PUIK VERHAAL

Juul Franssen

Puike mensen buiten het land

van Puik


Puik weetje! Juul pakte afgelopen zaterdag de bronzen medaille bij de Grand Slam in Bakoe!


Juul Franssen heeft voor de rubriek Puike mensen buiten het land van Puik, deze keer een aantal vragen beantwoord. Juul is opgegroeid in Offenbeek en woont nu in Rotterdam.

Naam: Juul Franssen | Leeftijd: 29 jaar | Beroep: Topsporter | Woont nu in: Rotterdam | Woonde in: Offenbeek

Ondanks dat je onze nationale lokale sportheldin bent, het verzoek om je even voor te stellen. Wat doe je in je dagelijkse leven?

Ik ben Juul Franssen, geboren in Venlo en opgegroeid aan de Keulseweg als dochter van de 'sjlechter', waar ik altijd met liefde heb meegeholpen. Ik heb een oudere zus, genaamd Kim. Wij hebben van huis uit altijd meegekregen dat als je iets wilt, je ervoor moet werken. Ik heb daar tot op de dag van vandaag heel veel aan gehad. Vroeger was ik een spring in ‘t veld en had veel energie waardoor mijn ouders al snel bedachten om mij, samen met mijn zus, op judo te zetten. Heerlijk uitrazen op één grote speelmat, stoeien met leeftijdsgenootjes en daarbij ook nog eens velen aspecten leren zoals weerbaarheid, zelfvertrouwen en samenwerken. Al snel bleek dat ik talent had en had ik ieder weekend wedstrijden. Nadat we verschillende sporten hadden geprobeerd, is judo er altijd bovenuit blijven steken. Ik werd voor het eerst Nederlands Kampioen toen ik 12 jaar was. Inmiddels ben ik 29 jaar en mag ik mezelf een Wereldtopper noemen. Het afgelopen jaar behaalde ik mijn grootste prestatie tot nu toe: brons op de Wereldkampioenschappen senioren -63kg.


Daarnaast volg ik de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening aan de InHolland in Rotterdam. Na mijn sportcarrière vind ik het belangrijk dat ik op maatschappelijk gebied aan de slag kan, waarbij ik een nieuwe fase zal gaan ontdekken in mijn leven. Ik weet niet beter dan dat ik de hele wereld rondreis, ik zes dagen in de week 2x per dag train, ik daarnaast een studie volg en dat ik mijn familie/vrienden te weinig zie. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend dankbaar voor het talent dat ik heb gekregen en het leven dat ik nu leid. Ik heb daar veel voor gelaten en ik stop er al mijn tijd en energie in omdat het een unieke kans is die ik zelf heb gecreëerd. Maar... er komt ook een moment dat ik hunker naar het leven na topsport. Ik ben een familiemens, en ik zou het fantastisch vinden om ooit moeder te kunnen worden als het ons gegund is. En met 'ons' bedoel ik mijn lieve partner Antoin.


Wij wonen samen in een prachtig appartement op de 8e verdieping aan de rand van Rotterdam. Op mijn 20e heb ik de stap gemaakt om naar Rotterdam te verhuizen, puur voor het bedrijven van mijn sport. Ik had het plafond bereikt bij mij toenmalige judoschool en ik wou mezelf in de spiegel kunnen aankijken over 10 jaar én daarbij kunnen zeggen dat ik er alles aan had gedaan om het maximale uit mijn sportcarrière te halen. Ik ben gaan trainen bij dé beste judoclub van Nederland (ik ben misschien bevooroordeeld), Sportinstituut de Korte, waar ik inmiddels ambassadrice van ben geworden. Hans Kroon werd mijn krachttrainer, de man die mede verantwoordelijk is voor Olympisch mijn eremetaal op de afgelopen vier Olympische Spelen. Ik wil daar graag een vijfde van maken, namelijk over 1,5 jaar in Tokyo, de bakermat van het judo.

" Ik ben een familiemens, en ik zou het fantastisch vinden om ooit moeder te kunnen worden, als het ons gegund is. En met ons bedoel ik mijn lieve partner Antoin."

Uiteraard zullen onze lezers je (her)kennen van de judosport. Veel mensen sporten voor hun hobby. Welke hobby’s heb jij of wat zou je graag doen als je er (in de toekomst) tijd voor krijgt?

Ik ben iemand die graag actief bezig is en houd van sporten. Ik volg ook vrij veel atleten en kijk graag sport op TV. Ik kan daar ook helemaal in opgaan, omdat je weet wat de ander er allemaal voor doet. Iedereen ziet altijd het topje van de ijsberg, maar niemand ziet de arbeid die je levert om uiteindelijk op de wedstrijdmat te laten zien wat je in je mars hebt. Natuurlijk is het fantastisch als het op jou dag er allemaal uitkomt, maar wat als het niet gebeurt? Nu is judo bij lange na niet zo commercieel als andere sporten in Nederland en is de aandacht voor ons veel minder. In Nederland zijn we heel erg goed in atleten de hemel in prijzen en op een standbeeld plaatsen bij winst, maar wij zijn net zo hard in het feit dat wanneer je verliest of er tegenslag is, je zo in de vergetelheid belandt.


Ik denk dat wanneer ik met ‘pensioen’ ga, ik de judosport altijd een warm hart zal toedragen. Ik weet nog niet in welke vorm, denk daarbij aan het trainerschap of coaching. Ik geef geregeld clinics en lezingen om mijn kennis en ervaring over te brengen aan de jeugd van nu. Ik vind dat heel belangrijk omdat ik vroeger ook opkeek tegen bijvoorbeeld Mark Huizinga. Hij was mijn idool en ik wou net zo goed worden als hem; Olympisch Kampioen worden. Het gevoel dat ik toen kreeg, tijdens een clinic van hem, dat gaf mij zoveel energie en motivatie om nog beter mijn best te gaan doen.


En zoveel jaren later zit ik in dezelfde positie en ben ik dankbaar dat ik dat kan en mag doen. Judoën zal ik dan zelf niet zo snel meer doen, qua actieve trainingen, maar ik zal altijd bezig zijn met sporten. Ik krijg er een fijn gevoel van en bovendien houd ik teveel van lekker eten dus ik móet wel in beweging blijven! Tennis lijkt me echt een leuke en uitdagende sport om later te gaan doen.

Daarnaast vind ik spelletjes heel erg leuk, ik ben competitief ingesteld dus aan fanatisme ontbreekt het niet aan de keukentafel. Ik wil heel graag (nog) beter leren koken. Ik kan prima eten klaarmaken, en een recept volgen, maar het gevoel dat je kan experimenteren met smaken en geuren lijkt me heel gaaf (en daarnaast smaakt het dan ook nog eens). Ik heb er simpelweg de tijd en de rust op dit moment niet voor.


Maar ook gezellig met familie zijn, winkelen, een dagje ontspannen in de spa, zijn hobby’s die hoog op het lijstje staan. En als laatste houden wij ervan om naar het strand te gaan. Tijdens de vakanties, maar ook na onze werkdag pakken wij net zo goed in de avond het strandlaken, de volleybal en sluiten we de dag heerlijk af op het strand, onder het genot van een zomerse salade.

Met je doorzettingsvermogen ben je onbewust een voorbeeld geworden voor veel andere sporters. Wie bewonder jij het meest in de sportwereld? En kun je aangeven waarom?

Ik vind het heel bijzonder dat ik in een positie zit waar ik anderen kan inspireren, motiveren, en helpen om een verandering bij hen teweeg te brengen, op welke manier dan ook. Dat kan op sportief vlak zijn, maar ook op maatschappelijk gebied. Het is daarbij belangrijk dat je toegankelijk bent, en openstaat voor de mensen die graag meer te weten willen komen over jou. Maar bovenal vind ik het belangrijk dat je jezelf blijft. In de sportwereld is er eigenlijk één iemand die ik echt bewonder en waarbij ik huil op het moment dat hij een Wimbledon-finale verliest en dat is Roger Federer. Het is echt een droom om hem in het echt te mogen bewonderen, al is het maar 2 sec. voor een foto. Ik kan een heel kladwerk gaan schrijven waarom ik hem zo bewonder, maar het gaat vooral om hetgeen ik hierboven al heb benoemd.

Het is zo’n elegante speler en hij gaat zo efficiënt om met zijn energie. In judo heb je eigenlijk twee manieren om het spel te spelen. Je bent óf heel technisch, of je moet de ander ontregelen middels je powerjudo. Ik ben zelf een technische judoka met een van de beste uithoudingsvermogen in mijn gewichtsklasse.


Je kan het bij tennis vergelijken tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Roger (ik mag ‘m Roger noemen) is de technische speler en Nadal moet het van de krachtige slagen hebben.

Dat vind ik fascinerend om te zien en ik kijk dan ook alleen tenniswedstrijden waarin hij te zien is. Stel hij verliest de halve finale tijdens een Grand Slam, dan kijk ik de finale niet eens, omdat ik dan zo verbitterd ben dat hij verloren heeft. Ik heb dat met geen andere sporter, behalve bij hem. Hij is voor mij simpelweg de GOAT: Greatest of all time.

Je (werkt en) woont nu in Rotterdam, dé havenstad van Nederland. Waar geniet je het meest van in deze ruige stad?

