Deel deze pagina:
In groep 8 kreeg ik een havo-advies. Al snel wist ik – en gelukkig mijn ouders ook – dat dit niet de juiste weg voor mij was. Niet omdat het niveau te hoog zou zijn, maar omdat ik iemand ben die ook praktisch bezig moet kunnen zijn.
Daarom koos ik voor BC Broekhin in Swalmen, waar ik startte met het Vakcollege Mens en Dienstverlening (VMBO G/T). Deze richting gaf me de kans om al vroeg praktijkervaring op te doen op verschillende scholen.
Na het vmbo maakte ik de overstap naar een mbo-opleiding tot onderwijsassistent. Voordat ik doorstroomde naar de pabo, nam ik een tussenjaar. In dat jaar kon ik al volop ervaring opdoen als onderwijsassistent op de Synergieschool. Een waardevolle periode waarin ik het vak nóg beter leerde kennen en mijn passie voor het onderwijs alleen maar sterker werd.
Voor veel mensen is een tussenjaar een risico. Stoppen met leren en blijven werken ligt vaak op de loer. Voor mij was dat nooit een optie, want mijn passie om juf te worden was sterker dan wat dan ook. Hoewel sommige mensen om mij heen twijfelden of een hbo-opleiding wel de juiste stap was, wist ik het zelf zeker. Na vier jaar hard werken, maar ook genieten van alles wat ik mocht meemaken en leren, heb ik mijn bacheloropleiding afgerond. En nu mag ik met trots zeggen: ik ben officieel juf! Nu ben ik fulltime juf op de Synergieschool.
De intern begeleider kende mij al van mijn stage als onderwijsassistent en sprak haar vertrouwen in mij uit. Op dat moment besloot ik het te doen.
Binnen het SBO zitten kinderen die vaak wat meer moeite hebben met leren door onderliggende problematieken, zoals autisme, ADHD, concentratieproblemen of een lager IQ. Juist bij deze leerlingen is het bijzonder om te zien hoeveel ze kunnen groeien. Het moment dat ze een sprong vooruit maken of een nieuw inzicht krijgen, is werkelijk fantastisch – dat maakt dit werk zo waardevol.
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dit is een uitspraak die duidelijk naar voren kwam bij de keuze die ik toen maakte in mijn eerste jaar als leerkracht. Tijdens het maken van de groepsindeling werd er gezocht naar een leerkracht voor een SBO-groep (speciaal basisonderwijs).
Dat is wat ik, zonder twijfel, in het vriendenboekje schreef toen ik in groep 7 zat. Ik wist vanaf jonge leeftijd al dat ik juf wilde worden. Ik ben Daphne Mennen, 25 jaar, en ik woon al mijn hele leven in Reuver. Wat begon als een kinderdroom, groeide stap voor stap uit tot een passie en mijn mooie beroep.
Mijn basisschooltijd begon op BS de Wildenkamp. Vanuit daar ben ik voor een korte periode naar Den Rover gegaan om vervolgens mijn basisschoolperiode af te sluiten op Basisschool Bösdael.
DAPHNE MENNEN
Deel deze pagina:
In groep 8 kreeg ik een havo-advies. Al snel wist ik – en gelukkig mijn ouders ook – dat dit niet de juiste weg voor mij was. Niet omdat het niveau te hoog zou zijn, maar omdat ik iemand ben die ook praktisch bezig moet kunnen zijn.
Daarom koos ik voor BC Broekhin in Swalmen, waar ik startte met het Vakcollege Mens en Dienstverlening (VMBO G/T). Deze richting gaf me de kans om al vroeg praktijkervaring op te doen op verschillende scholen.
Na het vmbo maakte ik de overstap naar een mbo-opleiding tot onderwijsassistent. Voordat ik doorstroomde naar de pabo, nam ik een tussenjaar. In dat jaar kon ik al volop ervaring opdoen als onderwijsassistent op de Synergieschool. Een waardevolle periode waarin ik het vak nóg beter leerde kennen en mijn passie voor het onderwijs alleen maar sterker werd.
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dit is een uitspraak die duidelijk naar voren kwam bij de keuze die ik toen maakte in mijn eerste jaar als leerkracht. Tijdens het maken van de groepsindeling werd er gezocht naar een leerkracht voor een SBO-groep (speciaal basisonderwijs).
De intern begeleider kende mij al van mijn stage als onderwijsassistent en sprak haar vertrouwen in mij uit. Op dat moment besloot ik het te doen.
Binnen het SBO zitten kinderen die vaak wat meer moeite hebben met leren door onderliggende problematieken, zoals autisme, ADHD, concentratieproblemen of een lager IQ. Juist bij deze leerlingen is het bijzonder om te zien hoeveel ze kunnen groeien. Het moment dat ze een sprong vooruit maken of een nieuw inzicht krijgen, is werkelijk fantastisch – dat maakt dit werk zo waardevol.
Voor veel mensen is een tussenjaar een risico. Stoppen met leren en blijven werken ligt vaak op de loer. Voor mij was dat nooit een optie, want mijn passie om juf te worden was sterker dan wat dan ook. Hoewel sommige mensen om mij heen twijfelden of een hbo-opleiding wel de juiste stap was, wist ik het zelf zeker. Na vier jaar hard werken, maar ook genieten van alles wat ik mocht meemaken en leren, heb ik mijn bacheloropleiding afgerond. En nu mag ik met trots zeggen: ik ben officieel juf! Nu ben ik fulltime juf op de Synergieschool.
DAPHNE MENNEN
Dat is wat ik, zonder twijfel, in het vriendenboekje schreef toen ik in groep 7 zat. Ik wist vanaf jonge leeftijd al dat ik juf wilde worden. Ik ben Daphne Mennen, 25 jaar, en ik woon al mijn hele leven in Reuver. Wat begon als een kinderdroom, groeide stap voor stap uit tot een passie en mijn mooie beroep.
Mijn basisschooltijd begon op BS de Wildenkamp. Vanuit daar ben ik voor een korte periode naar Den Rover gegaan om vervolgens mijn basisschoolperiode af te sluiten op Basisschool Bösdael.
PUIK VERHAAL