PUIK COLUMN

Peter Winkels

BLM

BLM staat er bij ons voor op het asfalt gekalkt. Black Lives Matter, zwarte levens doen ertoe. Meedoen aan een protestbijeenkomst konden we niet; dit was onze manier om onze stem te laten horen. En zien. Vanzelfsprekend: ALLE levens zijn belangrijk, Absoluut. Maar deze leus was voor ons op dat moment het meest sprekend. F*** zette iemand erboven. Boos werd ik daar niet om, wel een beetje verdrietig. Misschien begrijp ik het wel enigszins, actie roept immers reactie op, iedereen mag aangeven wat zij/hij vindt. Alleen die felheid, de verbetenheid, daar schrik ik van.

Democratie

Dat heb ik evenzo met het protest tegen de coronamaatregelen van de overheid en de steeds driftiger manier van protesteren die onze boeren laten zien. Ik ben ook geen lieverdje; regels, nou, soms liever even niet. Toch besef ik dat er momenten zijn dat we afspraken nodig hebben. Natuurlijk is niet alles goed en doordacht; ik weet dat politieke en financiële overwegingen vaak te zwaar wegen, onevenredig. Dat hoort nu eenmaal bij het polderend spel waar we allemaal aan meedoen; nou ja, bijna iedereen dus. Mijn instelling is om altijd te proberen respect te hebben voor iedereen en ieders mening. Daar horen wel een paar grenzen bij, als je het mij vraagt. Die hebben met onze vorm van democratie te maken en over die afgesproken lijntjes gaan we niet heen; dat is een overeenkomst, dat voelen we zo aan. Het moet allemaal redelijk blijven, respectvol; tegenover alles en iedereen.

"Om ze dan meteen van hun sokkel te sleuren, dat gaat wel erg ver."

Ludieke actie

Als student versjouwde ik met mijn kameraden vlaggenmasten in de Heerlense binnenstad; we zetten ze op een andere plek neer. ‘Ludiek’ heette dat toen voor ons. Niet goed, strafbaar, laakbaar. Puberaal gedrag, feitelijk. Dat denk ik ook steeds als ik om me heen kijk en bij wat ik op televisie zie. Een manier van omgaan met zaken waar men het niet mee eens is, die zwaar over de schreef gaat en vooral lijkt op aandacht trekken, het eigen gelijk bevestigen; een schreeuwende monoloog die geen weloverwogen dialoog wil worden.

Dat gevoel krijg ik ook als ik in het nieuws zie hoe men standbeelden aan het omhalen is. Begrijpelijk dat er in het licht van de geschiedenis nieuwe inzichten en een andere manier van kijken naar voren komen, personen zijn niet de helden die ze leken. Integendeel. Om ze dan meteen van hun sokkel te sleuren, dat gaat wel erg ver. Er moet een andere manier zijn om dat duidelijk te maken. Daar ben ik van overtuigd.

In het Land van Puik

Behalve in het stadhuis staan er het Land van Puik niet zo veel gedenktekens waarmee degene waar het om gaat in hoogsteigen persoon afgebeeld, vereeuwigd en geëerd worden. Op het pleintje voor de neus van de redactie staat al bijna een eeuw het Heilig Hartbeeld, dat de parochianen in 1925 aanboden aan hun pastoor Jacques Vrancken (1851-1929). Weergegeven wordt de verlosser; de priester voor wie het bedoeld is, wordt niet verbeeld. Die zielenherder kwam oorspronkelijk uit Scharn bij Maastricht, maar het laatste deel van zijn leven was hij vooral in en voor Reuver actief. Zelfs landelijk werd hij aan het eind van de negentiende eeuw gezien als een verdienstelijk verteller. Vrancken schreef het aardige boek Schetsen uit Limburg (1882 – onder de schuilnaam Tom Peypers). Niemand die dat beeld te zijner ere om wil halen, denk ik. Waarom ook.

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: