Vreuger waerde d’r in Bezel, oppe Ruiver en in Óffebek väöl gehanjeld in geite. Zoeë kwaam d’r èns ‘ne Zjwamerse opkuiper van geite nao Óffebek óm bie Handrie Martens ’n geit te koupe. De opkuiper haaj van alles aan te merke euver de geit, natuurlik óm de pries te drökke. Hae bleef mer doorzeivere euver zoegenaamde mankemente. Handrie en ziene kómpaan Driek ware dae zeiver op ’n gegaeve moment harsjtikke meug. “Driek,” zag Handrie, “gank doe èns veur de kop van de geit sjtaon en trek häör de moel wied aope. Ich gaon d’rachter sjtaon en ich lich den de sjtert ómhoeëg.” Zoeë gezag, zoeë gedaon. Driek keek de geit van veur in de moel en Handrie keek häör vanachter ónger de sjtert. “Zuus se mich?”, vroog Handrie. “Nae, ich zeen gaar nieks”, zag Driek. “Gaar nieks?”, zag Handrie, “den mankeert d’r get aan, volges mich is de geit versjtop en den kèn dae miens d’r noe nieks mèt doon, hae mót mer ‘ne angere kieër truukkómme!” En de opkuiper? Dae houwde aaf mèt de sjtert tösse de bein, zónger geit. Of d’r nag èns truukkwaam is neet bekènd.