“Opa, wat is det allemaol?” vroog ein van de kleine debberkes aan opa in zien häöfke. “Det zien potjes mèt zaadjes en dao kómme plantjes mèt prachtige bloemetjes oet. En dao kómme de bijtjes gaer op aaf. Wilt geur hie noe èns plantjes paote die al oetgekómme zien?” Potjes, zaadjes, plantjes, bloemetjes, bijtjes? Waoróm gèn pötjes, zäödjes, plentjes, blumkes, biekes, de originele verkleinwäörd oet ós eige modertaal? De raeje is de greujende trend óm veural verkleinwäörd oet ’t Nederlands te gebroeke. Dae trend óntwikkelt zich sjterk in de jóngere generaties mer dringk ouch al door in de ajere laeftiedscategorieë. “Wat huur ich, höb geur plantjes gepaot? Doot uch de schoentjes mer oet en den gaon veur de handjes wasse”, zag oma. Wat gebeurt d’r mèt de sjunkes as d’r lever schoentjes gedrage waere en wat gebeurt mèt de óngewasse hendjes as de handjes veurgaon? Det mer ’n klein aantal originele verkleinwäörd oet ós modertaal door taalklimaatverangering gaon euverlaeve sjteit noe al vas. Die euverlaevingskanse höbbe veur allemaol same zèlf in de handj. De kanse beginne al aan de keuketaofel, mer as de kinjer sjtrakkes stroopje op de bótterham gaon sjmaere in plaats van kruutje den is ós modertaal ‘finito’. Veur kriege wat veur zeie, dus zei eige lokale modertaalzäödjes en gènne import.