PUIK VERHAAL

This video has been disabled until you accept marketing cookies. Manage your preferences here or directly accept targeting cookies.

Naar Bangladesh
met een missie

Reuvenaar René Heijmans gaat in november naar Bangladesh om er als vrijwilliger voor de stichting Niketan hulp te bieden aan verstandelijk gehandicapte kinderen en jongeren. Hij doet dit vanuit de training Brug naar Werk, in het buitenland ook wel My Way to Work genoemd, die erop gericht is mensen met een beperking op weg te helpen naar de arbeidsmarkt. Het is de tweede keer dat hij als vrijwilliger afreist naar dit land, dat één van de armste landen van de wereld is.

Durven jongeren met een beperking weer te dromen

Dankzij de Brug naar Werk training durven jongeren met een beperking daar weer te dromen en hebben ze vertrouwen in hun toekomst. René: “Ik ga graag voor de tweede keer naar Bangladesh, omdat ik het fijn vind om een steentje bij te kunnen dragen aan het ter plekke helpen van mensen naar een gelukkiger en zinvoller leven. Dat is natuurlijk niet niks. Daar ga ik voor! Het is deels gewoon mijn werk, maar ook vooral mijn persoonlijke passie.”

Ik ga graag voor de tweede keer naar Bangladesh,
omdat ik het fijn vind om een steentje bij te kunnen dragen
aan het ter plekke helpen van mensen naar een gelukkiger en zinvoller leven.

Wat dat betreft is er nog veel werk te verzetten in Bangladesh. “Wetende dat er circa 23 miljoen mensen met een beperking leven, wat neerkomt op 1 op de 6 mensen, kan ik er zeker mijn mouwen opstropen”, aldus René.

Op bezoek bij een verstandelijk gehandicapt kind en haar ouders bij hun winkeltje, waarbij veel mensen uit de omgeving kwamen kijken.

Van beperking naar mogelijkheden

Samen met Antoinette Termoshuizen, de oprichtster van stichting Niketan, gaat René onder andere eindgesprekken voeren en examens afleggen bij verschillende ‘My Way to Work’ lesgroepen. Ook zullen ze workshops geven en gesprekken voeren met onderwijs- en zorgprofessionals.

“Een belangrijk verschil tussen Brug naar Werk in Nederland en My Way to Work in Bangladesh is dat de training in Bangladesh een veel bredere visie en insteek heeft”, zo vertelt René. “De twee zijn bijna niet te vergelijken met elkaar. In Nederland wordt de training ingezet om deelnemers met een arbeidsbeperking voor te bereiden op een baan, waarvoor de training in eerste instantie ook bedoeld is. In Bangladesh echter leren deelnemers en docenten ook vaardigheden die goed van pas komen in het dagelijkse leven, vaardigheden die men anders waarschijnlijk nooit zou leren.”


Daarnaast focust de training op het teweegbrengen van een andere visie bij de deelnemers over mensen met een handicap. René: “Laten inzien welke mogelijkheden en waarden iemand met een beperking heeft… Dat is misschien nog wel ’t allerbelangrijkste dat we doen!”

Samen met Antoinette, verzorgen we hier een workshop over Brug naar Werk aan een groep My Way to Work trainers/docenten.

Samen met een medewerker van de overheid is René hier op bezoek bij de jongen met een ernstige verstandelijke beperking, groeistoornis en spasme.

Kippenvel in het kwadraat

De reis die René in 2017 maakte heeft heel wat indruk op hem gemaakt. “Het was echt een rollercoaster, achteraf gezien. Ik kwam in een compleet andere wereld dan onze westerse wereld terecht en beleefde veel bijzonder mooie momenten, maar stond ook vaak ineens middenin een verschrikkelijke situatie; iets waarvan je wilde dat het niet bestond. Helaas zijn dergelijke situaties in Bangladesh geen zeldzaamheid, ik werd dan ook vaak heel diep geraakt.”


