PUIK COLUMN

HENT

Imke Gerritsen


Voor iemand die zo’n 200 kilometer verder op woont, is het een grote schok. Hoe het wegdek verandert van lekker zacht naar ruw en korrelig. Hoe de nieuwbouwhuizen veranderen in spuuglelijke bouwsels. Hoe de gerechten op de menukaart veranderen van biefstuk naar stoemp. Ja echt. In Gent kun je voor stamppot kiezen als hoofdgerecht in een restaurant. Hoe de ‘goedemorgen’ groet verandert in het elkaar stilzwijgend aankijken. Ik heb het natuurlijk over Gent. Daar waar de letter G niet meer voorkomt in het alfabet. En ook zeker niet wordt uitgesproken.

Ongeveer drie jaar geleden besloot ik om mijn kamer in Reuver om te ruilen voor een kot in Gent. Samen met mijn ouders kocht ik de Ikea leeg om mijn kamer in te richten. Een paar weken later was het zover. Mijn studententijd kon eindelijk beginnen. Mijn vader bracht mij naar Gent om zo nog even snel mijn plafond te kunnen schilderen. Als iets gebeurde, moest het namelijk ook goed gebeuren. Voordat papa naar huis ging, zijn we snel nog een hapje gaan eten. Ik kreeg natuurlijk geen hap door mijn keel, want die tranen die ik inslikte, voelden als een hele boterham op zich. Daar was ik dan. Even helemaal alleen. Die 200 kilometer voelde opeens als 2.000 kilometer.

"Toch vroeg de politie ons om te stoppen.

Shit dacht ik. Betrapt"

Gelukkig had ik lieve huisgenoten waar ik een super leuke tijd mee heb gehad. Misschien vraag je je af waarom ik überhaupt naar Gent ben verhuisd. Begrijp mij niet verkeerd. Ik heb daar een enorm leuke tijd gehad. Maar het was gewoon een grote cultuurschok. Gewoon omdat ik niet had verwacht dat twee uur rijden zo’n verschil zou maken in bijna alles. In Gent spreken ze namelijk ook gewoon Nederlands. Je denkt dan automatisch dat dan álles hetzelfde is. Dat mensen daar precies zoals ons leven en dezelfde regels hebben. Maar niets is minder waar. In een van mijn eerste weken als inwoonster van Gent kwam ik daar al snel achter. Nadat ik met mijn huisgenoten en vrienden op stap was geweest, sprong er een vriend die net een rubberen verkeerspaal van de straat had geplukt, bij mij achterop. Al snel kwam de politie. Hij gooide de paal naar achteren en deed alsof er niks aan de hand was. Toch vroeg de politie ons om te stoppen. Shit dacht ik. Betrapt. Het bleek dat de politie die paal niet eens had gezien. Blijkbaar mag je niet achterop de fiets zitten in België. Stom verbaast vertel ik dat ik uit Nederland kom en dat die regel daar helemaal niet geldt. Hoe moest ik dat nou weten!? Natuurlijk wist ik stiekem wel van die regel. Gelukkig trapte de gendarme in mijn smoes en kon ik mijn weg naar huis vervolgen. Met hem achterop natuurlijk.

Drie jaar lang ging ik ieder weekend op en neer van Gent naar Reuver. Want daar waar een wil is is een weg. Althans soms met een omweg. Want in Gent zijn er áltijd wegwerkzaamheden. Afgelopen zomer ben ik afgestudeerd als grafisch ontwerpster. Sindsdien woon ik weer 'Oppe Ruiver'. Daar waar de omleidingen logisch zijn. Op de situatie in het dorp na dan. Wat is het toch fijn om weer terug te zijn.

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: