Deel deze pagina:
Naast de hoop op een wereld waar de mens realiseert dat alle levensvormen sterk verbonden zijn met elkaar, heb ik regelmatig moeite, met rust vinden tussen al mijn mentale oordelen; wat ik denk dat goed is en wat ik denk dat slecht is, in zo'n momenten is het bevrijdend om los te laten van al het denken, en gewoon neutraal te zijn met wat er voor me gebeurd, wat het ook mag zijn. Voornamelijk om te voorkomen gefrustreerd te raken, en hierdoor afstandelijk te worden van de medemens. Dit wil ik natuurlijk niet, aangezien ik graag een gevoel van saamhorigheid heb.
Nog een tijdje zal ik blijven fietsen, verbinden en lachen, veel lachen. Ik zoek nog altijd meer betekenis, en meer zielen die hetzelfde voelen als ik. Hopelijk vind ik plekken waar ik me thuis voel, en waar ik kan meehelpen aan een gedeelde ambitie, zoals meer bewustzijn creëren in een gebied of meewerken aan natuur herstellende projecten. Ik streef ernaar om te groeien, dat ik ooit het genot van de natuur kan delen met de mensen om me heen op een speelse, educatieve manier. Niet alleen met woorden, maar ook met daden, passie en natuurlijk, liefde.
Ik gun iedereen unne dieke knoevel, en de groete.
Sten Nijssen
Het leven op de fiets helpt hierbij, aangezien ik elk gekocht voorwerp mee moet slepen... Deze simpele levensstijl zorgt voor meer rust en vrede in mijn hoofd. Voor mij geldt: des te minder verlangens ik heb, des te gelukkiger ik ben. Momenteel denk ik terug aan alle speciale mensen die ik heb ontmoet. Deze mensen bezitten pure liefde en compassie richting alle vormen van leven. Van hun leer ik. Zij stimuleren mijn hoop.
Hoop, dat er genoeg mensen zijn die inzien hoe we één zijn, met alles om ons heen, zodat er een grote verandering zal komen, in de manier hoe we als mens met de oppervlakte van deze vliegende bol om gaan. Realiseren wat fout gaat is één ding, levensstijl aanpassen is een ander, blijkbaar veel lastiger, ding. Het klinkt misschien spiri-wiri of overdreven voor sommige mensen, dat kan ik begrijpen. Voor diegene wil ik toch graag verzoeken of ze na willen denken over deze vraag; wat is de reden dat we hier zijn, bestaan, leven?
Mijn actieve fietsleventje, gecombineerd met de liefdadigheid die ik van mensen ontvang, brengt mij een overvloed aan energie, die ik dan weer kan gebruiken om te verspreiden bij anderen. Hier en daar probeer ik te geven, zoals ook aan mij wordt gegeven. Sommigen geef ik eten, maar de meeste mensen zijn hongerig voor verbinding, dit kunnen we allemaal met gemak bieden.
Ik word soms droevig wanneer ik observeer hoe mensen leven; hoe we met elkaar omgaan, wat we allemaal kopen en hoeveel we verspillen, voornamelijk in grote steden. Ook probeer ik mijn steentje bij te dragen door simpel te leven. Bij elke aankoop bedenk ik me waarvoor ik het ga gebruiken, of ik het nodig heb en waar het terecht zou komen zodra ik het niet meer gebruik.
Inmiddels ben ik al 14 maanden onderweg. Met een heel aantal "pauzes" van het fietsen, zoals een stilte retraite in een Boeddhistisch klooster voor een maand, en een aantal weken meegedaan met een "hippie" bijeenkomst genaamd de Rainbow Gathering, ver verwijderd van elektriciteit en hedendaagse infrastructuur.
In totaal ben ik door 4 prachtige landen heen gefietst: Vietnam, Laos, Thailand en Maleisië. Indonesië en Australië staan nog in de wachtrij.
In al deze tijd heb ik geprobeerd om meer verbinding te zoeken met mijn waarden, en deze toe te passen in hoe ik mijn leven leid. Simpele dingen zoals zo min mogelijk wegwerp afval gebruiken, vegetarisch eten en me toewijden aan vrijwilligerswerk.
