PUIK VERHAAL

Malawi

Een unieke reis

“Maar misschien zijn de mensen in Malawi wel gelukkiger dan dat wij zijn.” Dat is de opmerking die ik de afgelopen dagen verschillende keren gehoord heb na mijn reis naar het Afrikaanse land Malawi. Maar is dit wel zo? Rian Janssen vertrok enkele weken geleden naar Malawi om hier zelf het antwoord op te vinden. Ze vertelt over de reis en wat ze allemaal heeft meegemaakt.

De Nazareth Foundation Malawi

''Laten we even een stap terug doen. Ik ben bestuurslid van de Nazareth Foundation Malawi. In het dorp Mganja in Malawi heeft de Malawiaanse zuster Josefa zo’n 2 hectare land gekregen van de gemeenschap. Josefa heeft op dit land Nazareth gesticht. Een plek waar mensen tot rust kunnen komen, waar men de taal kan leren, waar veel natuur is en van waaruit projecten gedaan worden voor de lokale gemeenschap. De Venlose Ineke Hendricks is zo’n zeventien jaar geleden in contact gekomen met Josefa en heeft de Nazareth Foundation Malawi opgericht. In eerste instantie bedoeld om Josefa financieel te ondersteunen maar inmiddels is ook Ineke acht maanden per jaar in Nazareth om te ondersteunen bij de projecten.''


''Op dit moment lopen er diverse projecten: het vrouwenproject waar vrouwen een stukje grond kunnen gebruiken om biologische groenten te verbouwen, de peuter- /kleuterklas waar kinderen (en de Malawiaanse juffen) leren hoe ze met speelgoed moeten spelen en ondertussen bijvoorbeeld de kleuren leren en leren tellen, het ziekenhuis waarvoor vergevorderde plannen zijn om de gebrekkige elektriciteitsvoorziening te vervangen door solarenergie (zon is er immers genoeg), de middelbare school voor meisjes waar in augustus wordt gestart met de bouw en er wordt voor diverse talentvolle kinderen door de stichting het schoolgeld betaalt. Er wordt geen geld van de stichting gebruikt voor het levensonderhoud van Josefa en Ineke. Josefa geeft Chichewa taalcursussen waarbij de cursisten zo’n zes weken op Nazareth verblijven en Nazareth is een gewilde uitvalsbasis voor paragliders. Door deze inkomsten kunnen de dagelijkse kosten worden betaald.''

Mijn reis

''Ik ben inmiddels enkele weken terug van mijn 3-weekse reis naar Malawi. Mijn doel was om meer bekendheid te geven aan het werk van de Nazareth Foundation Malawi en om te laten zien hoe het leven in Malawi er aan toe gaat. Dus blogs schrijven en filmpjes maken.''


''Als “azungo” (Chichewa voor: witte vrouw) heb ik kennisgemaakt maakt met een bijzondere Afrikaanse gemeenschap. Ik verbleef in het dorp Mganja, zo’n drie uur rijden van het vliegveld. Ik heb zelden zo’n indrukwekkende autorit gemaakt; emotioneel indrukwekkend bedoel ik dan. Overal waar ik keek, zag ik armoede. Aan het eind van deze autorit vroeg ik mij af hoe ik deze drie weken zou doorkomen. Niet dat ik spijt had van mijn keuze om naar Malawi te gaan, maar ik was wel behoorlijk in verwarring. Die staat van verwarring maakte eigenlijk de tweede dag al, plaats voor respect. Respect voor de Malawianen die ondanks hun bittere armoede vrolijk en gastvrij zijn; het niks dat ze hadden, delen ze nog. Ik merkte dat ik in staat was om door de armoede heen te kijken en ook echt de Malawianen zag.''

Hand in hand

''Ik maakte bijzondere zaken mee. Zoals twee mannen die hand in hand liepen. Niet omdat ze een stelletje waren, maar omdat ze gewoon goede vrienden zijn. Stelletjes lopen niet hand in hand of gearmd. In het openbaar knuffelen leidt tot hilariteit maar als je gewoon vrienden bent, is het heel normaal om hand in hand te lopen.''

Een geit als spaarpotje

''Pinnen was eveneens bijzonder. De dichtstbijzijnde pinautomaat was al gauw een uurtje rijden. Je kunt omgerekend € 100 euro pinnen per keer en dat mag je vier keer achter elkaar doen. Dus maximaal € 400 per keer. Maar ja, € 100 is 88.000 kwatcha (lees: Malawiaanse munteenheid) en dat wordt uitbetaald in biljetten van 2.000 kwatcha. Het was maar goed dat ik een rugzak bij mij had. De meeste mensen hebben trouwens geen bankrekening, want ja, waarvoor ook? Iemand die een beetje geld heeft verdiend, koopt een geit. Eigenlijk is die geit dus het spaarpotje. Heb je geld nodig, verkoop je de geit. Heb je honger, dan eet je de geit op. Heb je mazzel, dan krijg je kleine geitjes en heb je een goede investering gedaan.''

"Eigenlijk is die geit dus het spaarpotje. Heb je geld nodig, verkoop je de geit. Heb je honger, dan eet je de geit op. Heb je mazzel, dan krijg je kleine geitjes en heb je een goede investering gedaan"

Uniek uitje

''Ook was er een dag dat we met twee buurvrouwen en hun kinderen naar het vissersdorp Malemba gingen. Zowel voor de vrouwen als voor de kinderen was dit een uniek uitje. Malemba ligt aan het immens grote Lake Malawi op een uurtje rijden van Mganja. Niet heel ver dus maar voor hen was het alsof ze een wereldreis gingen maken. De kinderen werden dik ingepakt (het was per slot van rekening winter) hoewel het er met temperaturen van tegen de 30 graden niet bepaald koud was. Onderweg hebben we snacks (geroosterde zoete aardappelen, een soort oliebollen, fruit) en flesjes drinken gekocht. Een welkome afwisseling voor de dames en de kinderen. Hun eten bestaat gewoonlijk uit nsima. Nsima is maismeel gekookt met water totdat het een deegachtige structuur heeft. Er zit geen smaak aan en wordt gegeten met de groenten die ze verbouwd hebben. Vlees is te duur. Mais wordt overigens ook zelf verbouwd dus men is behoorlijk zelfvoorzienend. Voor zowel de vrouwen als de kinderen was het een fantastisch uitje.''

Krokodillen en nijlpaarden op twee meter afstand

''Daarnaast was het uitje naar het Liwonde National Park zeer bijzonder (toch ook een toeristische tripje dus). We (Ineke en ik) hadden de chauffeur en de kok meegenomen. Ook voor deze twee mannen was dit een bijzondere ervaring. Niet in de laatste plaats omdat ’s nachts de olifanten zich rondom hun tent verzameld hadden. De tent stond gelukkig onder een soort rieten overkapping zodat de olifanten niet bij de tent konden komen, maar ja, plassen is dan wel een uitdaging. We verbleven in een accommodatie die dus echt in het park lag. Er was een soort open keuken en terwijl ik daar de afwas stond te doen keek ik uit op de impala’s, waterbokken en in de verte liepen nog twee bizons. De kanotocht met gids was heel indrukwekkend. Op amper twee meter afstand zagen we krokodillen en nijlpaarden. Ach, en zo zijn er nog heel veel verhalen te vertellen.''

Meer zien?

''Tja, en dan nog de vraag: “maar zijn zij niet gelukkiger dan wij?” De belangrijkste vraag voor de meeste mensen die ik in Malawi heb ontmoet is iedere dag: “Hebben we vandaag te eten?”. Geluk hier bij ons en geluk daar in Malawi, zijn twee verschillende dimensies. En tegen iedereen die denkt dat deze mensen gelukkiger zijn dan wij, zou ik willen zeggen: “doe afstand van alles wat je hebt en ga met alleen kleren aan je lijf ergens in de rimboe zitten om gelukkig te zijn!''


Wil je meer zien van Rian haar avontuur? Bekijk haar blog of ga naar de website van de Nazareth Foundation Malawi.

Tekst en foto's: Rian Janssen

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: