Deel deze pagina:
De laatste jaren merk ik echter, helaas, steeds meer dat ik me zorgen maak. Of me aan zaken erger. Bezorgd ben zelfs. Ik vraag me geregeld af waar dat nou precies door komt maar kan daar niet helemaal de vinger op leggen. Is het nu eenmaal inherent aan het feit dat je naarmate je ouder word je een gen ontwikkelt om kritischer te worden? Te gaan zeuren misschien wel? Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de zaken waar ik me nu aan erger, ik vroeger juist zelf uitspookte. Ik acht die kans zelfs aannemelijk. Dat ik dus de spreekwoordelijke oude lul aan het worden ben die ik vroeger verafschuwt zou hebben. Mijn almaar grijzer wordende haardos en de steeds verder terugtrekkende haarlijn doen in ieder geval vermoeden dat ik nu al richting die fase aan het gaan ben. Of zal het toch te maken hebben met het feit dat ik kinderen heb. Niet dat dat er automatisch voor zorgt dat ik me vaker erger, hoewel dat zeker regelmatig voorkomt, maar meer dat ik misschien wat bezorgder ben. Bezorgd over de wereld waarin wij ze hebben afgezet en hoe ze moeten dealen met het opgroeien hierin. Want ondanks dat het moeilijk vergelijken is tussen verschillende generaties en tijdsperiodes, leven we volgens mij nu aantoonbaar in een lastige(re) wereld. De coronacrisis nog vers in het geheugen, diverse oorlogen die er gaande zijn en wereldleiders die nou niet heel erg om mensen lijken te geven; het zijn slechts een paar voorbeelden van wat er speelt.
Maar ook de algehele verhuftering van de samenleving; in de politiek, tegen gezagsdragers, in het verkeer of gewoon op straat. Ook in onze eigen dorpskernen zien we daar genoeg voorbeelden van. Een met goede intenties aangelegde shared space die toch niet blijkt te werken en waar weer een zebrapad herrijst. Een derde BOA erbij en buurtouders die door de wijken patrouilleren. Buurtbemiddeling. Meld Misdaad Anoniem. Allemaal ontwikkelingen die blijkbaar hard nodig zijn, ook bij ons.
Maar misschien heb ik het mis. Is dit van alle tijden. En komt het op termijn allemaal wel weer goed. Laten we dat vooral maar hopen. Dat ik gewoon een oude lul aan het worden ben die gewoon te veel zeurt.
Waar mijn wederhelft zich over van alles en nog wat druk kon en kan maken, is het bij mij juist omgekeerd. De rust zelve. Volledig zen. Dat houdt mekaar daardoor prima in balans. Althans, dat vind ik. Mijn vrouw denkt daar dan weer regelmatig anders over. Ik zou hier wat voorbeelden kunnen gaan noemen maar dat lijkt me niet verstandig. De kans dat ze dit leest, is namelijk groot…
Natuurlijk had en heb ik ook wel eens mijn dag niet. Maar over het algemeen stond ik volgens mij redelijk positief en vrolijk in het leven. Daarbij aangetekend dat je hiervoor natuurlijk ook het nodige geluk moet hebben. Over je gezondheid, financiële beslommeringen, relatieperikelen en andere belangrijke zaken heb je zelf niet altijd invloed.
Aangezien mijn ouders, volledig terecht, stelden dat ik dan ook maar zelf voor de kosten moest opdraaien, begreep ik dat ik iets moest met die driftbuitjes. Dus heb ik me dit afgeleerd. Een knappe prestatie, al zeg ik het zelf. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Ik leek hierdoor wat makkelijker en onbezorgder in het leven te gaan staan, een karaktereigenschap die ik in de jaren daarop geprobeerd heb voort te zetten. Teruggaan van het VWO naar de Havo? Geen traan om gelaten. Na 75 rijlessen en drie keer gezakt te zijn er de brui aan geven? Ach ja, er is toch goed openbaar vervoer in Nederland? Twee studies net niet afronden? Maakt niet uit, ik heb toch al werk wat ik leuk vind!
Als kind kon ik slecht tegen mijn verlies. Tenzij ik won, was het eerste deel van het woord gezelschapsspel niet op mij van toepassing. De gezelligheid was dan juist ver te zoeken met als gevolg dat dobbelstenen, pionnen en nepgeld door de hele kamer vlogen. Dit fenomeen deed zich ook voor bij de sporten die ik niet veel later ging beoefenen. In een zodanige mate zelfs dat er hierdoor een klein aantal tennis- en badmintonrackets zijn gesneuveld.