Bijvoorbeeld in een "bewuste" gemeenschap, genaamd Gaia Ashram. De mensen, vrijwilligers, die tot deze bijzondere plek worden aangetrokken, leren hier om zich bewust te worden van de samenwerking tussen mens en natuur. We behandelen samen het land (en dus ook de mensen die erop wonen en ervan leven) met zorgvuldigheid, respect en vooral heel veel liefde.
En dat deed ik! Maar liefst 7 maanden lang, vol met genot van het eilandleven en van het rondrijden met de motor door de prachtige landschappen. De mensen hier hebben me hun gastvrijheid keer op keer bewezen; ik ben tijdelijk bij twee families ingetrokken, waardoor ik Spaans heb weten op te pikken en waar ik ben behandeld alsof ik hun eigen kind was. In Mexico zag ik echter ook met eigen ogen de vernietiging en vervuiling van het land en de zee. Het contrast tussen de schoonheid van de natuur, en de lelijkheid die de mens erop kan uitoefenen. Deze aanzichten hebben mijn innerlijke perspectief van de wereld compleet veranderd. Ik begon te realiseren hoeveel verwoesting de schaal van ons consumptiegedrag veroorzaakt, en hoe we het leven om ons heen, inclusief onszelf, hiermee schaden.
Ondanks de vele pogingen, bleek het standaard riedeltje; middelbare school - studie kiezen - serieuze baan zoeken, niet mijn voorkeur qua levensstijl te zijn. Na een onafgeronde studie zo'n 4 jaar geleden, besloot ik te gaan werken om wat centen te verdienen. Echter vlogen deze centen van mijn bankrekening af in de richting van kort-bevredigende zaken zoals feesten en fast-food. Om dit te voorkomen, besloot ik ergens voor te sparen. Door een neef die op dat moment een wereldreis maakte, ontstond het idee om naar Mexico te gaan.
Na mijn terugkomst in Nederland wist ik niet wat ik ermee aan moest, en ging ik gewoon weer werken bij mij oude vertrouwde baan. Alhoewel ik plezier had in de interacties met mensen als kelner, wist ik dat dit werk mij op de lange duur geen voldoening zou brengen. Ook was ik ontevreden met de manier hoe ik mijn leven weer leidde; ik miste de harmonie met de waardes die ik in Mexico had verkregen. Hier en daar probeerde ik wat dingen uit om deze waardes om te zetten in acties, maar ik merkte dat het proces langzaam verliep. Constant werd het verstoord door al het "lawaai" van mijn levensstijl; oude gewoontes zoals snel plezier opzoeken d.m.v. roken, zuipen en eten.
Totdat we met het gezin een 3-weekse reis naar Vietnam maakte. Ik wist van tevoren al dat ik in Azië zou blijven, om door te trekken, maar in welke stijl, wist ik nog niet. Talloze ideeën en verwachtingen kwamen in me op, over hoe ik mijn pad zou bewandelen. Natuurlijk is niks gegaan zoals ik dacht, en heb ik uiteindelijk een fiets gekocht! Hiermee wou ik door het hele continent Zuidoost-Azië fietsen. De voorkeur ging eerst naar een scooter, maar doordat ik naar mijn lieve moeder heb geluisterd, heb ik dat idee ietswat aangepast. En blij ben ik met die keuze!
“Mijn zoon van 23 is een reis door Azië aan het maken met de fiets. Omdat hij mooie stukjes scheef op Polarsteps, vroeg zijn opa hem of hij niet een stuk voor Puik wilde schrijven. Dat deed hij. Hierbij stuur ik zijn stuk ‘Blokje om met de fiets’ toe met wat foto’s. Ik hoop dat jullie het willen plaatsen."
Henk Nijssen
Deze week ontving de redactie van PUIK een prachtige mail met een bijzonder verzoek. Hieraan werken we graag mee, tenslotte is één van onze slogans voor en door de lezers.
