“Gaef die tante en dae ome èns ’n hendje.” In Bezel en oppe Ruiver lepe vreuger allemaol tantes en omes róndj. Eigelik waar idderein zoegezag femilie vanein. Kinjer lierde al vreug belaef te zien taege volwassene, de ‘groeëte miense’. As ‘n kindj mèt zien moder mètmoogde nao de sjlechter, de bekker, de greunteboer of ‘ne angere winkel den waar det ’n hiel belaevenis. Zeker as ‘t kindj ’n sjief wors, ’n pletske, ’n wörtelke, ‘ne babbelaer of get angers kreeg. Moder zag den: “Wat zaes se noe taege die tante?” of “Wat zaes se noe taege dae ome?” En as ’t wich den get zaach kalde, zag moder: “Ich huur nieks.” En aangesjpaord door ‘ne lichte duuj inne rök zag ‘t den hel “Danke!”. Haje kinjer gelierd mèt twieë wäörd te sjpraeke den waerde ‘t “Danke tante!”en “Danke ome!” Tante waerde ouch waal oetgesjpraoke as tant, veural in Bezel. Tante An oet de Ruiver waar in Bezel tant An en tant Leen oet Bezel waar oppe Ruiver tante Leen. Noe is idderein meneer en mevrouw gewaore, tante en ome blieve gelökkig waal femilie.