Toen ik naar Rotterdam verhuisde, had ik geen idee hoe de stad was. Ik ben hier puur naartoe gekomen voor mijn sport. Mijn krachttrainer zit in Rotterdam Noord, mijn judoclub in Hoogvliet en daarnaast volg ik een studie aan de InHolland in Rotterdam. We zijn inmiddels 10 jaar verder en ik durf wel te zeggen dat Rotterdam mijn thuis is geworden. Natuurlijk blijf ik altijd ’t meadje van de Sjlechter’ en liggen in Reuver mijn roots, maar doordat ik zo zelfstandig ben opgegroeid heb ik mezelf weten te vinden in deze grote, leuke stad. Ik kom uit een dorp en woon nu in de grote stad. Dat is absoluut een groot verschil. Toen ik hier voor het eerst in Rotterdam over straat liep, zei ik tegen iedereen gedag. Op het moment dat ik dat deed werd ik óf heel raar aangekeken, of ik kreeg een opmerking: ‘wat moet je van me?’. Dat vond ik op het begin best indrukwekkend, dat weet ik nog. Maar bijvoorbeeld ook de parkeerkosten. Als je 1 uur in de garage van de Bijenkorf staat reken je zo 6,- euro af. In Reuver heb je niet eens parkeerkosten,en als je al naar het Designer Outlet gaat in Roermond, dan parkeer je de hele dag voor de helft minder.


En het landschap is natuurlijk een wezenlijk verschil t.o.v. Limburg. Maar ik ben inmiddels meer thuis in Rotterdam en ik weet de prachtige plekken nu te vinden. Mijn favoriete plek zijn de Kralingse Plassen. Dat is een hele grote plas, waar je omheen kan lopen door het bos, met leuke restaurantjes, maar ook een dagstrand, een prachtige wandelboulevard met een uitzicht over de skyline van Rotterdam.

Er is altijd wel iets te beleven in de stad en dan moet je je voorstellen dat ik als topsporter niet eens tot laat in de stad ben. Ik ben echt van Rotterdam gaan houden en er is altijd wel weer iets nieuws, zoals bijvoorbeeld de bekende Markthal, maar ook nieuwe eettentjes of nieuwe winkels waar je weer heengaat om toch dat leuke jurkje te scoren. En jawel..., die parkeerkosten neem je ook voor lief.

Ik woon sinds twee jaar op een plek waar er een fijne mix is tussen het stadse leven, maar ook de vrije natuur. Eigenlijk een mix tussen Reuver en Rotterdam. De hardheid van de stad, maar ook de zachte kant van de natuur en de mens die daar net zoveel van kan genieten als ik, wij. In onze woonomgeving zijn we inmiddels ook bekend en geeft het appartementencomplex een ‘dorps’ gevoel, wat ook erg leuk is om te zien en mee te maken. En hoe leuk is dat ik op de fiets naar de Kuip kan?

Als je terugkijkt. Wat zou je dan anders gedaan hebben?

Dat is een lastige vraag, omdat ik denk dat alles wat je mee hebt gemaakt en alle keuzes die je gemaakt hebt voor een bepaalde fase in je leven staat. Ingrijpende gebeurtenissen die er zijn gebeurd, zoals bijvoorbeeld een scheiding na 13 jaar samen te zijn geweest, is enorm moeilijk om mee om te gaan. Helemaal op mijn leeftijd toentertijd. Daarin heb ik ook keuzes moeten maken die ik achteraf liever niet had gedaan, maar waar ik toen met de rug tegen de muur stond en niet anders kon. Ik denk dat het belangrijk is dat je deze levenslessen meeneemt en in je rugzak vol ervaring stopt.


Toen ik klein was had ik niet meteen de ambitie om de beste van de wereld te worden in mijn tak van sport. Dat is pas later gekomen, toen ik ontdekte dat ik er best goed in was, en ik erachter kwam dat verliezen écht niet leuk was. Dus ik ging hard werken om dat niet nog eens te laten gebeuren. Tegelijkertijd loop je door je puberteit, word je verliefd, krijg je een vriendje, ga je samenwonen en spreek je ook naar elkaar uit dat je later graag kinderen zou willen. Iedereen die mij kent weet dat ik dol ben op kinderen. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik peettante ben van een, inmiddels, 10-jarige lieve dame Fenne, waar ik enorm van geniet haar te zien opgroeien. Ik pas geregeld op Lilly, mijn oppaskindje van een bevriend stel. Dat zijn momenten die ik enorm koester, maar aan de andere kant is dat ook moeilijk omdat ik zelf ook heel graag (als het ons gegund is) het geluk wil ervaren om kinderen te mogen krijgen. Als ik al zoveel liefde voel voor kinderen van lieve vrienden, hoe voelt dat dan als ze echt van jou zijn? Dat is iets waar ik, stiekem, heel erg naar hunker.


