Werm en druuëg waer is ideaal óm te huie. Kieke veur óm ós haer den zeen veur weer hie en dao ’t gezjwaad in de weie of op ’t landj ligke óm te druuëge. Heerlik is ’t óm de geur van det vers gemeid graas op te sjnoeve. De zón duit zien wèrk en daonao waert ’t gezjwaad netjes gerèld en in bale gepers. Ós modertaal is riek aan oetdrökkinge die allemaol ‘ne eige achtergróndj höbbe. As emes väöl haos haet en gèn gedöld kèn opbringe waert waal èns gezag ‘Röstig aan, tied maak graas en zón maak hui’. Dit is bedoeld as goeje raod óm gedöld te höbbe en röstig te blieve. Oetdrökkinge en gezègkdes zien wie langer wie mieër oet de dagelikse communicatie aan ‘t verdwiene. Veural oetdrökkinge die mèt  ’t waer te make höbbe. Klimaatverangering haet alles angers gemaak en nag mer inkele oetdrökkinge blieve geldig. Wao kènne veur nag van opaan? As de zón sjient den sjient ze en as ’t raegent, den raegent ‘t. Det is zeker.