PUIK VERHAAL

Een weekje fietsen en wandelen in en om Reuver

Door Pieter Huijbers

Deel 2 van 3

Als geëmigreerde Ruiverse (en tegenwoordige Brabander) kom ik natuurlijk nog regelmatig oppe Ruiver. Veel familie woont er nog, en dagelijks spreek ik Ruivers met mijn vrouw (ook een Ruiverse). Maar de bezoeken aan Reuver blijven doorgaans beperkt tot het centrum en de hoofdstraten. Ook de regio van Reuver ken ik eigenlijk niet goed. Een reden dus om in een vakantie waarin Italië een onbereikbaar (in elk geval niet verstandig) doel is, een week te gaan wandelen en fietsen in en rond Reuver. Daar komt bij dat we onze Brabantse kleinzonen eens wilden laten zien waar wij nu eigenlijk vandaan komen. Reuver was volgens hun een plek in Limburg waar ze Duits praten.

Over de Maas

We willen met het veer de Maas over, en koersen daarom richting Ouddorp, de sfeervolle oude kern van Beesel. Bij het mooi gelegen restaurant Maashof met terras met uitzicht op de Maas hebben we wel eens een familiefeest gehad. Het schijnt dat het gaat verdwijnen. Vandaar leidt een zandpad naar het veer. Er staan oude kersenbomen langs, die uitnodigen tot gratis proeven. Mm, een beetje zuur, maar wel lekker en vooral geschikt voor ouderwetse vlaai. Echter, wie maakt er nog zulke vlaai? In de verte aan de overkant van de Maas zien we al de kerk en het kasteel van Kessel. Maar eerst de Maas over met het veer, altijd een leuk tripje. Het veer vervoert vandaag voornamelijk fietsers. Langs de voet van het kasteel – met de fiets aan de hand op het voetpad, dat als een steiger pal boven het water hangt – bereiken we de ingang van het kasteel. Het is een merkwaardige combinatie van een oude ruïne en een hypermoderne opbouw. Het ziet er niet raar uit, en wie ooit binnen is geweest kan beamen dat de combinatie goed gelukt is. Het uitzicht over de Maas is fantastisch. Het terras is dan ook erg druk, er zijn nog nét enkele plaatsen vrij - met een uitzicht naar de overkant. Vreemd daar mist iets... O ja, de 'kamiene' van de Ruiver: allemaal weg. We zien vooral het groen waarin Reuver lijkt weggedoken. Het is niet echt een Maasdorp, zoals Beesel. Al verder fietsend zien we aan de overkant Muisers aan de Maas. Jongens, hier was een speeltuin waar opa wel eens met zijn ouders en broertjes en zusjes naar toe ging. O, oma ook? Nooit gezien daar... De weg is rustig vandaag, soms is het hier vergeven van de motorrijders. We passeren een ijsboerderij, die we links laten liggen, en komen bij de stuw in de Maas Een imposant waterwerk, dat de jongens met verbazing bekijken. Straks aan de Belfeldse kant is de aanblik nog mooier, met het water dat zich in een waterval over de stuw heen werpt.

Dan het laatste stukje naar het veer Boalder - Steyl, om daar met zicht op de twee torens van het klooster van Steyl weer terug te varen naar de 'Ruiverse kantj'. De eerste meters aan die kant zijn bekend: daar hebben we vorig jaar onze gouden bruiloft gevierd in de Jochumhof. Tot mijn verbazing is er van daar een fietspad vlak langs de Maas, tot in Belfeld toe. Je komt vanzelf weer bij de stuw, die we nu vanaf Belfeldse kant kunnen bekijken. Voortgaand komen we pas bij de rotonde in Belfeld op het fietspad langs de Rijksweg naar Reuver. Dat is een route die ik vroeger met uitzicht op Muisers aan de Maas en vaak tegen de wind in dagelijks fietste op de terugweg van school in Venlo naar huis. Terug in Reuver zijn we wel aan een hapje toe. Ga zitten jongens, want we moeten ook nog terug naar de grens... We hebben veel gefietst en veel gezien.

"'Grammofoonplaten, wat zijn dat, opa?' vraagt Kuno,

alsof hij dat niet wist"

In Reuver

Vandaag een fikse wandeling, maar de jongens zijn wel wat gewend. Onder het lopen valt veel te vertellen. We beginnen in de Krommenhoek. Hier woonde mijn vrouw als klein meisje. Ze herinnert zich dat de schuur in brand stond en het varken verbrand was. Zoiets vergeet je niet meer. Kuno vertelt dat zijn moeder (onze dochter dus) zich nog herinnert dat de kleuterschool in brand stond toen zij logeerde bij haar oma op de Sint Jozefweg. De kleuterschool stond achter de lagere Sint Jozefschool, waar mijn vrouw op zat. Inmiddels is die oude Sint Jozefschool afgebroken, en vervangen door een nieuwe. Op de lagere school breng je een belangrijk deel van je leven door, vandaar dat er veel herinneringen zijn aan gebeurtenissen en klasgenoten. Een stukje verderop komen we bij de Fatimakerk. De toren ervan is gesloopt: hij werd gevaarlijk wegens betonrot. Een markant herkenningspunt vanuit de verte is verdwenen. In deze kerk zijn opa en oma getrouwd, jongens! Nu is het een trampolinehal, tot enthousiasme van de jongste, die niets liever doet dan springen. Tegenover de kerk staat een huis te koop. Vroeger was het een eenvoudige boerderij, hier woonde de moeder van oma met veel broertjes en zusjes. We lopen de Keulseweg af. Links voor de spoorovergang zien we het restant van wat ooit Greswaren Industrie Teeuwen was. Ze produceerden gresbuizen en raamdorpels. Mijn schoonvader was er ploegbaas. In de vakanties vroeger werkte ik er regelmatig een paar weken, zodat ik wist hoe het er binnen uit zag en hoe het er aan toe ging. In wat er nog staat van het gebouw is een school gevestigd, en een restaurant. Van de buitenkant maakt het een ietwat troosteloze indruk. Op een dag gingen we lunchen in het restaurant. Mij beviel de ambiance heel goed (het eten ook, trouwens). In het open gebouw kun je door de 'leslokalen' wandelen, met de machines voor metaal- en houtbewerking. Heel interessant. Maar nu is er geen leerling te zien: het is vakantie. Na het spoor slaan we linksaf, richting Rijksweg. Jongens, hier woonde opa toen hij naar de lagere school ging. Zijn ouders hadden een winkel met electra en later ook grammofoonplaten. 'Grammofoonplaten, wat zijn dat, opa?' vraagt Kuno, alsof hij dat niet wist.

Volgende week het laatste deel (deel 3).

This video has been disabled until you accept marketing cookies.Manage your preferences here or directly accept targeting cookies

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: