Roger groeit op bij de plantenkwekerij van zijn ouders, Brous en Margriet Franssen-Martens, en vindt het prachtig. Hij helpt als kind al veel mee. “Ik ben nooit ergens toe gedwongen maar wist van jongs af aan dat ik ook in de plantenwereld wou werken. Daar heb ik geen seconde over getwijfeld en geen seconde spijt van gehad.” Petra leert Roger kennen bij de kwekerij als ze er vakantiewerk doet. “Van het een kwam het ander”, stelt ze lachend. Als de vader van Roger komt te overlijden, is het duidelijk dat de moeder het niet meer alleen aankan. Na goed overleg besluiten Roger en Petra de zaak samen over te nemen. Petra: “Ik had in die tijd nog een totaal andere achtergrond; ik was namelijk docent handenarbeid en vormgeving. Daar had ik wel werk in maar alleen als invaller dus dat was niet ideaal. Vandaar dat ik er wel voor open stond om het winkelgedeelte van de plantenkwekerij onder mijn hoede te gaan nemen. En vanaf dag een heb ik daar mijn eigen achtergrond ook in geïntegreerd; ik ging workshops geven. Dat doe ik nog steeds, zij het nu alleen nog rond de Kerstperiode. Door het jaar heen heb ik hier te weinig tijd voor. Dat is voor mij, naast het perkplantseizoen, de mooiste tijd van het jaar; in een sfeervol ingerichte winkel samen toewerken naar een prachtig kerststukje, vaak door mensen die al vele jaren speciaal hiervoor komen.”

De kinderen van Roger en Petra, Miloe en Mathijs, zijn bij de zaak van hun ouders opgegroeid. Petra: “Ons bedrijf heeft altijd veel tijd gevergd maar toch zijn onze kinderen nooit iets tekortgekomen. Toen ze nog de babyleeftijd hadden, stond de box gewoon tussen de planten. En iets later, terwijl er meer dan voldoende speelgoed aanwezig was, was de potgrond veel interessanter. Daarna kwamen ook vriendjes en vriendinnetjes vaak bij ons om te spelen. Dan kregen ze een overall aangetrokken en konden ze los gaan.” Roger: “We hebben er zelfs heel lang voor gekozen om tussen de middag een uur dicht te gaan; dan aten we met het hele gezin thuis.”

Hoewel Miloe en Mathijs met de zaak zijn opgegroeid en ze ook allebei in de weekenden en vakanties hebben uitgeholpen, is het maar de vraag of een van hen de zaak ooit zal willen overnemen. Petra: “Miloe zit op de Pabo en werkt er inmiddels niet meer. Mathijs wel; hij wil de HAS gaan doen maar dan meer de bedrijfskundige richting. Maar wie weet; onze schoonzoon doet de hoveniersopleiding dus dat zou nog kunnen. Er ligt overigens geen enkele druk op om ons ooit op te volgen. Veel belangrijker vinden we het dat ze iets gaan doen wat ze leuk vinden.” “Dat moet ook wel”, vult Roger aan. “Dit bedrijf vergt veel tijd en kun je alleen goed runnen als je er voor 200% voor gaat. Maar ik kan voor ons beide spreken als ik stel dat we het nog steeds als hobby zien. Ik kan me in al die jaren geen twee dagen herinneren dat ik met tegenzin heb gewerkt.”

Door het jaar heen is het bedrijf zes dagen in de week geopend, in het hoogseizoen zelfs zeven. Roger: “Collega’s die vroeger klaagden dat het hoogseizoen wel pittig was, begreep ik niet. Maar inmiddels, nu ik iets ouder begin te worden, merk ik dat het dan inderdaad wel zwaarder is. Maar goed, dat is 2,5 tot 3 maanden per jaar en daar stel je je op in.” Met de zaak op loopafstand van het woonhuis, is het bedrijf echter wel een constant aanwezige factor. Petra: “Dichtbij genoeg om er snel te kunnen zijn, ver weg genoeg om het los te kunnen laten.” “Maar de scheidslijn tussen werk en privé is bij ons sowieso wat onduidelijk” vult Roger aan. “Juist misschien omdat het onze grote passie is. Ik kan op een zondagavond gewoon nog een keer naar de kas gaan, zonder specifieke reden.” Liefkozend noemt Petra de zaak ook wel haar snoepjeswinkel. “We zitten hier soms ook wel gewoon te genieten. Wat is er nu mooier dan van je hobby je werk te kunnen maken.”

Roger en Petra besluiten vanaf het begin een iets andere koers te varen dan Brous altijd gedaan heeft. Ze stoten het grotere veilingwerk af en gaan zich meer richten op de particuliere sector. Ook worden de openingstijden flink verruimd. Waar het eerst met name draaide om het voorjaar, blijft Bloemenkwekerij Franssen-van den Heuvel het hele jaar door geopend. Petra: “Daar wordt het assortiment uiteraard op aangepast zodat je er altijd voor iets speciaals terecht kunt. In de kas hebben we voorjaarsplanten zoals primula’s, viooltjes en meizoentjes, zomerperkplanten zoals geraniums, fuchsia’s en vlijtige liesjes, najaarsplanten en in de winter de winterviolen en cornuta. Daarnaast telen we buiten bolchrysanten en kerstbomen. Roger: “In de loop der jaren is het assortiment dus ook flink uitgebreid. Naast de door onszelf geteelde bloemen en planten, kopen we producten in op de veiling. Ook hebben we een ruim aanbod aan potten, manden, potgrond en sfeerartikelen.”

Roger groeit op met Ron Janssen, gaat er mee naar dezelfde basisschool en later de biologische school. Waar Ron zich in eerste instantie toelegt op de bomenkwekerij is hij inmiddels al weer de nodige jaren een onderdeel van het bedrijf. Roger: “We hebben eigenlijk met twee gezinnen de taken verdeeld hebben; ik doe de kweek van de planten en bloemen, Petra bestiert de winkel. Ron en Miranda doen de buitenplanten. Op die manier kunnen we er allemaal op een mooie manier van leven.” “Sowieso hebben we altijd geboft met personeel. Een medewerkster is al dertig jaar in dienst en mag volgend jaar met pensioen. Ook veel vakantiekrachten zien we nog regelmatig in de winkel terug, dat is altijd erg leuk”, stelt Petra.

In de dertig jaar dat Roger en Petra hun zaak inmiddels draaien, hebben ze wel het nodige zien veranderen. Roger: “Ook bij ons heeft de automatisering zijn intrede gedaan. Waar je vroeger alles met de hand of de kruiwagen moest doen, gaat er tegenwoordig steeds meer machinaal. Zoals al eerder gemeld is het assortiment ook flink verruimd. En als mensen naar iets specifieks op zoek zijn, kunnen we dat ook gewoon voor hun bestellen. Ons klantenbestand is sowieso wat breder geworden; vroeger kwamen ze met name uit de directe omgeving, tegenwoordig ook uit Venlo, Roermond, de overkant van de Maas en Duitsland.”