Nu we het er toch over hebben: een veel gebezigde tak van sport is in onze gemeente de wandelende tak. Elke ochtend schuiven groepjes senioren over de Reuverse trottoirs richting bos en hei om na de gemaakte kilometers met herboren levenskracht de dag een vervolg te geven. De horeca is er blij mee: een wandeling zonder rustpauze is onmogelijk. De stappentellers gaan uit, mobieltjes gaan aan. De huizenmarkt, relaties, wegwerkzaamheden, kleine en grote lichamelijke ongemakken worden breed uitgemeten en geblenderd tot een smoothy die in een andere setting nogmaals ingeschonken kan worden. Een groep waar je zeker niet omheen kunt is de wandelende fotografische tak. De weersvoorspelling is bestudeerd, de wandelschoenen gaan aan, het moment van de dag is bewust gekozen en jawel hoor, de landschapsfotograaf kan vertrekken. Hij hoort nog net dat iemand roept: “Ik ga mee”, en de moed zakt hem in de schoenen. Want dit soort fotografie vraagt om een gelijkgestemdheid waarbij wandelen op de tweede plaats komt. Natuur doet niet wat jij wilt, jij bent afhankelijk van licht, lucht en landschap. Het is wachten op het juiste moment om puike plaatjes te schieten en dan heb je geen boodschap aan een meeloper die hoeftrappelend van de kou naast je staat en zucht dat ie verder wil. Voor familieleden geldt het devies: samen te voet van huis, laat de camera thuis.

En ineens, teruglezend, heel even maar zie ik het angstaanjagend beeld van twee werelden die zich met elkaar vervlechten. Die van het insect en mens. Duistere parallellen. De plastic bak verandert in een afgesloten kamer, tweemaal daags sproeien is twee keer per dag verschoond worden, de inactiviteit van de wandelende tak is vergelijkbaar met iemand die de godganselijke dag zit en wezenloos voor zich uit staart, nutriscore A+ naast sondevoeding, klim-op versus val-neer.

Gelukkig hebben wij de mogelijkheid om nare denkbeelden weg te drukken. Leven in het nu is het motto. Vooruitkijken is geheel zinloos. De toekomst is per definitie onvoorspelbaar. Daarover kun je enkel dromen. Vandaar dat ik iedereen een gezond 2026 durf te wensen met het voorbehoud dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie bieden voor de toekomst.

Met de overhandiging van het insectenverblijf kwam een handleiding mee: begeleiding wandelende takken. Van mij werd verlangd de meute tweemaal daags met een plantensproeier te bevochtigen. De openingen in het plastic rasterwerk van het deksel laten dat toe. Qua voeding is de Carausius Morosus (koosnaampje onder entomologen) weinig veeleisend. Met een voorliefde voor braamblad en klimop (nutriscore A+) mag hij met recht een gezondheidsfreak genoemd worden. Daarbij is het geen schrokop. Met kleine hapjes kan hij zijn figuur op anorexianiveau houden. Overigens heeft het beestje ook een schaduwkant: in geval van hongersnood neemt het zijn toevlucht tot kannibalisme. Opmerkelijk is ook dat onze houterige vriendjes geen partner nodig hebben om voor nageslacht te zorgen. Zij maken hun eigen feestje.

De eerste confrontatie met de uit elf leden bestaande takkenfamilie was verrassend. Waar ik een levendige wandelvierdaagse stemming verwachtte, was hier sprake van een heuse surplace, het overgrote deel van de familie hing te chillen tegen het plafond van de behuizing. Ook de kleintjes onderin gaven weinig prijs van hun jeugdige dartelheid. Na een halfuur dit onbeweeglijke theater te hebben bestudeerd, wist ik dat deze insectenpopulatie niet tot mijn favorieten zou gaan behoren.

Wij hadden vakantiegangers. Een terrarium met wandelende takken. Insectenopvang tijdens de vakantie van een familielid. Ik wist toen nog niet dat de wandelende tak tot de categorie van gerespecteerde huisdieren behoort. De kinderen moeten gejuicht hebben toen de vader met het bakje aanmaakhout de huisdeur opende. Voor degene die nog nooit oog in oog heeft gestaan met het diertje: het heeft het meest weg van een stokje op pootjes, bruingrijs of groen en doet zijn ding.