Zo kwam hij eens in een typisch klein hutje gemaakt van golfplaten, waar een oude oma voorovergebogen op de bedrand zat. Links van haar lag een jongen op een plank met een ernstige verstandelijke beperking, een groeistoornis en spasme. Hij keek door het enige raampje in het huisje naar buiten. Zijn familie woonde ver weg en wist niets (of wilde niets weten) van de gehandicapte jongen. Alleen oma ‘zorgde’ voor de jongen. Maar... met voldoende afstand, anders zou zij ‘het’ ook krijgen. Ze geloofde immers dat ‘de duivel’ in hem zat en bij aanraking met hem, dacht ze besmet te kunnen raken.


René liep meteen naar de jongen. “Ik ging naast hem zitten, pakte zijn hand en streelde over zijn handpalm. Iedereen keek me met open mond aan… Ja, ik raakte hem aan.” Hij vertelt verder: “Na nog geen minuut draaide de jongen zijn hoofd naar mij en keek me recht in mijn ogen, terwijl hij tegelijkertijd met zijn spastische hand in mijn hand kneep. Ja, er is iemand die je aanraakt kerel! Jij mag er zijn, vriend! Dat was wat er door mij heen ging. Een bliksemschicht in het kwadraat. Kippenvel in een vorm die ik niet kende. Zelfs nu weer als ik terugdenk aan dat moment!

Ter afsluiting van de module ’Arbeidshouding’ kregen de leerlingen een stukje cake (zie foto). “Ze aten het karton, dat als gebaksbordje diende, zo ongeveer mee op! Zo volgden kippenvelmomenten elkaar constant in rap tempo op. De hele reis voelde als nog veel meer dan een rollercoaster!“

Deze groep, bestaande uit voornamelijk meiden, vierde feest nadat ze geslaagd waren voor hun toets en hun welverdiende certificaat ‘Arbeidshouding’ in de wacht hadden gesleept.

Een glimlach ondanks armoede

Het meest fascinerende aan Bangladesh vind René de puurheid van de mensen, ondanks de armoede die ze er kennen. “Een voorbeeld is Selana, die iedere dag in een schuur voor ons en de cliënten kookt. Ze staat 365 dagen per jaar en 24/7 als begeleidster klaar voor haar cliënten. Iedere ochtend als ik haar tegenkom, zegt ze met een mooie glimlach op haar gezicht ‘goedemorgen’ in het Bengali. Doe dat maar eens, iedere dag opnieuw. Geen weekend of vakantie en er dag en nacht zijn voor je cliënten. Een topvrouw met een hart van diamant.”


René vindt het moeilijk om te zien hoe er in Nederland soms veel geklaagd wordt, terwijl mensen in Bangladesh, die vaak veel ellende kennen, juist helemaal niet klagen. “Soms denk ik wel eens...kon ik sommige mensen maar eens enkele dagen meenemen naar Bangladesh. Eigenlijk is één dag al genoeg... Dan is het klagen heel snel voorbij, dat weet ik zeker!” Zo merkt hij op hoe gewone dagelijkse ’problemen’ in Nederland vaak geen echte problemen zijn maar, zoals hij dat noemt, een ‘roep naar perfectie’. René: “Als er in Reuver een defecte straatlantaarn na drie weken nog niet gerepareerd is, begint het geklaag dat de gemeente er nog steeds niets aan gedaan heeft. In Bangladesh staat - op de hoofdstad Dhaka na - nergens een straatlantaarn en rijdt de meerderheid van de auto’s zonder of met zeer beperkt licht, omdat de lampjes defect zijn. En dan te weten dat er meer dan 170 miljoen mensen wonen. Niemand die zich er druk over maakt. Het werkt enorm relativerend. Ik leer daar in een week meer, dan ik in Nederland in 5 jaar leer! Bovenal leer ik alles wat ik heb nog veel meer te waarderen.”

Selena voor cliënten en ons aan het werk in haar keuken.

Schoentjes vullen in Bangladesh

Tot slot wil René er nog op wijzen dat de Stichting Niketan ook een Sinterklaas-actie op touw heeft gezet voor de kinderen in Bangladesh. René: “In Nederland komt straks Sinterklaas weer in het land en worden vele kinderwensen vervult, maar denkt u ook eens aan de kinderen in Bangladesh.” Iedereen die wil helpen, kan een schoentje vullen in Bangladesh. Kijk voor hun verlanglijstje op www.niketan.nl/sinterklaasactie.

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: