Mijn plan tot nu toe: onze kleine overal mee naartoe slepen en hopen dat ze het fantastisch vindt. Ter voorbereiding draai ik al weken Vastelaovesmuziek in huis. Mijn vrouw noemt het indoctrinatie. Ik noem het gewoon: gezonde opvoeding. Ik moet er niet aan denken dat ze later Vastelaovend saai vindt. Of, nog erger, dat ze carnaval in Brabant gaat vieren.

Ach ja, sinds haar komst is mijn leven veranderd van strakke eigen regie naar vrolijk, geïmproviseerd spektakel. Ik drink thee die allang koud is, slaap wanneer zij per ongeluk ook even haar ogen dichtdoet en leef vooral op haar tempo. En gek genoeg: het bevalt me verrassend goed.

Ik heb mijn vrijheid ingeleverd voor chaos met een glimlach. Mijn agenda is een puinhoop, mijn nachtrust fictief, maar ik heb er een kleine leidinggevende bijgekregen die me elke dag aan het lachen maakt, meestal precies als ik wil slapen.

Dus als ik straks tijdens Vastelaovend, met spuug op m’n schouder en een slapende baby in de draagzak, nog één pilske weet te scoren, hef ik het glas op onder het motto:

Is de kleine blij, dan is papa erbij.

Mijn minidictator voert het hoogste gezag en communiceert vooral via gegil, gekke gezichtsuitdrukkingen en een indrukwekkend arsenaal aan geluidseffecten, terwijl ik wanhopig probeer alles te ontcijferen. Het besef dat de controle over mijn eigen agenda écht de deur uit is, kwam pas goed binnen nu het Vastelaovesseizoen weer voor de deur staat. Waar ik voorgaande jaren kon gaan en staan waar ik wilde, en vrijwel overal bij was, is nu militaire planning nodig. Zeker aangezien mijn lieftallige eega én mijn ouders en schoonouders zelf ook graag vieren.

Zes maanden later leef ik in een dictatuur - gevreesd en geliefd - gerund door iemand die nog niet eens rechtop kan zitten zonder om te vallen. Mijn dag begint niet langer met een kop thee en rustig de krant. Nee, met een babyalarm dat, met wat geluk, pas om 06:00 uur afgaat. Vervolgens meld ik me direct voor dienst: fles, boertje, luier, entertainment. Soms krijg ik een glimlach als fooi. Soms ook niet.

Nog niet zo heel lang geleden was ik de baas van mijn eigen agenda. Ik deed wat ik wilde, wanneer ik het wilde, uiteraard met toestemming van mijn vrouw.
Als ik wilde uitslapen, sliep ik uit. Als ik wilde uitgaan, ging ik uit. En als ik ging wandelen, bepaalde ik zelf wanneer ik terugkwam. Kortom: ik had alles onder controle. En toen kreeg ik een dochter.