PUIK COLUMN

Sjoerd Crins

Solonaise

Het was carnavalsdinsdag. Het hijsen van de ‘windjbuujel’ zat erop, en in Café Ronckenstein ging het feestgedruis van de echte diehards tot in de diepe nacht door. Bij mij was het energielevel op zondag eigenlijk al minimaal; iets met vroeg pieken. Dus ik besloot eieren voor mijn geld te kiezen en nog een laatste kapsalon bij de plaatselijke vreetschuur naar binnen te harken. De carnaval was dan toch echt gedaan.

Toen ik hier genoot van een calorieënbom, ving ik uit een gesprek tussen medewerkers op dat vlak over de Duitse grens een geval van het coronavirus was bevestigd. ‘Wollah die virus vreet jou op van binnen’ hoorde ik een van de jongemannen nog zeggen. Gekscherend lachten we het allemaal weg. Zo’n virus dat ergens in China begonnen was zou ons kikkerlandje toch nooit treffen.

Sindsdien is alles in een stroomversnelling van formaatje XL geraakt en het carnavalsvirus maakte gauw plaats voor het coronavirus. Van de polonaise naar een ware solonaise. Het voelt voor mij alsof we in een film zijn beland. In een film waar men niet zo goed weet wat er allemaal gebeurt. Logisch. Wij hebben dit als hedendaagse mensheid nog nooit eerder meegemaakt. ‘Alle eerste keren zijn spannend’ is misschien een ietwat misplaatste opmerking, maar zo is het wel. Het is ontzettend spannend wat ons allen nog te wachten staat in de komende maanden en wellicht zelfs jaren.

Deze tijd brengt ons dichter bij elkaar dan ooit, hoewel we niet dichtbij elkaar mogen komen

Ik tik deze column op zaterdag 21 maart. Bij het verschijnen ervan is waarschijnlijk alles weer anders. Het virus slaat namelijk nog sneller om zich heen dan Badr Hari in een willekeurige club. We kunnen niet weten hoe de maatschappij er over een week weer voorstaat. Het kan zomaar zijn dat je tijdens het lezen van de column al in thuisisolatie zit. Dat er een total lockdown over ons land is uitgeroepen.

Van verschillende vrienden die bijvoorbeeld thuiswerken, of sterker nog; niet mogen werken, krijg ik al appjes dat ze zich de pleuris vervelen. Het is natuurlijk ook niks. Met je kop in de zon zitten op een terras is veel leuker. Maar het is nu eenmaal niet anders. Maak er het beste van: lees een boek. Speel Netflix uit. Trek die oude platen uit de kast. Ga aan de slag met een bordspel (wel anderhalve meter afstand houden). Leg een puzzel. Game erop los. Struin het internet af op weetjes over hagedissenkak. Het maakt geen reet uit, als je maar binnenblijft. Er komt echt wel weer een tijd dat je met vrienden aan de zuip gaat.

Zoals Mark Rutte in zijn toespraak enkele dagen geleden al zei: ‘we moeten dit echt met 17 miljoen mensen doen.’ Wees dan ook verstandig en volg deze woorden en de adviezen van het RIVM op. Als je inmiddels nog steeds denkt dat het allemaal wel meevalt: dat doet het niet. Wees ook niet die hersenloze mid-twintiger die gelooft dat hij of zij onoverwinnelijk is. Blijf gewoon lekker in je stekkie. Dan weten we ten minste zeker dat, mocht je het virus onder de leden hebben, je er anderen geen kwaad mee doet.

Dit is veruit de meest chaotische column die ik tot dusver geschreven heb. Chaos is dan ook het perfecte woord voor wat er in mijn brein allemaal gebeurd in deze rottijden. Ik hoop dat je iets opsteekt van mijn al dan niet warrige boodschap. Deze tijd brengt ons dichter bij elkaar dan ooit, hoewel we niet dichtbij elkaar mogen komen. Zorg voor jezelf, help elkaar en hamster vooral niet. Deze jongen gaat een one-man-party vieren.

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: