Deel deze pagina:
Groot Pinkster vrienden-weekend
En alsof het zo moest zijn, werden we dit jaar getrakteerd op tropische temperaturen. In tegenstelling tot vorig jaar (toen we de koelkasten niet nodig hadden om de drank koud te houden en we met lieslaarzen over het veld moesten) konden we nu volop zwemmen, barbecueën en lekker buiten spelen. Het zwembad draaide overuren en niemand kon zich nog verschuilen achter “het is te koud” het was eerder weer voor een zonnesteek.
Kortom: zon, gezelligheid, een strak georganiseerde chaos en genoeg verhalen om volgend jaar weer op voort te bouwen. Op naar nummer 15 – we zijn er klaar voor!
Groetjes de Pinsktervrienden
Tekst- en fotobron: Frank Peeters
Dit jaar bestonden we uit 25 volwassenen, 29 kinderen en een bescheiden voorraad van 34 kratten bier (we blijven optimistisch dat het daarbij blijft). Vrijdag laten we traditiegetrouw de frietwagen aanrukken – want koken op dag één is voor amateurs – zaterdags gaat de barbecue aan, de vuurkorf op standje gezellig en wordt er hier en daar een biertje of wijntje genuttigd, zondag is tegenwoordig traditie paella dag en kliekjes van de bbq.
Overdag wordt er fanatiek gevoetbald en gevolleybald alsof er scouts langs de lijn staan, kaartspelletjes worden bloedserieus gespeeld en zo nu en dan wordt er een discussie gevoerd die nergens over gaat maar toch niet opgegeven wordt.
Voor de 14e keer trokken we er weer op uit voor ons inmiddels legendarische vriendenweekend. Wat ooit begon in Valkenburg, op de Cauberg bij stadscamping Den Driesch – inmiddels vakkundig om zeep geholpen door Gilles – is uitgegroeid tot een traditie waar menig festival jaloers op zou zijn. Niet voor niets werden we daar ereburger, mede dankzij onze heroïsche prestaties bij café ’t Hoekje (dat overigens totaal niet op een hoek ligt, maar goed, details).
Toen camping Den Driesch de handdoek in de ring gooide, moesten we op zoek naar een nieuw onderkomen. Na een kleine speurtocht (lees: één avond goed googelen) kwamen we uit in Heusden bij camping De Peel. Inmiddels huren we daar gewoon een heel veld af, want ja, we doen het meteen goed of we zijn met teveel personen.
Door de jaren heen zijn we professioneel geworden. Waar het vroeger nog een georganiseerde chaos was, heeft nu iedereen zijn eigen taak. De één boekt de camping, de ander regelt de BBQ, iemand ontfermt zich over de boodschappen en weer iemand anders zorgt dat de kids zich vermaken met bijvoorbeeld in slidebaan (waar de volwassenen trouwens vrolijk aan mee doen). Het begint soms verdacht veel op een goed geoliede organisatie te lijken.
En alsof het zo moest zijn, werden we dit jaar getrakteerd op tropische temperaturen. In tegenstelling tot vorig jaar (toen we de koelkasten niet nodig hadden om de drank koud te houden en we met lieslaarzen over het veld moesten) konden we nu volop zwemmen, barbecueën en lekker buiten spelen. Het zwembad draaide overuren en niemand kon zich nog verschuilen achter “het is te koud” het was eerder weer voor een zonnesteek.
Kortom: zon, gezelligheid, een strak georganiseerde chaos en genoeg verhalen om volgend jaar weer op voort te bouwen. Op naar nummer 15 – we zijn er klaar voor!
Groetjes de Pinsktervrienden
Tekst- en fotobron: Frank Peeters
Groot Pinkster vrienden-weekend
Deel deze pagina:
Dit jaar bestonden we uit 25 volwassenen, 29 kinderen en een bescheiden voorraad van 34 kratten bier (we blijven optimistisch dat het daarbij blijft). Vrijdag laten we traditiegetrouw de frietwagen aanrukken – want koken op dag één is voor amateurs – zaterdags gaat de barbecue aan, de vuurkorf op standje gezellig en wordt er hier en daar een biertje of wijntje genuttigd, zondag is tegenwoordig traditie paella dag en kliekjes van de bbq.
Overdag wordt er fanatiek gevoetbald en gevolleybald alsof er scouts langs de lijn staan, kaartspelletjes worden bloedserieus gespeeld en zo nu en dan wordt er een discussie gevoerd die nergens over gaat maar toch niet opgegeven wordt.
Voor de 14e keer trokken we er weer op uit voor ons inmiddels legendarische vriendenweekend. Wat ooit begon in Valkenburg, op de Cauberg bij stadscamping Den Driesch – inmiddels vakkundig om zeep geholpen door Gilles – is uitgegroeid tot een traditie waar menig festival jaloers op zou zijn. Niet voor niets werden we daar ereburger, mede dankzij onze heroïsche prestaties bij café ’t Hoekje (dat overigens totaal niet op een hoek ligt, maar goed, details).
Toen camping Den Driesch de handdoek in de ring gooide, moesten we op zoek naar een nieuw onderkomen. Na een kleine speurtocht (lees: één avond goed googelen) kwamen we uit in Heusden bij camping De Peel. Inmiddels huren we daar gewoon een heel veld af, want ja, we doen het meteen goed of we zijn met teveel personen.
Door de jaren heen zijn we professioneel geworden. Waar het vroeger nog een georganiseerde chaos was, heeft nu iedereen zijn eigen taak. De één boekt de camping, de ander regelt de BBQ, iemand ontfermt zich over de boodschappen en weer iemand anders zorgt dat de kids zich vermaken met bijvoorbeeld in slidebaan (waar de volwassenen trouwens vrolijk aan mee doen). Het begint soms verdacht veel op een goed geoliede organisatie te lijken.