De laatste jaren merk ik echter, helaas, steeds meer dat ik me zorgen maak. Of me aan zaken erger. Bezorgd ben zelfs. Ik vraag me geregeld af waar dat nou precies door komt maar kan daar niet helemaal de vinger op leggen. Is het nu eenmaal inherent aan het feit dat je naarmate je ouder word je een gen ontwikkelt om kritischer te worden? Te gaan zeuren misschien wel? Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de zaken waar ik me nu aan erger, ik vroeger juist zelf uitspookte. Ik acht die kans zelfs aannemelijk. Dat ik dus de spreekwoordelijke oude lul aan het worden ben die ik vroeger verafschuwt zou hebben. Mijn almaar grijzer wordende haardos en de steeds verder terugtrekkende haarlijn doen in ieder geval vermoeden dat ik nu al richting die fase aan het gaan ben. Of zal het toch te maken hebben met het feit dat ik kinderen heb. Niet dat dat er automatisch voor zorgt dat ik me vaker erger, hoewel dat zeker regelmatig voorkomt, maar meer dat ik misschien wat bezorgder ben. Bezorgd over de wereld waarin wij ze hebben afgezet en hoe ze moeten dealen met het opgroeien hierin. Want ondanks dat het moeilijk vergelijken is tussen verschillende generaties en tijdsperiodes, leven we volgens mij nu aantoonbaar in een lastige(re) wereld. De coronacrisis nog vers in het geheugen, diverse oorlogen die er gaande zijn en wereldleiders die nou niet heel erg om mensen lijken te geven; het zijn slechts een paar voorbeelden van wat er speelt.
Maar ook de algehele verhuftering van de samenleving; in de politiek, tegen gezagsdragers, in het verkeer of gewoon op straat. Ook in onze eigen dorpskernen zien we daar genoeg voorbeelden van. Een met goede intenties aangelegde shared space die toch niet blijkt te werken en waar weer een zebrapad herrijst. Een derde BOA erbij en buurtouders die door de wijken patrouilleren. Buurtbemiddeling. Meld Misdaad Anoniem. Allemaal ontwikkelingen die blijkbaar hard nodig zijn, ook bij ons.
Maar misschien heb ik het mis. Is dit van alle tijden. En komt het op termijn allemaal wel weer goed. Laten we dat vooral maar hopen. Dat ik gewoon een oude lul aan het worden ben die gewoon te veel zeurt.
Waar mijn wederhelft zich over van alles en nog wat druk kon en kan maken, is het bij mij juist omgekeerd. De rust zelve. Volledig zen. Dat houdt mekaar daardoor prima in balans. Althans, dat vind ik. Mijn vrouw denkt daar dan weer regelmatig anders over. Ik zou hier wat voorbeelden kunnen gaan noemen maar dat lijkt me niet verstandig. De kans dat ze dit leest, is namelijk groot…
Natuurlijk had en heb ik ook wel eens mijn dag niet. Maar over het algemeen stond ik volgens mij redelijk positief en vrolijk in het leven. Daarbij aangetekend dat je hiervoor natuurlijk ook het nodige geluk moet hebben. Over je gezondheid, financiële beslommeringen, relatieperikelen en andere belangrijke zaken heb je zelf niet altijd invloed.
Aangezien mijn ouders, volledig terecht, stelden dat ik dan ook maar zelf voor de kosten moest opdraaien, begreep ik dat ik iets moest met die driftbuitjes. Dus heb ik me dit afgeleerd. Een knappe prestatie, al zeg ik het zelf. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Ik leek hierdoor wat makkelijker en onbezorgder in het leven te gaan staan, een karaktereigenschap die ik in de jaren daarop geprobeerd heb voort te zetten. Teruggaan van het VWO naar de Havo? Geen traan om gelaten. Na 75 rijlessen en drie keer gezakt te zijn er de brui aan geven? Ach ja, er is toch goed openbaar vervoer in Nederland? Twee studies net niet afronden? Maakt niet uit, ik heb toch al werk wat ik leuk vind!
Deel deze pagina:
Als kind kon ik slecht tegen mijn verlies. Tenzij ik won, was het eerste deel van het woord gezelschapsspel niet op mij van toepassing. De gezelligheid was dan juist ver te zoeken met als gevolg dat dobbelstenen, pionnen en nepgeld door de hele kamer vlogen. Dit fenomeen deed zich ook voor bij de sporten die ik niet veel later ging beoefenen. In een zodanige mate zelfs dat er hierdoor een klein aantal tennis- en badmintonrackets zijn gesneuveld.
