De laatste jaren ben ik mij hier steeds meer van bewust. Wanneer ik ’s ochtends een kop thee drink terwijl het huis langzaam wakker wordt. Wanneer ik een lief berichtje krijg van een vriendin die ik al te lang niet heb gezien. Wanneer een terloops gesprek onverwacht diepgang krijgt. Of wanneer ik mij realiseer dat ik in de gelukkige positie ben dat ik de mensen van wie ik hou, nog altijd dicht bij me heb. Dat zijn op zichzelf geen spectaculaire momenten. Ze halen de krant niet en ze zorgen niet voor trending hashtags. Maar ik koester ze wel. Misschien is dat wel wat ‘lachend door de regen fietsen’ voor mij is gaan betekenen: het besef dat geluk niet zit in grote zonovergoten momenten, maar in het vermogen om ook in de regen iets goeds te zien. Niet omdat ik naïef bent of geen problemen wil zien, maar omdat positiviteit een keuze is. De regen stopt namelijk niet altijd wanneer je dat wilt. Sterker nog, het leven heeft nu eenmaal de neiging om zo nu en dan met ‘bakken uit de lucht te vallen’. Plannen mislukken, mensen worden ziek, en dingen lopen anders dan gehoopt. Maar zelfs dan kun je nog besluiten hoe je erdoorheen ‘fietst’. Met gebogen hoofd, vloekend op elke druppel. Óf met een glimlach, omdat je weet dat er altijd mensen zijn die het spreekwoordelijke stuur graag weer even van je zouden overnemen: regen of niet.

Dus mocht je me binnenkort een keer voorbij zien komen met een vage glimlach op mijn gezicht, dan weet je wat er aan de hand is.

Dan fiets ik in gedachten weer eens door een flinke regenbui. 

En ik tel mijn zegeningen.

Ik moest er destijds hartelijk om lachen. Maar vreemd genoeg heeft die uitdrukking me nooit meer losgelaten. Sindsdien betrap ik mezelf er regelmatig op dat ik probeer hetzelfde te doen. Niet letterlijk zingen op de fiets (al sluit ik niet uit dat dat ooit nog gebeurt) maar wel figuurlijk. Een bewuste poging doen om te zien wat er wél is, in plaats van wat er ontbreekt.

Dat blijkt soms verrassend moeilijk. Want als je de krant openslaat of een willekeurig actualiteiten-programma op TV kijkt, lijkt het soms alsof we met z’n allen in een permanente regenbui staan. Oorlogen, polarisatie, economische onzekerheid, klimaatstress en niet te vergeten sociale media die elke emotie tien keer uitvergroten. Het voelt soms alsof we elkaar vooral vertellen hoe nat we zijn geworden. En begrijp me niet verkeerd: er zijn genoeg redenen om je zorgen te maken over de wereld. Maar juist daarom is het misschien belangrijker dan ooit om af en toe stil te staan bij het simpele feit dat we überhaupt nog ‘op de fiets zitten’. Dat we kunnen bewegen. Dat we kunnen kiezen. En dat we elkaar hebben.

Echter, in plaats van medelijden te oogsten, werd zij door de gastvrouw gewezen op het feit dat er geen enkele reden was om zo te mopperen, maar dat zij juist dankbaar moest zijn met het feit dat zij door de regen kón fietsen. Er waren immers genoeg mensen die door omstandigheden überhaupt niet meer konden fietsen en hier jaloers op zouden zijn. Die opmerking kwam binnen. En sindsdien, bekende de bewuste collega, fietste zij regelmatig zingend door de regen, wetende dat er altijd mensen zijn die het vele malen slechter hebben getroffen. En zo stond de uitdrukking ‘lachend door de regen fietsen’ bij haar symbool voor een gezonde dosis positiviteit.

Sommige uitspraken blijven onverwacht lang in je hoofd hangen. Zo vertelde een collega mij enkele jaren geleden een grappige anekdote, met daarin een bijzondere uitspraak die me nog vaak te binnen schiet.

Ze was op de fiets naar een afspraak gegaan en werd onderweg overvallen door een zware regenbui. Zo’n echte plensbui waarbij je binnen een minuut doorweekt bent en het weinig meer uitmaakt of je nog probeert te schuilen. Tegen de tijd dat ze aankwam, was ze chagrijnig, kletsnat en zwelgend in zelfmedelijden, klaar om eens even stevig te mopperen.