Deel deze pagina:
Wat begon als een idee, is uitgegroeid tot iets blijvends. Iets dat hopelijk over vijftig jaar nog steeds bestaat. Met nieuwe lichtingen, nieuwe verhalen en nieuwe voorzitters die zich net zo trots mogen voelen als ik nu. Een jaar geleden schreef ik over een droom. Dit jaar schrijf ik over de werkelijkheid. En eerlijk? Die is misschien nog wel mooier. PS: MDD Bauduxe staat voor Maastrichts Dames Dispuut Bauduxe. De naam Bauduxe vindt haar oorsprong in het verhaal van Anne Bonny, een beruchte piraat uit het Caribisch gebied in de 18e eeuw. Zij stond bekend als een dappere en onverschrokken leidster die haar eigen koers durfde te varen. Die kracht, onafhankelijkheid en lef vormen tot op de dag van vandaag de kern van ons dispuut.
Profileren klinkt misschien onschuldig, maar binnen een studentenvereniging betekent het simpelweg dat je op zoek gaat naar nieuwe leden die bij je passen. Circumflex verwelkomt ieder jaar ongeveer honderd nieuwe leden. De helft daarvan zijn meiden. Dat klinkt als genoeg keuze, toch? Helaas is de realiteit iets minder rooskleurig. Circumflex telt zes mannendisputen, zeven vrouwendisputen (inclusief onszelf) en één gemengd dispuut. Acht disputen dus, die allemaal vissen in dezelfde vijver van vijftig meiden. En van die vijftig sluiten er uiteindelijk maar zo’n dertig zich daadwerkelijk aan bij een dispuut. Tel maar uit. Na de INKOM volgt daarom de intensieve kennismakingsperiode, beter bekend als de KMB’s: kennismakingsborrels. Dit zijn avonden waarop nieuwe leden en disputen elkaar beter leren kennen. Vaak worden er diners georganiseerd, activiteiten bedacht en borrels gehouden om alles gezellig af te sluiten. Het is een periode waarin je jezelf continu afvraagt: passen zij bij ons? Maar net zo belangrijk: passen wij bij hen?
En dan, na weken van gesprekken, twijfels, lijstjes en discussies, breekt het moment aan waar alles om draait: vraagdag. Op deze dag fiets je met je hele dispuut door Maastricht om meiden officieel te vragen, met een zelfgeschreven brief in de hand. Het is spannend, chaotisch en emotioneel, voor beide kanten. En ik kan met oprechte trots zeggen dat het ons gelukt is: vier fantastische meiden hebben zich bij ons aangesloten. Vier meiden die onze derde lichting vormen en zonder wie dit verhaal heel anders had kunnen aflopen.
Met die laatste taak voltooid, stond er nog maar één ding tussen ons en de officiële status: de Algemene Leden Vergadering. De ALV is hét moment waarop de hele vereniging samenkomt. Het bestuur zit aan een lange tafel voorin de zaal, de leden vullen de ruimte, en alles wat wordt besproken ligt onder een vergrootglas. Toen het agendapunt “oprichting nieuw dispuut” aan de beurt was, kreeg ik als voorzitter het woord. Ik vertelde kort dat wij aan alle eisen van de statuten hadden voldaan en stelde ons dispuut nog één keer trots voor. En toen kwam het moment suprême. Stemmen. “Alle handen omhoog die voor de oprichting van MDD Bauduxe zijn.”
Om door de vergadering heen te komen, moet minstens twee derde van de stemmen vóór zijn. Wordt dat niet gehaald, dan kunnen er bezwaren worden ingebracht en moet ik als voorzitter uitleggen waarom die niet terecht zijn. Ik kan jullie eerlijk zeggen: die seconden waarin handen langzaam omhooggaan, voelen oneindig lang. Maar afgelopen donderdag gebeurde het. Hand na hand ging omhoog. Ruim voldoende. Meer dan voldoende.
En dus kan ik hier, met een grote glimlach en minstens zoveel trots, vertellen dat wij ons sinds die avond officieel een dispuut mogen noemen. MDD Bauduxe. Een vrouwendispuut dat staat voor kracht, moed en vastberadenheid. Een proces dat in totaal drie jaar heeft geduurd, maar nu eindelijk zijn bekroning heeft gekregen.
