Nou, ik kan je vertellen: da’s toch echt op m’n lijf geschreven. Want zodra de lichturen aan het einde van de winter beginnen toe te nemen tot meer dan 8 uur per dag, dan heeft dat bij mij meteen invloed op mijn zogenaamde biologische klok en daarmee ook op m’n humeur.. En dat wordt, naarmate ik steeds een jaartje ouder wordt, steeds intenser. En dat heeft dan dus niks te maken met de slecht-weer types. Dat maakt me niet zoveel uit eerlijk gezegd. Maar dat de hoeveelheid daglicht toeneemt (de meesten noemen het gewoon: zon) heeft wel direct z’n weerslag in positieve zin. Althans, laat ik het zo zeggen, zo voelt dat bij mij aan. Zodra de dagen langer beginnen te worden en de vogels buiten weer actief worden, dan denk ik meteen: Aha, de betere tijd van het jaar komt er weer aan. Ik durf dus wel te zeggen dat ik meer geniet van het voorjaar en de zomer dan van de herfst en de winter. En nogmaals, de weersomstandigheden kunnen dan zeer onstuimig zijn, dat boeit me eerlijk gezegd niet. Zolang het aantal lichturen per dag maar boven de 8 uur komt hoor je mij niet klagen. Lekker lang buiten zitten is wel prima. Zeker met een lekker drankje erbij, tot de muggen telastig worden, dan ga ik ook liever naar binnen. Ik pas ervoor om me te laten begaffelen door die kleine ettertjes.

Maar eh, terug naar het liedje. Het zal wel aan mij liggen, maar als ik dan de tekst van Gerard Cox beluister, dan ervaar ik dat ook zo’n beetje als dat typisch Nederlands geklaag met dit is niet goed en dat is niet goed. Los van het feit dat er een zekere kern van waarheid in zit straalt dit nummer nou niet echt positiviteit uit.

`t Is weer voorbij die mooie zomer Die zomer die begon zowat in mei

Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen

Maar voor je `t weet is heel die zomer

Al weer lang voorbij

Misschien moet ik dat ook eens doen, ik twijfel nog. Stel je bijvoorbeeld voor: 2 weken naar een of ander zonovergoten land, heerlijk genieten. Aan de ene kant zie ik dat wel zitten, aan de andere kant bestaat er natuurlijk het risico dat je ook daar weer Gerard Cox hoort zingen over “'t Is weer voorbij die mooie zomer”. En die kans is voor mij te groot als ik eerlijk ben. Dus blijf ik maar lekker thuis met kinderen en kleinkinderen, die fungeren dan wel als zonnetjes in huis waardoor voor mij de kring weer is gesloten.

Maar goed, terug naar de tekst van Gerard. Ik ga je niet lastig vallen met die vreemde inleiding van dat nummer waarin er wordt gesproken over “nanana na nana nananana na nana” en dat tig keer achter elkaar. Dat kan niet anders dan een inspiratieloos moment te zijn geweest van Gerard zelf want in de Franse versie komt dat zielige ge-nanana echt niet voor. Maar goed dan komt dat eerste couplet:

“Je hebt er maandenlang naar uitgekeken

De koude winter wou maar eerst niet om

Traag en langzaam kropen langs de weken

Maar eindelijk, daar was ie toch: de zon”

Mee eens? Hoeft niet, mag wel. In mijn ogen is dat allemaal achteruit kijken, en daar heb je op dit vlak niet echt veel aan. Denk ik. Gewoon lekker genieten van elk sprankje zonlicht, dat probeer ik dan maar te doen. En dan ook nog roepen dat `die zomer zowat in mei begon`. Niet dus. Klimaatverandering laat ons de laatste jaren zien dat het soms in maart, vaak in april tot in oktober ‘zomers’ kan zijn. Dus dan blijven er nog maar een paar maanden over waarin het wat minder daglicht is en dat ga ik compenseren met zo’n 30 minuten daglichttherapie in de ochtend. Da’s met zo’n vlakke plaat, ter grootte van een boek, waar een forse hoeveelheid licht vanaf komt. En ik moet eerlijk bekennen: die haalt bij mij de scherpe kantjes er wel vanaf en ik kan beter door die ‘donkere dagen’ komen. Iets minder somber, althans zo voelt dat bij mij. De feestdagen gebruik ik dan maar als een soort baken van vertier, zodat ik me dan van het ene naar het andere feestje kan schuiven. En al pratende over de invloed van daglicht op het humeur van de mens, kwam ik er de laatste jaren achter dat er blijkbaar veel meer mensen zijn, die de winterperiode (minder daglicht dus) graag heel snel voorbij zien gaan. Sterker zelfs, er zijn zelfs mensen die er midden in de winter bewust voor kiezen om op vakantie te gaan naar een land waar op dat moment zomer is. Precies om die reden: lekker 2 of 3 weken daglicht tanken.

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en na wat online onderzoek kwam ik er al snel achter dat de muziek was geschreven door de Amerikaanse componist, of wat we nu een singer-song writer noemen, Steve Goodman. Dat deed hij in 1971 voor een nummer met de titel “City of New Orleans”. Gerard hoorde een Franse coverversie daarvan met de titel Salut les amoureux, gezongen door Joe Dassin in een nachtclub en schreef vervolgens in het Franse plaatsje Compiègne de nostalgische Nederlandse tekst erbij. Lijkt mij handige informatie mocht je ‘s een keertje mee doen aan “De Slimste Mens”

.

Hoe het komt weet ik niet, maar om de een of andere reden heeft Gerard Cox, je weet wel: die bekende Rotterdammer, besloten om bovenaan in mijn Spotify lijst te staan. Zal wel iets met algoritmes te maken hebben denk ik dan. Daar stond hij dan, ongevraagd, met zijn nummer '"t Is weer voorbij die mooie zomer”. Met enige nieuwsgierigheid naar de kwaliteit van de ogenschijnlijk kneuterige opname luisterde ik goed naar de tekst. Het eerste wat ik dacht was: zou Gerard Cox die melodie en tekst zelf hebben geschreven of zou het een doodgewone cover zijn?