Naast de hoop op een wereld waar de mens realiseert dat alle levensvormen sterk verbonden zijn met elkaar, heb ik regelmatig moeite, met rust vinden tussen al mijn mentale oordelen; wat ik denk dat goed is en wat ik denk dat slecht is, in zo'n momenten is het bevrijdend om los te laten van al het denken, en gewoon neutraal te zijn met wat er voor me gebeurd, wat het ook mag zijn. Voornamelijk om te voorkomen gefrustreerd te raken, en hierdoor afstandelijk te worden van de medemens. Dit wil ik natuurlijk niet, aangezien ik graag een gevoel van saamhorigheid heb.
Nog een tijdje zal ik blijven fietsen, verbinden en lachen, veel lachen. Ik zoek nog altijd meer betekenis, en meer zielen die hetzelfde voelen als ik. Hopelijk vind ik plekken waar ik me thuis voel, en waar ik kan meehelpen aan een gedeelde ambitie, zoals meer bewustzijn creëren in een gebied of meewerken aan natuur herstellende projecten. Ik streef ernaar om te groeien, dat ik ooit het genot van de natuur kan delen met de mensen om me heen op een speelse, educatieve manier. Niet alleen met woorden, maar ook met daden, passie en natuurlijk, liefde.
Ik gun iedereen unne dieke knoevel, en de groete.
Sten Nijssen
Het leven op de fiets helpt hierbij, aangezien ik elk gekocht voorwerp mee moet slepen... Deze simpele levensstijl zorgt voor meer rust en vrede in mijn hoofd. Voor mij geldt: des te minder verlangens ik heb, des te gelukkiger ik ben. Momenteel denk ik terug aan alle speciale mensen die ik heb ontmoet. Deze mensen bezitten pure liefde en compassie richting alle vormen van leven. Van hun leer ik. Zij stimuleren mijn hoop.
Hoop, dat er genoeg mensen zijn die inzien hoe we één zijn, met alles om ons heen, zodat er een grote verandering zal komen, in de manier hoe we als mens met de oppervlakte van deze vliegende bol om gaan. Realiseren wat fout gaat is één ding, levensstijl aanpassen is een ander, blijkbaar veel lastiger, ding. Het klinkt misschien spiri-wiri of overdreven voor sommige mensen, dat kan ik begrijpen. Voor diegene wil ik toch graag verzoeken of ze na willen denken over deze vraag; wat is de reden dat we hier zijn, bestaan, leven?
Mijn actieve fietsleventje, gecombineerd met de liefdadigheid die ik van mensen ontvang, brengt mij een overvloed aan energie, die ik dan weer kan gebruiken om te verspreiden bij anderen. Hier en daar probeer ik te geven, zoals ook aan mij wordt gegeven. Sommigen geef ik eten, maar de meeste mensen zijn hongerig voor verbinding, dit kunnen we allemaal met gemak bieden.
Ik word soms droevig wanneer ik observeer hoe mensen leven; hoe we met elkaar omgaan, wat we allemaal kopen en hoeveel we verspillen, voornamelijk in grote steden. Ook probeer ik mijn steentje bij te dragen door simpel te leven. Bij elke aankoop bedenk ik me waarvoor ik het ga gebruiken, of ik het nodig heb en waar het terecht zou komen zodra ik het niet meer gebruik.
En dat deed ik! Maar liefst 7 maanden lang, vol met genot van het eilandleven en van het rondrijden met de motor door de prachtige landschappen. De mensen hier hebben me hun gastvrijheid keer op keer bewezen; ik ben tijdelijk bij twee families ingetrokken, waardoor ik Spaans heb weten op te pikken en waar ik ben behandeld alsof ik hun eigen kind was. In Mexico zag ik echter ook met eigen ogen de vernietiging en vervuiling van het land en de zee. Het contrast tussen de schoonheid van de natuur, en de lelijkheid die de mens erop kan uitoefenen. Deze aanzichten hebben mijn innerlijke perspectief van de wereld compleet veranderd. Ik begon te realiseren hoeveel verwoesting de schaal van ons consumptiegedrag veroorzaakt, en hoe we het leven om ons heen, inclusief onszelf, hiermee schaden.
