As emes ’n koortslup krieg den óntsjtaon d’r bläöskes oppe lup, die kènne gaon jeuke. ‘t Vóch oet die bläöskes is besjmettelik, dus neet aan kratse. As de bläöskes druuëg waere den óntsjtaon d’r körsjes. Die körsjes waere brozele geneump. Brozel is de benaming veur ’ne broebelige sjielfer. Broebel, mèt as verkleinwaord brubelke, is de benaming veur ‘ne bult of bultje op ’t lief. ‘Hae haet ‘ne dieke broebel aan de kin.’ Boebel, mèt as verkleinwaord bubelke, is mier ‘ne bult in materiaal. ‘D’r zit ‘ne boebel in de fietsebandj’. ‘Veur ware net klaor mèt behange toen ’t op ’n paar plaatse begós te boebele.’ Typisch zien boebel, bóbbel, boebeltje of bubelke as benaminge veur ’n róndj fleske mèt jónge of aje klaore, det in de binnetes of zietes van ’n jeske gesjtaoke woort. Bekènd in ó.a. Mesjtreech, Zitterd en Remunj, waarsjienlik aafkómstig oet ’t Bargoens. Den haaj emes zoegezag  ‘ne bult (boebel) in ’t jeske. In Vlaandere neumde ze det jeneverfleske róndj 1800 ouch al ’eene bobbel’ en daomèt verbónje waar de oetdrökking ‘eene bobbel op hebben’. Det is ’n symbolische oetdrökking veur zaat zien.