Volgens de statuten van Circumflex is het oprichten van een officieel dispuut geen vrijblijvende aangelegenheid. Er moet aan een aantal eisen worden voldaan: je moet een activiteit en een feest organiseren voor heel Circumflex, integratieborrels houden met alle bestaande disputen en misschien wel de belangrijkste, bestaan uit minimaal drie lichtingen. Die laatste eis bleek voor ons de laatste hobbel op de weg.
Want ja, we hadden alles geregeld. We draaiden mee, organiseerden, waren zichtbaar. Alles klopte. Behalve dat ene punt: een nieuwe lichting. En dus werd het motto van dit jaar, tijdens de INKOM, de introductieweek van Maastricht, al snel duidelijk: profileren.
En nu zitten we hier. Een jaar later. Met een naam, een bestuur, meerdere lichtingen én spoiler alert, een officiële status. Maar zoals bij alles wat de moeite waard is, ging dat niet vanzelf. Laat ik beginnen bij het begin van dit jaar. In de tussentijd ben ik benoemd tot voorzitter van ons dispuut. Een eervolle taak, maar ook eentje waarbij ik al snel ontdekte dat “voorzitter zijn” vooral betekent dat je ineens overal verantwoordelijk voor bent. Voor plannen, voor afspraken, voor deadlines, voor statuten en soms ook voor het sussen van emoties na een nét iets te lange avond.
Een jaar geleden schreef ik hier over een idee. Een plan dat nog geen naam durfde te dragen, laat staan een status. Een dispuut-in-wording. Een groep meiden met grootse dromen, sterke meningen en minstens zo sterke borrels, die hoopte ooit officieel erkend te worden binnen de Maastrichtse studentenvereniging Circumflex. Vorig jaar vertelde ik jullie over dat begin: het schetsen van plannen, het schrijven van statuten en het hopen op een toekomst waarin wij een écht dispuut zouden zijn.
Om door de vergadering heen te komen, moet minstens twee derde van de stemmen vóór zijn. Wordt dat niet gehaald, dan kunnen er bezwaren worden ingebracht en moet ik als voorzitter uitleggen waarom die niet terecht zijn. Ik kan jullie eerlijk zeggen: die seconden waarin handen langzaam omhooggaan, voelen oneindig lang. Maar afgelopen donderdag gebeurde het. Hand na hand ging omhoog. Ruim voldoende. Meer dan voldoende.
En dus kan ik hier, met een grote glimlach en minstens zoveel trots, vertellen dat wij ons sinds die avond officieel een dispuut mogen noemen. MDD Bauduxe. Een vrouwendispuut dat staat voor kracht, moed en vastberadenheid. Een proces dat in totaal drie jaar heeft geduurd, maar nu eindelijk zijn bekroning heeft gekregen.
Volgens de statuten van Circumflex is het oprichten van een officieel dispuut geen vrijblijvende aangelegenheid. Er moet aan een aantal eisen worden voldaan: je moet een activiteit en een feest organiseren voor heel Circumflex, integratieborrels houden met alle bestaande disputen en misschien wel de belangrijkste, bestaan uit minimaal drie lichtingen. Die laatste eis bleek voor ons de laatste hobbel op de weg.
Want ja, we hadden alles geregeld. We draaiden mee, organiseerden, waren zichtbaar. Alles klopte. Behalve dat ene punt: een nieuwe lichting. En dus werd het motto van dit jaar, tijdens de INKOM, de introductieweek van Maastricht, al snel duidelijk: profileren.
