Deel deze pagina:
En hier wringt het. Want enerzijds is het natuurlijk heerlijk vermaak. Maar anderzijds bekruipt me steeds vaker een minder vrolijk gevoel. Hoe kortzichtig durven we te zijn. Hoe makkelijk roepen we dat iets "belachelijk" is, nog vóór we het gelezen hebben. Hoe vaak is de vraag niet "is dit goed voor het dorp?", maar "wat schiet ík hiermee op?" En vooral: hoe onuitputtelijk is de behoefte om te klagen, te zagen en te zeuren, over werkelijk alles. Nu moet ik eerlijk zijn. Ik zit hier een column te schrijven waarin ik klaag over mensen die klagen. De ironie ontgaat me niet. Misschien is dit gewoon de moderne versie van het oude dorpsplein, waar men elkaar vroeger trof en ook flink van wal ging over van alles en nog wat, alleen nu met een duimpje omhoog erbij.
Dus nee, ik roep niemand tot de orde. Ik constateer alleen. En ik geef één bescheiden advies mee, aan mezelf net zo goed als aan iedereen: voordat je het volgende bericht van de gemeente van commentaar voorziet, wacht heel even. Adem in. En vraag u af of het écht zo erg is, of dat het gewoon woensdag is.
De popcorn heb ik ondertussen vast klaargezet.
Neem de invoering van het nieuwe afvalbeleid, vorig jaar. De aankondiging van een kleinere restafvalbak en PMD in doorzichtige zakken, in plaats van zelf naar de ondergrondse container brengen, werd onthaald alsof de gemeente had gemeld dat we voortaan zelf onze straat moesten asfalteren. Het zou waardeloos worden. De ratten zouden komen. We zouden weken op ons eigen afval blijven zitten. En nu, een half jaar later, ligt er een evaluatie: 34 procent minder restafval, nauwelijks klachten, en een van de laagste afvalstoffenheffing van Limburg. De ratten, zo blijkt, hebben andere plannen gehad.
Want daar, in de reactievelden, ontvouwt zich iedere keer opnieuw een klein volkstheater. Hoeveel zeur-comments worden het dit keer? Wie ziet als eerste een complot? Wie weet zeker dat het in de gemeente Venlo "waal good geregeld” is? Het is spannender dan menig Netflix-serie, en het mooiste: het is gratis.
Er is een nieuw ritueel in mijn huishouden. Zodra de gemeente Beesel iets op Facebook plaatst – een aankondiging van een verbeterpuntenapp, een openingstijdenwijziging of een geannuleerd ophaalmoment vanwege de extreme hitte – pak ik er bijna letterlijk een bak popcorn bij. Niet voor het bericht zelf. Dat is doorgaans een keurige, correcte mededeling van drie regels. Nee, ik kom voor wat eronder gebeurt.
En hier wringt het. Want enerzijds is het natuurlijk heerlijk vermaak. Maar anderzijds bekruipt me steeds vaker een minder vrolijk gevoel. Hoe kortzichtig durven we te zijn. Hoe makkelijk roepen we dat iets "belachelijk" is, nog vóór we het gelezen hebben. Hoe vaak is de vraag niet "is dit goed voor het dorp?", maar "wat schiet ík hiermee op?" En vooral: hoe onuitputtelijk is de behoefte om te klagen, te zagen en te zeuren, over werkelijk alles. Nu moet ik eerlijk zijn. Ik zit hier een column te schrijven waarin ik klaag over mensen die klagen. De ironie ontgaat me niet. Misschien is dit gewoon de moderne versie van het oude dorpsplein, waar men elkaar vroeger trof en ook flink van wal ging over van alles en nog wat, alleen nu met een duimpje omhoog erbij.
Dus nee, ik roep niemand tot de orde. Ik constateer alleen. En ik geef één bescheiden advies mee, aan mezelf net zo goed als aan iedereen: voordat je het volgende bericht van de gemeente van commentaar voorziet, wacht heel even. Adem in. En vraag u af of het écht zo erg is, of dat het gewoon woensdag is.
De popcorn heb ik ondertussen vast klaargezet.
Neem de invoering van het nieuwe afvalbeleid, vorig jaar. De aankondiging van een kleinere restafvalbak en PMD in doorzichtige zakken, in plaats van zelf naar de ondergrondse container brengen, werd onthaald alsof de gemeente had gemeld dat we voortaan zelf onze straat moesten asfalteren. Het zou waardeloos worden. De ratten zouden komen. We zouden weken op ons eigen afval blijven zitten. En nu, een half jaar later, ligt er een evaluatie: 34 procent minder restafval, nauwelijks klachten, en een van de laagste afvalstoffenheffing van Limburg. De ratten, zo blijkt, hebben andere plannen gehad.
Want daar, in de reactievelden, ontvouwt zich iedere keer opnieuw een klein volkstheater. Hoeveel zeur-comments worden het dit keer? Wie ziet als eerste een complot? Wie weet zeker dat het in de gemeente Venlo "waal good geregeld” is? Het is spannender dan menig Netflix-serie, en het mooiste: het is gratis.
Deel deze pagina:
Er is een nieuw ritueel in mijn huishouden. Zodra de gemeente Beesel iets op Facebook plaatst – een aankondiging van een verbeterpuntenapp, een openingstijdenwijziging of een geannuleerd ophaalmoment vanwege de extreme hitte – pak ik er bijna letterlijk een bak popcorn bij. Niet voor het bericht zelf. Dat is doorgaans een keurige, correcte mededeling van drie regels. Nee, ik kom voor wat eronder gebeurt.
