Ik kan nog wel even doorgaan. Het is de maatschappij van vandaag en we zijn het met zijn allen gewoon gaan vinden. Maar ja, het is zo simpel: niet iedereen is hetzelfde. En dus moeten we er samen uit komen, altijd en overal. Daar is dan wel voor nodig dat we een klein beetje open staan voor die ander? Er was (ooit) een tijd waarin we bij meningsverschillen gewoon een goed gesprek hadden, of zelfs een dialoog. Een tijd waarin we beslissingen accepteerden en waarin we bereid waren compromissen te sluiten, zo van: ik vraag een beetje van jou en jij krijgt een beetje van mij. Water bij de wijn doen, weet je nog? Oppe Ruiver speelt dit natuurlijk niet …. of toch wel?? Je kunt gerust stellen dat Oppe Ruiver nog veel gemeenschapszin heerst. Maar het schuift wel ….. en het schuift niet altijd even fijn.

• Natuurlijk moeten de plaatselijke ‘gerdeneer’ maar ook de grote bedrijven op Tradeport gewoon álle ruimte krijgen om hun business te doen. ‘It’s the economy, stupid’.  Maar ja, zelf krijgen we het werk niet gedaan. Dus werken we met arbeidsmigranten. Ruim baan dus voor de Otto’s van deze wereld. Maar waar moeten we ze laten? “Ik wil geen Polen bij mij in de straat. Ik wil ze niet in onze woningen maar ik wil ze ook niet in groepen opgepropt bij elkaar”. Laten we ze daarom maar verstoppen. Immers: wat we niet zien dat weten we ook niet. Ook niet dat ze soms met 6 in één caravan zitten voor een derde van hun loon.

• Ik wil graag in het centrum wonen, liefst op de Markt. Leuk: reuring! En alles dichtbij. Maar alsjeblieft geen kermis of evenementen op dat marktplein. Met al die herrie. Ze bestaan echt hoor, ik heb ze gesproken: mensen die verlangen dat je rustig kunt wonen op het Vrijthof.
  

• Probleem nummer 1: we moeten veel meer woningen bouwen. Er is al geen woonplek meer voor mijn kinderen. De gemeente moet dus creatief zijn. Maar ja: een bouwproject pal naast mijn deur: weg uitzicht, inkijk in mijn tuin …. er zijn natuurlijk grenzen. Bezwaarschrift dus.

• Vroeger was het bij het bouwen van nieuwe wijken normaal dat je vrije sector woningen mixt met sociale huurwoningen. Zoals bij mij in de straat: aan de ene kant koopwoningen, aan de andere kant Nester. Prima: het is de beste garantie op sociale hulp & onderlinge controle en het laat zien dat iedereen er bij hoort. Maar in mijn eigen sociale omgeving hoor ik al zeggen dat ze dat niet meer willen. Immers: mijn eigen buurt moet hoogwaardig blijven. Whatever that may be. Het alternatief? Daar hoor ik niemand over. Ik kan maar één ding verzinnen: alle sociale huurwoningen bij elkaar ergens een stukje verder, of in torenflats.

 Het vraagt veel van onze gekozen bestuurders, mensen als jij en ik die nu juist gekozen zijn om dit soort beslissingen te nemen. Dat heet: democratie. Maar hun worsteling is groot: want waar kies je in godsnaam voor? de verantwoordelijkheid die je hébt (en ook voelt) voor de hele gemeenschap óf…. de loyaliteit naar je kiezers en de wens om herkozen te worden. Wij gaan tegenwoordig immers wel heel ver om de bestuurder van dat laatste te doordringen.

 Ga er maar eens aan staan. Respect dus voor de bestuurder die tegenwind aandurft. Dat neemt niet weg dat wij zelf die tegenwind vormen. Het begint dus bij ons. Wanneer wij nu eens doodgewoon met elkaar blijven praten, en soms tot 10 tellen.

Maar het kan nog erger:

• Natuurlijk moeten we goed zorgen voor onze bejaarde ouders en gehandicapte medemens. De overheid heeft hier een taak tóch? Hoe kan het dan dat ik steeds vaker (met name in de stad) zware juridische procedures en heel veel boosheid meemaak van complete buurten, die zich verzetten tegen de komst van ouderenvoorzieningen en groepsverblijven voor gehandicapten of begeleid wonen. Want ja: dat levert veel meer verkeersbewegingen en parkeerproblemen op, tenminste … dát is dan het argument. Niemand stelt de vraag: waar dan wél?? wat gaan we straks doen met al die ouderen?

• Om nog maar te zwijgen over het terug in de maatschappij komen van ex-gedetineerden (straf uitgezeten) en ex-psychiatrische patiënten (hersteld). Ze hebben een beetje hulp nodig om het weer aan de gang te kunnen. Prima …. logisch … maar niét bij mij in de buurt! Basta. Ook hier dezelfde twee vervolgvragen: waar dan wel? wat is het alternatief? Ik kom niet verder dan: levenslang opsluiten. Tótdat het overigens je eigen familie of vriend betreft. Die kennen we immers.

Herken je het?? Ik zal wat voorbeelden geven. Je zult ze herkennen.

• Stelling: de gemeente doet niets voor de oudere jeugd. Waar moeten ze in godsnaam naar toe? Ze vertrekken naar de stad. Dóe wat alsjeblieft! Geef ze een honk, geef ze vertier. Maar ja, toen ik in 2000 op de Kale Plak kwam wonen was er een heuse mini-rel over de vraag of in het aangrenzende speeltuintje (echt waar) wip-kippen mochten komen. Want ja, dat begrijpt toch iedereen: wipkippen en zitbanken trekken hangjongeren aan. En dat betekent: auto’s, brommers, herrie en rotzooi! Dat tolereer ik niet, niet op deze plek.

• Een afval-voorziening bij mij in de straat? Ik dacht het niet.

• We willen niet afhankelijk zijn van gas uit Rusland en 2,25 euro per liter is natuurlijk belachelijk. En toch wil ik geen windmolens of zonneparken bij mij in het dorp. Afschuwelijk.

26 jaar lang was ik gemeentesecretaris in 4 gemeenten. Ik heb in zo’n 1100 collegevergaderingen de meest uiteenlopende NIMBY’s voorbij zien komen. Het was soms echt lachen wanneer je weer eens zo’n bezwaarschrift las. Een geweldig gelikt en op het oog fatsoenlijk verhaal terwijl het maar om één ding ging. En je hoeft echt geen bestuurder te zijn om het zelf te zien. Het ligt vaak zó voor de hand. Kijk gewoon om je heen. En wees eerlijk: denken we niet allemaal een beetje NIMBY? Ik wel hoor. De vraag is wat je er mee doet.

Afgekort: NIMBY …… vrij vertaald: ‘natuurlijk is dit hartstikke belangrijk …. het moet er écht komen hoor…. vind ik ook…maar alsjeblieft niet bij mij in de straat’. Wikipedia zegt het anders: ik wil graag de lusten, maar niet de lasten.