Deel deze pagina:
Profileren klinkt misschien onschuldig, maar binnen een studentenvereniging betekent het simpelweg dat je op zoek gaat naar nieuwe leden die bij je passen. Circumflex verwelkomt ieder jaar ongeveer honderd nieuwe leden. De helft daarvan zijn meiden. Dat klinkt als genoeg keuze, toch? Helaas is de realiteit iets minder rooskleurig. Circumflex telt zes mannendisputen, zeven vrouwendisputen (inclusief onszelf) en één gemengd dispuut. Acht disputen dus, die allemaal vissen in dezelfde vijver van vijftig meiden. En van die vijftig sluiten er uiteindelijk maar zo’n dertig zich daadwerkelijk aan bij een dispuut. Tel maar uit. Na de INKOM volgt daarom de intensieve kennismakingsperiode, beter bekend als de KMB’s: kennismakingsborrels. Dit zijn avonden waarop nieuwe leden en disputen elkaar beter leren kennen. Vaak worden er diners georganiseerd, activiteiten bedacht en borrels gehouden om alles gezellig af te sluiten. Het is een periode waarin je jezelf continu afvraagt: passen zij bij ons? Maar net zo belangrijk: passen wij bij hen?
Wat begon als een idee, is uitgegroeid tot iets blijvends. Iets dat hopelijk over vijftig jaar nog steeds bestaat. Met nieuwe lichtingen, nieuwe verhalen en nieuwe voorzitters die zich net zo trots mogen voelen als ik nu. Een jaar geleden schreef ik over een droom. Dit jaar schrijf ik over de werkelijkheid. En eerlijk? Die is misschien nog wel mooier. PS: MDD Bauduxe staat voor Maastrichts Dames Dispuut Bauduxe. De naam Bauduxe vindt haar oorsprong in het verhaal van Anne Bonny, een beruchte piraat uit het Caribisch gebied in de 18e eeuw. Zij stond bekend als een dappere en onverschrokken leidster die haar eigen koers durfde te varen. Die kracht, onafhankelijkheid en lef vormen tot op de dag van vandaag de kern van ons dispuut.
En nu zitten we hier. Een jaar later. Met een naam, een bestuur, meerdere lichtingen én spoiler alert, een officiële status. Maar zoals bij alles wat de moeite waard is, ging dat niet vanzelf. Laat ik beginnen bij het begin van dit jaar. In de tussentijd ben ik benoemd tot voorzitter van ons dispuut. Een eervolle taak, maar ook eentje waarbij ik al snel ontdekte dat “voorzitter zijn” vooral betekent dat je ineens overal verantwoordelijk voor bent. Voor plannen, voor afspraken, voor deadlines, voor statuten en soms ook voor het sussen van emoties na een nét iets te lange avond.
Een jaar geleden schreef ik hier over een idee. Een plan dat nog geen naam durfde te dragen, laat staan een status. Een dispuut-in-wording. Een groep meiden met grootse dromen, sterke meningen en minstens zo sterke borrels, die hoopte ooit officieel erkend te worden binnen de Maastrichtse studentenvereniging Circumflex. Vorig jaar vertelde ik jullie over dat begin: het schetsen van plannen, het schrijven van statuten en het hopen op een toekomst waarin wij een écht dispuut zouden zijn.
En dan, na weken van gesprekken, twijfels, lijstjes en discussies, breekt het moment aan waar alles om draait: vraagdag. Op deze dag fiets je met je hele dispuut door Maastricht om meiden officieel te vragen, met een zelfgeschreven brief in de hand. Het is spannend, chaotisch en emotioneel, voor beide kanten. En ik kan met oprechte trots zeggen dat het ons gelukt is: vier fantastische meiden hebben zich bij ons aangesloten. Vier meiden die onze derde lichting vormen en zonder wie dit verhaal heel anders had kunnen aflopen.
Met die laatste taak voltooid, stond er nog maar één ding tussen ons en de officiële status: de Algemene Leden Vergadering. De ALV is hét moment waarop de hele vereniging samenkomt. Het bestuur zit aan een lange tafel voorin de zaal, de leden vullen de ruimte, en alles wat wordt besproken ligt onder een vergrootglas. Toen het agendapunt “oprichting nieuw dispuut” aan de beurt was, kreeg ik als voorzitter het woord. Ik vertelde kort dat wij aan alle eisen van de statuten hadden voldaan en stelde ons dispuut nog één keer trots voor. En toen kwam het moment suprême. Stemmen. “Alle handen omhoog die voor de oprichting van MDD Bauduxe zijn.”