Iedere nacht maak ik weer wat mee. Soms leuk, soms niet leuk, altijd vermaak voor de mensen die ik ‘s ochtends als eerste tegenkom. Ik geef toe dat het soms vermoeiend is, alsof ik al de hele nacht heb gewerkt en dan mijn dag nog moet beginnen. Maar in het algemeen, vind ik het een leuke eigenschap. Het voelt alsof ik contact maak met een andere, diepere laag waar ik overdag nooit kom en helemaal van mij is. Een soort van fantasie zonder grenzen. Omdat het me fascineert en wellicht ook omdat ik psycholoog ben, heb ik me al vaker in het concept van dromen verdiept. Veel wetenschappelijk onderbouwde antwoorden zijn er niet op mijn vragen. Er zijn tal van artikelen waarin mensen beweren dat bepaalde onderwerpen waar veel mensen wel eens over dromen specifieke betekenissen hebben, en dat die dan voor iedereen in de kern hetzelfde zouden zijn. Ik ga ervan uit dat wat we voelen aan emoties en (on)rust en dat wat ons overdag bezighoudt, terugkomt in onze dromen. En als dat onbewuste processen zijn, dromen deze juist aan de oppervlakte kunnen brengen. Zo heeft een paar jaar geleden een droom mij geholpen bij het doorhakken van de knoop om van baan te wisselen. Daarnaast ga ik ervan uit dat het brein in de nacht de prikkels van overdag blijft verwerken. Zo hoeft dus niet alles wat ik droom gelinkt te zijn aan gevoelens of moeilijke keuzes. Als ik over je droom, kan dat ook betekenen dat ik net voor het slapengaan (tegen de regels in) nog op insta heb liggen scrollen en ergens je vakantiefoto voorbij heb zien vliegen. Neem het dus niet altijd te serieus als je van me hoort dat je in mijn dromen kwam.

Misschien hoort het ook niet om het concept van dromen helemaal te begrijpen, omdat het juist iets is waar je geen controle over hebt en jij alleen maar hoeft te gewaarworden. Ik vind het mooi dat ik er soms richting in kan vinden of dat ze mij op zijn minst inspireren. Tot schrijven, schilderen, vertellen of contact leggen. En mocht mijn verhaal nou jóu geïnspireerd hebben …, dan ik heb nog wel een scènescript dat ik aan je kan verkopen.

Even voor jullie beeld, dit was maar één van mijn dromen die nacht. Ik droomde verder over een oud maar mooi, verlaten huis dat we moesten leeghalen en vol levende en dode verrassingen zat. Willekeurige mensen die ik ken liepen in en uit. Ik droomde ook over een avontuur in een Engelse stad waar ik iedereen kwijt raakte maar twee bekende Nederlanders (ik zou niet weten wie) tegenkwam die met mij op stap wilden. En dat ik me van hen aan een hele groep onbekende mensen op straat moest voorstellen (ik zou niet weten waarom).

Toen ik wakker werd zat de maffia-scène nog gedetailleerd in mijn hoofd. Er zaten echt goede mindfucks in het begin waardoor je als kijker (slapende ik dus) niet wist wie bij wie hoorde en wat er ging gebeuren. Ik dacht dat ik het moest opschrijven omdat het zo’n goed plot was, maar toen bedacht ik mij dat ik helemaal geen actie-drama wil schrijven. Even overwoog ik het toch uit te werken en het plot te verkopen, misschien wel aan iemand in Hollywood, echter kwam al snel de realisatie dat er óók een gewone werkdag op me stond te wachten.

Iemand vertelde me laatst het verhaal van A Nightmare on Elm Street. Omdat ik een hele levendige dromer ben, was ik bang dat ik ’s avonds daarover zou dromen. Dat is precies, heb ik me laten vertellen, wat je niet wil. Die nacht kwam gelukkig niets daarvan voorbij. Wat ik wél droomde was een ruzie tussen een criminele bende en undercoveragenten, en dat één van de slachtoffers na haar val die het geheugen van haar hele leven had gewist, werd opgevangen door een community van supermarkt kassières. Ze dacht vanaf toen dat ze daar altijd bij had gehoord, een hele nieuwe identiteit.