Deel deze pagina:
Inmiddels ben ik al 14 maanden onderweg. Met een heel aantal "pauzes" van het fietsen, zoals een stilte retraite in een Boeddhistisch klooster voor een maand, en een aantal weken meegedaan met een "hippie" bijeenkomst genaamd de Rainbow Gathering, ver verwijderd van elektriciteit en hedendaagse infrastructuur.
In totaal ben ik door 4 prachtige landen heen gefietst: Vietnam, Laos, Thailand en Maleisië. Indonesië en Australië staan nog in de wachtrij.
In al deze tijd heb ik geprobeerd om meer verbinding te zoeken met mijn waarden, en deze toe te passen in hoe ik mijn leven leid. Simpele dingen zoals zo min mogelijk wegwerp afval gebruiken, vegetarisch eten en me toewijden aan vrijwilligerswerk.
Bijvoorbeeld in een "bewuste" gemeenschap, genaamd Gaia Ashram. De mensen, vrijwilligers, die tot deze bijzondere plek worden aangetrokken, leren hier om zich bewust te worden van de samenwerking tussen mens en natuur. We behandelen samen het land (en dus ook de mensen die erop wonen en ervan leven) met zorgvuldigheid, respect en vooral heel veel liefde.
Ondanks de vele pogingen, bleek het standaard riedeltje; middelbare school - studie kiezen - serieuze baan zoeken, niet mijn voorkeur qua levensstijl te zijn. Na een onafgeronde studie zo'n 4 jaar geleden, besloot ik te gaan werken om wat centen te verdienen. Echter vlogen deze centen van mijn bankrekening af in de richting van kort-bevredigende zaken zoals feesten en fast-food. Om dit te voorkomen, besloot ik ergens voor te sparen. Door een neef die op dat moment een wereldreis maakte, ontstond het idee om naar Mexico te gaan.
“Mijn zoon van 23 is een reis door Azië aan het maken met de fiets. Omdat hij mooie stukjes scheef op Polarsteps, vroeg zijn opa hem of hij niet een stuk voor Puik wilde schrijven. Dat deed hij. Hierbij stuur ik zijn stuk ‘Blokje om met de fiets’ toe met wat foto’s. Ik hoop dat jullie het willen plaatsen."
Henk Nijssen
Deze week ontving de redactie van PUIK een prachtige mail met een bijzonder verzoek. Hieraan werken we graag mee, tenslotte is één van onze slogans voor en door de lezers.
Na mijn terugkomst in Nederland wist ik niet wat ik ermee aan moest, en ging ik gewoon weer werken bij mij oude vertrouwde baan. Alhoewel ik plezier had in de interacties met mensen als kelner, wist ik dat dit werk mij op de lange duur geen voldoening zou brengen. Ook was ik ontevreden met de manier hoe ik mijn leven weer leidde; ik miste de harmonie met de waardes die ik in Mexico had verkregen. Hier en daar probeerde ik wat dingen uit om deze waardes om te zetten in acties, maar ik merkte dat het proces langzaam verliep. Constant werd het verstoord door al het "lawaai" van mijn levensstijl; oude gewoontes zoals snel plezier opzoeken d.m.v. roken, zuipen en eten.
Totdat we met het gezin een 3-weekse reis naar Vietnam maakte. Ik wist van tevoren al dat ik in Azië zou blijven, om door te trekken, maar in welke stijl, wist ik nog niet. Talloze ideeën en verwachtingen kwamen in me op, over hoe ik mijn pad zou bewandelen. Natuurlijk is niks gegaan zoals ik dacht, en heb ik uiteindelijk een fiets gekocht! Hiermee wou ik door het hele continent Zuidoost-Azië fietsen. De voorkeur ging eerst naar een scooter, maar doordat ik naar mijn lieve moeder heb geluisterd, heb ik dat idee ietswat aangepast. En blij ben ik met die keuze!