Sinds enkele weken is Jack, net 67 geworden, officieel met pensioen. Hoewel dat eigenlijk voor de werksituatie weinig uitmaakt: “Op maandag hebben we de kleinkinderen, op woensdag ga ik graag vissen. De rest van de week werk ik nog in de ochtenden, voornamelijk omdat ik dat gewoon leuk vind om te doen. En natuurlijk zolang ik nodig ben. Maar de hele dag thuis zitten is niks voor mij.” De dochters van Sjors, 6 en 4, komen wel eens op de zaak kijken maar vinden het dan vooral leuk om op de heftruck te toeteren en door de hal te skaten. “Ik ben wel van plan om voor de zoontjes van mijn broer, iets ouder, werkkleding te gaan kopen. Misschien vinden die het over een paar jaar wel leuk om in de weekenden in het bedrijf te komen opruimen en poetsen, net zoals Bo en ik dat vroeger gedaan hebben”, stelt Sjors tot besluit.

Het is ook in de wereld van de metaalproductie lastig om geschikt personeel te vinden én te behouden hoewel dat bij Lenssen Fijnmetaal aardig lukt. Sjors: “We hebben nu een hecht team van twaalf man personeel die bijna allemaal al langere tijd bij ons werken. Een paar zijn zelfs bij ons begonnen met stagelopen en daarna blijven hangen. Dat komt omdat ze bij ons van begin af aan vrijheid en verantwoordelijk krijgen, veel variërend werk. Programma’s maken en voorbereiden voor de CNC-machines, om later zelf aan de machine te produceren. Daarnaast proberen we wel iets voor ons personeel te doen; bijna iedere maand is er een barbecue en onlangs zijn we in het kader van ons 30-jarig bestaan met het hele team, en aanhang, een weekendje naar Rotterdam geweest.” Er zijn binnen Lenssen Fijnmetaal ook nauwelijks hiërarchische verhoudingen. “Net zoals pap dat altijd veel gedaan heeft, sta ik ’s middags zelf nog veel op de werkvloer tussen de jongens. Enerzijds omdat ik dat leuk vind, de hele dag achter de computer zitten is namelijk niks voor mij, anderzijds omdat ik op die manier pap zo snel mogelijk kan aflossen”, stelt Sjors lachend. “Mede daardoor maak ik, wederom net zoals pap dat altijd gedaan heeft, wel lange dagen.”

De overname door zijn eigen zoon viel Jack totaal niet zwaar: “Ik was al een tijdje van plan om wat minder te gaan werken, had zelfs de optie overwogen om het bedrijf te gaan verkopen. Maar met Sjors aan het roer, kon ik gewoon op de achtergrond blijven werken zonder dat ik me met de bedrijfsvoering bemoeide. Twee kapiteins op een schip werkt niet dus ik denk soms wel eens ergens iets van maar laat het vervolgens volledig aan Sjors over.” “In de beginjaren hadden we natuurlijk wel eens woorden hoewel dat ook wel meeviel. Nu merk ik dat ik het soms zelfs wel mis, dat pap niet overal zijn mening over geeft”, vult Sjors aan.

Pap is een echte vakman en zijn sterke kanten liggen met name op het gebied van de productie en iets minder bij de verkoop en het organisatorische. Dat ben ik toen een beetje op me gaan nemen en zo is het gaandeweg gegroeid. In het begin was daar ook helemaal niks over afgesproken; pap betaalde mij gewoon een salaris (“Een prima salaris!”, vult Jack aan) en ik redeneerde: als het pap goed gaat, gaat het mij ook goed. Later zijn er natuurlijk wel gesprekken over een mogelijke overname gekomen. Sinds een aantal jaar ben ik dan ook officieel de eigenaar van het bedrijf.”

Als jonge jongetjes helpen Bo en Sjors al veelvuldig mee in de zaak; in beginsel met opruim, zagen- en poetswerkzaamheden, later ook daadwerkelijk met produceren. Terwijl in eerste instantie Bo studies volgt (MTS, HTS en Universiteit Werktuigbouwkunde) om in de zaak van pap te kunnen werken, neemt hij uiteindelijk een andere afslag naar micro-engineering. Sjors op zijn beurt heeft er ook wel oren naar maar hij moet een keuze maken van een hele andere orde. “Ik kreeg de kans om bij Fortuna Sittard te gaan voetballen terwijl ik me net had ingeschreven in Maaseik op de Sint Jansberg school (techniek opleiding). De kans bij Fortuna gaf me de mogelijkheid om een LOOT-opleiding te volgen waarmee ik school en topsport kon combineren. Later ben ik toen het CIOS en de ALO gaan doen.” Uiteindelijk slaagt Sjors net niet in de voetbalwereld: “Verkeerde trainers”, stelt hij lachend. “Nee, gewoon niet goed genoeg.” Met een CIOS en ALO-diploma op zak gaan Sjors en zijn vriendin Carlyn in Aruba wonen en werken. Pas als na een paar jaar blijkt dat Carlyn er moeilijk werk kan vinden in haar richting, besluiten ze terug naar Reuver te keren. “Het idee was dat ik pap even zou uithelpen in de zaak.