Een tijdje terug kwamen Emma en Rick ineens met een mensenpuppy thuis: Lize. Ik vond haar meteen al heel erg lief, maar wat kan ze schreeuwen zeg! Dan ga ik meestal bij de achterdeur liggen, weg van het lawaai. Als Emma en Rick met Lize op de bank zitten, geef ik haar soms een kusje op haar voetjes. En heel soms, als ze niet opletten, ook een kusje op haar wangetje. Dat hebben ze eigenlijk liever niet, maar Lize is zo lief. Een tijdje geleden waren we aan het wandelen en deed een andere hond boos tegen haar. Toen heb ik heel kwaad naar hem geblaft: Van mijn familie blijf je af! Mensenpuppies zijn wel een stuk minder snel volwassen zeg! Lize is nu ruim een half jaar en ze eet nog steeds geen brokken, ik al met acht weken. En lopen, ho maar, ze wordt overal naartoe gedragen of gereden. Ik moest met twaalf weken al mee over de markt lopen. Dat doen we nu nog wel vaker, dan gaan we wat lekkers halen bij die heerlijk ruikende kraam van Damian. Daarna zijn Emma en Rick moe en gaan ze even wat drinken tegenover de fonteinen, dat is best saai. Eigenlijk wil ik dan het liefst door de fonteinen rennen, maar helaas moet ik bij de family blijven liggen, dan krijg ik wel wat lekkers om op te kauwen.

Een paar keer per week komt Piet, volgens mij is dat de vader van Rick. Ook dan word ik altijd heel enthousiast, want dan gaan we, zoals Piet het noemt, speuren. Ik noem het opruimen, want Piet is nogal een sloddervos. We gaan dan met de auto naar een veld, maar dan vergeet hij mij gewoon uit de auto te halen. Dan loopt hij wat rond op het veld en ik zie dat hij onderweg allerhande voorwerpen en brokjes verliest. Keer op keer. Opeens realiseert hij zich dat ik er ook nog ben en komt hij me halen. Meteen zet ik mijn neus aan de grond en zoek ik voor hem al zijn verloren voorwerpen terug. Want ik ruik precies waar hij gelopen heeft. De brokjes die eet ik lekker zelf op. Als Piet zijn inboedel weer compleet heeft, is hij altijd heel blij en mag ik lekker achter een bal aanrennen. Daarna gaan we weer naar huis en de keer erop gaat het weer hetzelfde met die rommelmaker. Ik help hem elke keer maar, want hij is best aardig. Een paar keer per week gaan we met Rick en Piet naar het pretpark, de hondenclub noemen zij het. Dat is het mooiste wat er is! Als Rick zijn vieze schoenen aandoet, weet ik al hoe laat het is en zit ik al bij de poort te piepen om in de auto te kunnen springen. Bij het pretpark aangekomen beginnen we altijd met allerlei oefeningen. Dan ga ik heel parmantig langs Rick lopen, soms zitten, soms liggen, over een hek springen. Soms gooit Rick een houten klos weg, dan breng ik hem die maar weer terug. Dan is hij heel blij en krijg ik brokjes, maar nog liever lekker rennen achter mijn bal aan. Ondertussen zijn er nog allerlei andere honden met hun baasjes op het veld bezig, maar dat interesseert me dan even niet, in de jaszakken van Rick zit de jackpot!

Een keer per jaar dan gaan we heel lang in de auto met de hele familie. Dan komen we op een plek waar heel hoge Walsbergen zijn, soms zelfs met sneeuw. Daan gaan we de hele week heel veel wandelen, heerlijk vind ik dat. Soms moeten we dan ook met veel mensen in een glazen hokje de berg omhoog, maar dit vind ik helemaal niet erg, we gaan immers toch weer wandelen. Als Emma en Rick weer eens moe zijn en weer wat moeten eten en drinken, lig ik altijd lekker onder de tafel een klein dutje te doen, zodat ik daarna weer goed mee over kan met wandelen. Ik vind het altijd heel erg leuk in de bergen, maar ik ben altijd weer blij als we weer thuis zijn en ik weer voor de bank ik mijn hoekje kan liggen. Of in het tuinhuisje, want daar mag ik wel op de bank, als Rick met de jongens weer eens bij elkaar zitten. Dat is altijd gezellig!

Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik eigenlijk helemaal niet zo’n grote boze herder als mensen soms denken. De volgende keer als jullie me tegenkomen kunnen we misschien even knuffelen, of samen rennen!

Als we alle oefeningen gedaan hebben, ga ik even uitrusten in de auto en wat drinken. Maar niet te lang want het gaafste moet nog komen. Pakwerk! Dan moet ik een boef zoeken, want hij heeft zich ergens verstopt. Ik heb hem al snel gevonden en begin heel hard te blaffen, zodat Rick ook weet waar hij zijn moet. Zodra de boef beweegt, mag ik hem grijpen! Ik zie ook heus wel dat de ‘boef’ gewoon Piet is, maar dat stuk speelgoed wat hij om zijn arm heeft, daar kun je zo lekker wild aan sjorren. Het is net judo voor honden, maar wel met strenge spelregels, want als Rick ‘los’ roept, moet ik direct stoppen en weer naar Rick luisteren. Dat doe ik dan maar, want dan heb ik kans dat ik daarna nog meer met boef Piet mag stoeien. Uiteindelijk is boef Piet meestal als eerste moe en doet hij zijn judo pak uit. Dit sleep ik dan heel trots mee naar de auto. Dan drink ik mijn hele waterbak leeg, want van sporten krijg je dorst. Daarna gaan we moe maar voldaan naar huis en lig ik lekker de rest van de dag te chillen in de woonkamer en te knuffelen met Emma. Het liefst vlak bij de houtkachel, dat is zo lekker warm…

Rick heeft al eens vaker over mij geschreven, maar nu wil ik jullie graag zelf eens vertellen hoe mijn leventje er zoal uitziet. ’s Morgens komen Emma of Rick met hun duffe hoofd beneden en begroet ik hen al kwispelend. Dan strompelen ze half slapend met me naar buiten en kan ik mijn behoefte doen. Als ik gepoept heb doen ze het altijd in een zakje, ik denk om zijn handen te warmen of zo. Maar als mijn drolletje afgekoeld is, vinden ze er niks meer aan en doen ze hem ergens in een bak. Daarna mag ik lekker ontbijten en slaap ik weer een paar uurtjes verder. Dinsdags komt Roos, want dan zijn Emma en Rick weg. Dat is altijd gaaf, dan mag ik in de feestbus met allerlei andere hondjes en gaan we lekker twee uur lang met de hele bende rennen. Daarna ben ik meestal best moe en slaap de rest van de middag.

Dat vind ik wel jammer, want ik vind mensen heel erg aardig. Net als andere hondjes. Dan kwispel ik zo hard met mijn staart, dat ik soms van alles overhoop gooi. Maar waar ik het meeste van houd, is rennen. Met andere honden, achter konijnen of duiven aan, of anders herfstblaadjes. Keihard rennen. Want toen ik 10 maanden was, heb ik een ongelukje gehad waardoor ik een tijdje niet mocht rennen, dat vond ik maar niks, ik heb me doodverveeld. Daarom ren ik nu gewoon wat meer en harder, ter compensatie.

Hallo allemaal, ik ben Nacho. Misschien kennen jullie me wel. Ik kwam ruim drie jaar geleden als klein pupje bij Emma en Rick wonen. Inmiddels weeg ik ruim 30 kilo en ben ik een grote ‘stoere’ Duitse Herder geworden. Dat is best raar, vroeger wilden alle mensen me aaien en knuffelen, maar tegenwoordig lopen veel mensen met een boog om me heen. Poeh wat een grote hond!