Het beleid lijkt meer op citymarketing dan op cultuur. Het zou mij al niets meer verbazen als deze “Efteling-fixatie” binnenkort zijn absolute hoogtepunt bereikt tijdens mijn hond- uitlaatrondje. Dat ik dan een volgescheten zakje in een Depo-Dog – ik bedoel “Depo Dragon” – duw en dat er dan een galmende stem klinkt met: “Draakje schrok... Dank u wel!”. Zelfs de Efteling begrijpt dat je Pardoes niet op iedere straatlantaarn, putdeksel of prullenbak hoeft af te beelden om sfeer te creëren. Beesel staat bekend om Sint Joris en de draak. Iets waar Beesel trots op is en Reuver wellicht toch ietwat jaloers. De gemeente investeert in herkenbaarheid, waarin de draak uiteraard tot uiting moet komen. Het is een interessant fenomeen. Wat ooit begon als één krachtig symbool, dreigt door herhaling zijn kracht te verliezen en verandert zo langzaam maar zeker in een cliché. Een draak is mythisch en bijzonder. Zodra hij op elke straathoek opduikt, wordt hij haast alledaags. Als er ook maar iets funest is voor een mythisch wezen, dan is het voorspelbaarheid. Dus mijn vraag is: hoe houden we dit symbool bijzonder? Hoe zorgen we dat kunst, kunst blijft en niet verwordt tot serieproductie? Laat ik duidelijk zijn: Beesel mag trots zijn op deze identiteit.

Sint Joris en het Draaksteken horen bij Beesel. Misschien is het nu toch tijd om de draak af en toe rust te gunnen en hem niet iedere keer te laten sneuvelen in cortenstaal of als silhouet in de openbare ruimte.

Voor mij is het duidelijk. Er is maar één draak die een mythische kracht uitstraalt en die staat op de rotonde naar de toegangswegen van onze gemeente Beesel. Begin 2026 neem ik nog altijd enthousiast afslag 18 richting het westen. Een authentiek Limburgs kerkdorp aan de Maas.

We hebben het logo van de gemeente (draakje), de draak van Rick van Rijswick (iconisch) en de Beeselse Joris en de draak. Met een overdaad aan vlaggenwimpels, thematische kunst en gestileerd straatmeubilair lijkt Beesel langzaam te transformeren in een “Welkom in Drakenland”, waar de beleving regeert. Mij bekruipt intussen wel het gevoel dat de grens tussen een authentiek Limburgs dorp aan de Maas en een pretpark flinterdun wordt.

Het voelt alsof ik een themapark binnenrij, maar dan zonder kassa bij de ingang. Overal waar je kijkt spot je wel een roestende, industrieel ogende, sculptuur. Het lijkt erop dat al dit cortenstaal de verbindende factor vormt tussen Reuver en Beesel. Geen fietspad, geen groenstrook, maar esthetische eenheid in oxidatie; beide kernen staan er inmiddels vol mee.

Ik rijd nog steeds vrolijk in mijn oude Volvo. Op de A73 neem ik afslag 18 Beesel en kies bij de drakenrotonde de westelijke richting. Onlangs ben ik verhuisd van Reuver naar Beesel en dat bevalt me uitstekend. Zoals iedereen inmiddels wel is opgevallen is deze route eind 2025 flink aangepakt. Dit keer geen drempels, glasvezelkabels of wegversmallingen, maar versierselen van vlaggenwimpels en meerdere roestbruine objecten en dit alles met een verwijzing naar Joris en de draak.