Toch kan je nog steeds niet alles leren uit een boekje of training, en moet je sommige dingen zelf ook ondervinden. Zo was ik namelijk gewend om ook nog veel sociale activiteiten door de week te hebben, zoals samen eten met vriendinnen, uitgaan, evenementen bezoeken en borrelen, maar dit begon me na een paar maanden toch wel zwaar te vallen. Hoewel ik mijn sociale kalender al - vond ik in ieder geval - een stuk rustiger gepland had, was het toch best vermoeiend en merkte ik dat ik wel wat vaker dan normaal mijn halte miste als ik in de trein zat, of zelfs vergat in te stappen vanuit mijn bankje in de zon! Toen dit kwartje was gevallen werd het tijd om, als een echte ‘burger’ (zoals wij Gen Z’ers dat noemen), een dag in het weekend vrij te plannen, om even bij te komen van de drukke week en zo wel nog vriendinnen op weekavonden te kunnen blijven zien! Voor nu werkt dit goed en is het drukke leven dan een stuk beter te doen, al laat ik het doorzakken op dinsdagavond dan toch maar even achterwege. Binnenkort wordt het ook tijd om toch eindelijk een afstudeerfeest (beter laat dan nooit) te geven, en het studentenleven echt los te laten. Dat wordt lachen, janken, zingen en genieten van de lieve mensen die ik door de jaren heen verzameld heb. Iets anders waar ik flink aan moest wennen, was het op tijd naar bed gaan. Mijn gemiddelde bedtijd lag namelijk altijd tussen 12 en 1 uur ‘s nachts, als het niet later werd. Maar ja, met een eerste wekker om 7 uur ‘s ochtends, en de trein om 8 is dat toch wel afzien. Daarom probeer ik nu netjes om 11 uur in mijn bedje te liggen om zo toch aan de 8 uur slaap te komen, want dikke wallen zien er toch best onprofessioneel uit.

De kantoorlingo is ook mijn woordenschat ingeslopen, ik merk namelijk dat ik woorden als ‘sparren’, ‘gremia’, ‘bila’ en de diverse bedrijfs afko's vaak in de mond neem. Daarnaast ben ik ontpopt als een heuse padel koningin (ik heb al twee keer op de baan gestaan met collega's, en met de ambitie om vaker te gaan een eigen racket gekocht!) en kijk ik weer heerlijke tv-series, zoals winter vol liefde, op de bank met mijn vriend. Als ik niet oppas ben ik bijna ready voor mijn quarter-life crisis.

Zonder gekheid: Ik merk dat, ondanks alle nieuwigheden, het werkende leven hartstikke leuk is, een traineeship helemaal mijn ding is en ik ontzettend veel nieuwe informatie, situaties en inzichten over mijzelf ontdek. Dus ook al vond ik het even spannend, en is het bekende loslaten soms nog wel lastig, is er toch echt wel nog leven na het studentenleven!

Gelukkig hoorde ik dus via een studiegenootje dat er ook traineeships bestaan (niet te verwarren met stages, aangezien je geen student meer bent, en je er wel een mooi salaris kan verdienen). Als je voor een traineeship wordt geselecteerd, na een veeeeel te lange sollicitatieprocedure van 5 rondes, mag je - in mijn geval - in twee jaar tijd twee of drie opdrachten doen binnen de organisatie op verschillende afdelingen. Daarnaast krijg je allerlei trainingen om jezelf verder te ontwikkelen, en mag je een aantal toffe uitstapjes maken binnen en buiten het bedrijf.

Dit klonk mij als muziek in de oren, aangezien ik, na mijn breed-georiënteerde bachelor en master, nog geen idee had waar ik precies terecht wilde komen. Nu mag ik dit uitzoeken binnen een groot bedrijf, en wordt ik betaald om mezelf beter te leren kennen met ongeveer één dag training in de week!

Eind september ben ik begonnen met werken in Den Bosch. Op een groot kantoor in het centrum van de stad, en jeetje, wat vond ik dit spannend. In mijn kringen is het namelijk nog best vroeg om al te beginnen met je ‘grote mensen baan’ op je 22ste, maarja als je geen zin hebt om nog een extra scriptie te schrijven, en de uni je manier om je master nog een jaartje uit te breiden heeft wegbezuinigd, zit er niet veel anders op.

Na vier jaar van (op zijn vroegst) om 10 uur mijn bed uit rollen, een paar colleges volgen, en dan ‘s avonds lekker met de meiden naar de kroeg gaan - uiteraard alleen door de weeks, want weekenden zijn ervoor om uit te rusten - werd het ook voor mij tijd om eraan te geloven…Het werkende leven: loonslaaf worden, 40 uur per week op kantoor zijn en uitkijken naar die lonkende vrijdagmiddag, wanneer ein-de-lijk het weekend er weer is. Herkenbaar toch?