Anderzijds is dat simpelweg niet het pad dat ik heb gekozen omdat het niet te combineren valt in ons leven, zeker niet als vrouw zijnde. Ik denk ook echt dat als ik het niet zo ver had geschopt in het judo, mijn leven er heel anders uit had gezien. Maar dat zijn keuzes die ik heb gemaakt en waar ik op dat moment achterstond. Het heeft dan ook weinig zin, denk ik, om daar te lang bij stil te staan omdat het je niet verder brengt. Je kan er alleen maar van leren en zorgen dat je het in de toekomst anders doet of misschien wel hetzelfde. Wie weet?

Door je drukke bestaan, zul je sommige mensen uit het oog zijn verloren. Is er iemand (uit Offenbeek/Reuver) waar je nog eens gezellig mee wilt bijpraten onder het genot van een glaasje wijn (of anderszins)?

Ik zeg altijd dat er twee verschillende Juuls zijn. De egoïstische topsporter en de familiemens. Het is lastig om daar een goede balans in te vinden, want je kan het nooit voor iedereen goed doen. Daarbij komt ook dat ik een lieve schoonfamilie heb, waar ik ook graag een bezoek aan breng, dus de familie groeit, alleen is er helaas niet meer tijd bijgekomen.


Bovendien heb ik als topsporter keuzes gemaakt die niet bevorderlijk zijn voor het consistent onderhouden van contact. Ik ben op mijn 12e, als enige van mijn basisschool, naar het Trevianum gegaan om daar mijn middelbare schooltijd door te brengen omdat dat toentertijd de dichtstbijzijnde LOOT-school was. Dat betekent dat zij rekening houden met je leven als topsporter in combinatie met school. Ik reisde iedere dag met de trein naar school en toen ik aan het einde van de dag terug naar huis ging, was het omkleden (en vaak mijn ouders helpen in de zaak) om vervolgens naar Helmond te reizen om daar te trainen. In de auto deed ik dan mijn huiswerk. Hoe ouder ik werd, hoe zelfstandiger en reisde me steeds vaker met de trein.


Ik heb altijd lieve vrienden/vriendinnen gehad op de basisschool, de middelbare school en ook tijdens mijn vervolgopleiding. Ik heb niet dat ik mensen uit het oog ben verloren, want uit het oog betekent niet uit het hart. Ik zie mijn vriendinnen bijna niet, maar ik spreek ze wel geregeld.

Uit mijn middelbare schooltijd heb ik een lieve vriendin overgehouden, Jennifer, die is tot op de dag van vandaag mijn dierbaarste vriendin, omdat zij echt vanaf mijn 12e tot en met de dag van vandaag, alles weet wat ik al die jaren heb meegemaakt. De mooie momenten, maar zeker ook de minder mooie momenten. En zij was er al-tijd! Ik ben daar enorm dankbaar voor, en ik spreek/zie haar veel te weinig. Dus... met Jennifer wil ik heel snel iets afspreken om elkaar weer uitgebreid te zien en te spreken!

En dan onze vaste slotvraag. Heb je nog iets op je bucketlijst staan, wat je graag in je leven nog wil verwezenlijken?

Ik vind een bucketlist iets lastigs. Natuurlijk zijn er dingen die je graag in je leven wilt verwezenlijken, maar dat zijn ook dingen die je zelf niet altijd in de hand hebt, bijvoorbeeld moeder worden. Natuurlijk wil ik in 2020 in Tokio Olympisch Kampioen worden. Is dat iets wat op een bucketlist hoort? Ik weet het niet. Ik vind dat als je iets wilt in het leven, of je wilt iets bereiken, dan moet je er hard voor werken om dat te kunnen verwezenlijken. Iedereen kan zijn wie diegene wilt dat hij of zij is. Het is aan jou hoe bereid je ervoor bent om ervoor te werken.

Ik ben gelukkig met het leven dat ik leid en de mensen die ik om me heen heb, in goede gezondheid. Meer heb ik niet nodig.

Juul’s slaappaspoort

Ligt erin om: Ik lig er omsteeks 22:00 in.

Staat op om: Dat hangt van mijn weekplanning af, tussen 07:00 en 08:30

Waar lig je wakker van: Het gesnurk naast me.

Waar mogen ze je voor wakker maken: Kinderbueno….

Zou weleens een beschuitje willen eten met: ROGER FEDERER! Zou hij ook de Puik lezen denken jullie? @Juul: "Uhhhh... hij staat (nog) niet ingeschreven voor onze nieuwsbrief of WhatsApp update maar wie weet, komt dat nog."

En omdat je in Rotterdam woont, Feijenoord of VVV-Venlo? Feyenoord.

Bovendien is de Kuip het enige voetbalstadion waar ik ooit in ben geweest en daadwerkelijk live een voetbalwedstrijd heb gevolgd!

Fotobron headerfoto: Paul Raats

Tekst: Juul Franssen

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: