“Noe kals doe ouch al zoe fien wie póppesjtróntj, doe gedreugs dich wie ‘ne sjmeichelhannes.” ’ne Sjmeichelhannes of ’n sjmeicheltrien kalt angere miense nao de móndj óm zèlf in ’n good blaedje te kómme sjtaon. Sjmeichele kump oet ’t Duits (schmeicheln) en beteikent ‘vleien, naar de mond praten’. Angere typeringe zien ‘bie emes de fiene oethange, emes in de kóntj kroepe, emes kroet óm de móndj sjmaere’. In Zjwame geuf ’t de hiel biezónjere oetdrökking ‘emes de bout pienzele’. En emes dae continu euverdreve cómplimente blief gaeve waert waal èns ’n fienmoel of ‘ne fienmoeler  geneump. De oetdrökking ‘emes väöl vaere in de vot sjtaeke’ geuf aan det emes erg opgehemeld waert. En ouch det gebeurt dök óm te sjmeichele. Sjmeichele, sjmeichelhannes en sjmeicheltrien zien totaal oet ’t dageliks taalgebroek verdwene. Idderein haet ’t euver sjlijme en sjlijmbal en vintj sjlieme en sjliembal al gèn Limburgs mieër. Gelökkig det nag gezag waert det veur sjliem ophooste want as det sjlijm geit waere den sjtik ós modertaal.