De overige nieuwskoppen verdwijnen voor mij op de achtergrond. Het interesseert me niet. Het is saai, te standaard. Een politieke moord, drone waarnemingen op civiele luchthavens, grootschalige collectieve protesten of opnieuw burgerslachtoffers ten gevolge van grootheidswaan of egoïsme. Het zijn allemaal gebeurtenissen die er voor mij niet meer toe doen na het lezen over de prestatie van Ashraf Mahrous. Ik bijt me volledig vast in het artikel en ik merk dat ik mezelf dreig te verliezen. Het voelt alsof ik door een binnenspeeltuin loop, vol met schreeuwende kleuters, met muziek in mijn oren. Er gebeurt zo veel om mij heen, maar hier lijk ik immuun voor. Het is alsof mijn eigen waarden en normen zich uitrekken, net als gesmolten kaas die uit een tosti wordt getrokken. Ik stel mezelf hardop de vraag: ‘’Waarom weet mij niets meer te raken?’’

Gelukkig is daar het lachende varken Peppa Pig. Het varken wordt geopereerd door een konijn verkleed als tandarts. Dit zijn de momenten die mij doen beseffen wat ertoe doet. De een verliest zijn tanden aan een konijn de ander gebruikt zijn tanden om zich ergens in vast te bijten. Het is een realiteitscheck. Mijn zoon zit naast me. Heeft geen idee wat zich elders afspeelt. Alleen een varken, die nu, met een spleet tussen zijn tanden naar school toe fietst. Mijn zoon is gelukkig. Ik ook.

De foto van een man met een touw door zijn mond gerijgd trekt mijn aandacht. Met bewondering en plaatsvervangende pijn lees ik dat de Egyptenaar Ashraf Mahrous het heeft weten te bewerkstelligen om 2 boten, met een totaalgewicht van 1150 ton, voort te trekken door middel van zijn tanden. Even voor de beeldvorming; een passagierstrein van 8 tot 10 rijtuigen weegt rond de 400 a 500 ton. Dus 1150 ton is ongeveer 2 tot 3 treinen. Nog een vergelijking; een olifant weegt ongeveer 6 ton. Dat betekent dat 1150 ton overeenkomt met 190 olifanten.

Mijn zoon zit naast me. Hij eet zijn pudding en kijkt vol verwondering naar een pratend varken die naar de tandarts moet. Peppa Pig. Met het schatergelach van een varken op de achtergrond swipe ik op mijn iPhone door de standaard nieuws apps heen. Mijn vingers beginnen te verkrampen, mijn ogen voelen droog.

Ik lig op de bank. Onderuit gezakt en vermoeid na een dag werken. Het weekend zit nog in mijn lijf. Het was gezellig, maar eenmaal voorbij de 30 ga je gezellige weekenden ook merken op de maandagen. En maandagen voelen dan als regenachtige zondagen.