Veur gaon weer èns op waeg in sjpellingslandj, deze kieër nao Frankriek wao in bepaolde wäörd ‘ne klinker ’n daekske krieg, â - ê - î - ô - û. Det daekske waert ‘accent circonflexe’ geneump. In ós lokale modertaal gebroeke veur det neet. Toch kómme veur daekskes in tèkste nag euveral taege en as die gebroek waere haet det gevolge veur de oetsjpraok. ‘Ich hûb dûk nao det book gezôch, mer ich bûn ‘t jaomer genôg nôrges taegegekômme.’ De oetsjpraok is den ‘Ich huub duuk nao det book gezooch, mer ich buun ’t jaomer genoog noorges taegegekoomme.’ Hiel henjig óm as aezelsbrökske te onthaje: gebroek gèn daekskes. In ’t Frans kómme veur ’t daekske op de ô en de û in bepaolde wäörd waal taege. Beveurbeeld: bientôt (binnenkort) oetgesjpraoke as bjaentoo, flûte (fluit) oetgesjpraoke as fluut. As veur Franse wäörd lètterlik euvernimme gebroeke veur ’t heudje waal, beveurbeeld Côte d’Azur (Franse zuidkust) oetgesjpraoke as kootazuur; Brûlon (Franse stad) oetgesjpraoke as bruulao. De juuste sjriefwieze in de veurbeeldzin mót zien: “Ich höb dök nao det book gezóch, mer ich bön ’t jaomer genóg nörges taegegekómme.” De -u- in hub, duk, bun is zoewiezoeë fout. De -ö- klink wie de -ö- in löss (kleisoort). ‘Bön mer gerös, want zie löste gelökkig dök alles.’ De -ó- is ‘ne typisch Limburgse klank. ‘Hoeëg in de lóch óm ós haer begós ’t te hómmele.’