PUIK COLUMN

Joep Simons

Stress

Het was de week van de werkstress. Een belangrijk onderdeel op mijn werk, waarin wij veelal trainingen en workshops verzorgen. Theoretisch mag ik uitleggen hoe je het beste kan omgaan met stress. Uitleggen dat stress een goede vriend is die nodig is om te kunnen presteren. Een goede cocktail van adrenaline en cortisol zorgt namelijk voor de beste prestaties. Echter bij de loodgieter drupt de kraan thuis en bij mij is het niet anders.

Week van de werkstress

Ik begon de week van de werkstress zoals altijd met het wegbrengen van de kinderen. Op zich een gemakkelijke klus, maar dit loopt zelden zoals gepland. Het is maandagochtend. Mijn vrouw heeft voor vertrek naar d’n Thielco al netjes de boterhammentrommel klaargemaakt voor de kids. De strak gezette wekker wordt door mij dan ook stiekem nog één keer gesnoozed. Niet meer, want dat is funest voor je brein, dat wil niet graag gereset worden. Mocht je toch willen snoozen, dan is het enige voordeel dat je een paar extra buikspieroefeningen in de ochtend doet om de wekker uit te zetten. Verder zal het brein gedurende de rest van de dag in principiële staking gaan omdat het niet meer weet waar het aan toe is. Het gevolg: negatieve stress.

Wat onhandig struikel ik over een pantoffel en sierlijk zwaai ik met mijn linkerarm een vaas van het nachtkastje. En dan, dan staat Tom Cruise klaar met zijn cocktail van cortisol en adrenaline.

Zo stil als mogelijk

Op mijn sokken probeer ik zo stil als mogelijk mijzelf aan te kleden in de hoop dat de jongens nog niet wakker worden. Wat onhandig struikel ik over een pantoffel en sierlijk zwaai ik met mijn linkerarm een vaas van het nachtkastje. En dan, dan staat Tom Cruise klaar met zijn cocktail van cortisol en adrenaline. De sirene gaat af op de dreumeskamer en uit de kleuterkamer komt een lieflijk jongetje dat maar al te graag in het grote bed wilt slapen of springen. En dat laat hij weten door nonstop “Papa” te blijven roepen. Met de snelheidsknop op maximaal ga ik de strijd aan om mijn kleren nog vlugger aan te krijgen. De “onje cologne” skip ik voor deze keer en ik draag beide braniemakers gauw naar beneden.

De ontbijtdirecteur

Het is de hoogste prioriteit om eerst stilte te creëren. Zappelin aan op TV. Ondertussen smeer ik alvast boterhammen en maak ik de fles klaar. De klok tikt en we moeten tempo maken. Ik zet de heren op de bank en leg, als een Louis van Gaal dat het slecht presterende Barcelona toespreekt, uit dat we een strak schema hebben en dat er goed geluisterd dient te worden. De preek wordt slecht ontvangen. Ik krijg een boterham met pindakaas naar mijn hoofd gesmeten en er wordt demonstratief gevraagd om pepernoten. “Ik wil pepernoten, waarom mag ik geen pepernoten?”


Op zich een goede vraag, maar het echte antwoord is niet geheel passend voor een vierjarige. Mijn antwoord is kort en krachtig op zijn Louijaans: “Omdat pepernoten niet en boterhammen met pindakaas wel mogen bij het ontbijt”.

“Van wie mag dat niet papa?”. “Grrrmmmppffff… dat mag niet van de ontbijtdirecteur!” zeg ik ietwat geïrriteerd terug. “Dat vind ik stom!”. De armen gaan over mekaar en de kleuter is in hongerstaking met nog 20 minuten op de klok. Ik roep nog even dat hij zijn kleren aan moet trekken en dat de tanden gepoetst moeten zijn voordat Mike de Ridder begint.

Één klaar, nog één te gaan

Ondertussen is de dreumes als een getalenteerd kunstenaar de TV en bank aan het bekladden met zijn melkflesje. Het fijne straaltje melk maakt artistieke strepen die in de moderne kunst zeer gewaardeerd zouden worden, hier thuis minder. Ik loop met een luier op de jongeman af en de estafettewedstrijd gaat beginnen. Binnen enkele seconde rent hij lachend door het huis, achterom kijkend of ik ook achtervolg. Ik probeer de melkfles te onderscheppen en haal hem in dankzij een nette vroege ochtendsprint. Met de boterhammenshow op de achtergrond verwissel ik zijn luier en worstel ik zijn kleertjes aan. Zo, één klaar. Nog één te gaan.

De laatste druppel adrenaline

In de naïeve veronderstelling dat de hongerstaking is beëindigd en dat de recalcitrante kleuter zich netjes heeft aangekleed draai ik mij om naar de bank. Hij slaapt en over 10 minuten hoort hij bij juf Tiny in de schoolbank te zitten. Het lukt mij ternauwernood om hem tijdig aan te kleden. Met een vreemd labeltje aan de voorkant van zijn trui loopt hij stoer naar de kapstok om alvast zijn jas aan te doen. Te mooi om waar te zijn. Met nog 2 minuten op de klok zie ik achter het gordijn een schattig klein rood hoofdje dat lijkt te exploderen. De verse luier wordt nog even goed gevuld en de indringende poepgeur met een vleugje zure lasagnelucht verplicht mij om deze te verwisselen. Er volgt een pitstop waar de monteurs van Red-Bull bij Max Verstappen een puntje aan kunnen zuigen. De luier is verwisseld en een recordtijd is neergezet. Let’s go! Of nee, toch niet, ondertussen is de kleuter aangeschoven aan tafel geschoven, compleet met jas aan. Hij is netjes aan het eten, want dit kind heeft honger en er moet immers goed gegeten worden van meneer de ontbijtdirecteur, zegt hij stellig. Met gierende banden kom ik op school aan en haast ik mij richting klaslokaal. Op een lullige 20 meter achter mij wordt nog even zorgeloos onkruid geplukt. Ik besluit beide kinderen onder mijn arm te nemen en sprint alsof mijn leven er van afhangt. De laatste druppel adrenaline wordt gebruikt en ik hoor de bel gaan, net op tijd.

Interval bij stress

Op weg naar mijn werk denk ik aan de theorie van interval bij stress. Rust nemen en weer pieken. Zo hoort het. Even geen voorbereiding op de week van de werkstress, maar een ontspannen privé-telefoontje. Een goede vriend neemt op, hij klinkt wat zwaarmoedig. Hij is gisteren bij "de Vasman” geweest. De man die geduldig wacht op vaders die ooit ook moeten. Voor de leken onder ons: de “vasman” is een man met een witte jas en een grote zeis die vasectomie uitvoert (hakkie-tsakkie-weg-zakkie).


Na veel uitstellen en afwegen had hij eindelijk de knoop doorgehakt, letterlijk. Hij wilde graag even zijn ervaring aan mij kwijt. Vanuit mijn achteruitkijkspiegel zag ik Tom Cruise al weer een nieuwe cocktail shaken. Ik parkeer de auto langs de weg, kruis mijn benen en voel langzaam de stress weer opkomen. De week van de werkstress, pfff ik ben blij als ik op mijn werk weer kan ontspannen.

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: