervolg, komt er over de Rijksweg een mooie camper voorbijgereden, op weg naar zijn volgende bestemming denk ik zo. Naar de camping in Beesel of op doorreis naar de Middellandse zee? Wie zal het zeggen. Ik trek nog eens een laatje open; het eerste wat ik vind zijn vreemde munten, zoals Marken, Francs, Kronen en Lires. Ken je ze nog? En nog een verdwaald fotorolletje, verlopen ondertussen. De Euro deed in 2002 in een groot aantal landen in Europa zijn intrede. Opeens konden we de grens over en daar winkelen en boodschappen doen en betalen met de Euro. Dat was nog eens makkelijk. En wat reizen betreft, wie herinnert zich nog de Nederlanders met de vouwwagen of caravan op weg naar de camping in Echternach. Met de landkaart op schoot, kijken welke plaatsnamen we moesten volgen op de borden. De vouwwagen/caravan volgeladen met etenswaar (in ieder geval aardappelen). De Simca 1000, Renault 4, Opel Kadett, Volkswagen Kever en Fiat 850 hadden er, zo door de Ardennen, een hele kluif aan. Na een hele dag reizen kwam je op je bestemming aan. Maar reizen was zeker niet voor iedereen weggelegd in de jaren ’70 en ’80. Nu kunnen we de hele wereld over reizen, en het reizen beperkt zich niet alleen meer tot de grote vakantie. Een citytrip, paar maanden rondreizen, overwinteren, bezoeken sportwedstrijd in het buitenland, via internet is het allemaal in een paar klikken geregeld.
Als ik nog even de huisarts mag aanhalen, vroeger hoorde hij/zij bij de zogenaamde notabelen van het dorp. Net zoals het hoofd van de school, de priester, de politieagent en de eigenaren van de fabrieken. Zij hadden het min of meer voor het zeggen in het dorp, mensen kwamen naar hen om advies, de influencers van die tijd (?). De inwoners kregen weinig actueel nieuws te lezen/horen van wat er buiten hun regio gebeurde. Als er nu op een boot op een oceaan een virus uitbreekt, is dit nieuws binnen een paar klikken (likes) de wereld over. Terugkijken naar hoe het vroeger was, is dit nostalgie? Soms wordt het melancholie. Ik denk dat we mee (moeten) gaan met onze tijd, maar op zijn tijd ook even stilstaan bij de vooruitgang en afvragen of we overal wel aan mee willen doen. Soms is stilstand of een stapje terug minstens zo prettig. Want dat was vroeger wel fijn(er), je moest niet overal aan mee doen, je hoorde niet alle nieuws. Gewoon even lekker niksen kan ook geen kwaad. Gewoon op een bankje of terrasje zitten op het Raadhuisplein of Aaje Glorie-plein, de mobiele telefoon even op de vliegtuigstand, en het leven op en de geluiden van de straat rustig in je opnemen, heerlijk en eenvoudig vertier. Nostalgie? Zeg jij het maar!
Ik vervolg mijn wandeling naar de apotheek, het is er gelukkig niet druk, trek een nummertje, een paar wachtenden voor mij. Ook hier is de moderne tijd doorgedrongen, probeer maar eens afspraak te maken met je huisarts. Er springt weer een laatje open. In mijn jeugd zorgde je dat je ’s morgens op tijd in de wachtkamer van je huisarts (of tandarts) plaats nam en dan rustig op je beurt wachten, ondertussen een praatje met de andere wachtenden. En ja, je had dan meestal nog niet kunnen bellen met het werk, dat je wat later kwam omdat je naar de huis- of tandarts ging. Van een chatbot om een afspraak te maken, hadden we nog nooit gehoord, laat staan van een portal, via DigiD of met een twee-staps verificatie, waarin je je eigen dossier(s) kunt inzien.
Na schooltijd snel naar huis, omkleden en met een bal naar de speeltuin. Voetballen of gewoon ravotten, kattenkwaad uithalen, tot er geroepen werd dat het etenstijd was. Sporten bij een vereniging deden we ook, al was het aanbod niet zo heel groot. Voetbal (kon vanaf je 9de), judo en gymnastiek, dat was het destijds wel zo’n beetje bij ons in het dorp. De tijden zijn ondertussen flink verandert op zowat alle gebieden die ik zojuist heb aangehaald, of het allemaal beter is, geen idee, denk wel dat het vroeger allemaal ‘eenvoudiger en duidelijker’ was, minder stress en hectiek (waar raken de ouders hun auto kwijt bij het brengen/halen van de kinderen) om ons heen.
Als ik op een vrijdagmorgen over De Ruiver loop, op weg naar de apotheek, zie ik een aantal peuters samen op pad, met hun leidsters. Ze houden allemaal een groot, lang touw vast, een schattig tafereel om te aanschouwen. Een paar van hen mogen mee naar binnen bij de bakker. Laat ik eens een laatje open trekken. Ik bracht mijn jeugd door in Oude Tonge, als je 5 jaar werd/was ging je 1 jaartje naar de kleuterschool en aansluitend naar de lagere school. Ik zat met ruim 20 klasgenoten samen in één klas. Kan me niet herinneren dat we groepjes hadden met de slimmere leerlingen apart en diegene die extra aandacht nodig hadden, ook apart. Discipline was er zeer zeker, en af en toe werd er nog wel eens een corrigerende tik met de liniaal uitgedeeld. De meesten van ons kwamen te voet of op de fiets naar school, alleen zij die buiten het dorp woonden werden heel soms met de auto gebracht, maar dan moest het wel slecht weer zijn, anders gewoon fietsen.
Deel deze pagina:
Met het verschijnen van meer en meer grijze (zilveren) haren die ook nog eens dunner worden, betrap ik mezelf er op dat ik nu met regelmaat wel eens denk/roep: ‘vroeger was het toch wel beter’. Maar is dat ook zo? Hoe ouder je wordt, hoe meer ‘materiaal’ je hebt opgeslagen in je grijze cellen om zo af en toe weer eens tevoorschijn te halen. Ooit zei een leraar tegen mij dat heel veel van wat je meemaakt opgeslagen wordt in een laatje in de bovenkamer en dat deze laatjes af en toe weer eens open worden getrokken. Met 6 x 11 jaar achter de rug is dit zogenaamde archief ondertussen al aardig gevuld. Denk ook dat er een aantal laatjes niet meer geopend gaan worden, misschien wel vergeten dat ik daar iets bewaard heb, ha, ha.
