PUIK VERHAAL

Os Aje Kasteleins
'Café de Lange Offenbeek'

Nog niet eens zo heel erg lang geleden lagen er verspreid over de gemeente Beesel tientallen cafés. Daar zijn er inmiddels niet zo veel meer van over. Maar de herkomst, geschiedenis en bijzondere verhalen van deze kroegen blijven gelukkig nog wel even voortbestaan. In een nieuwe serie genaamd ‘Ós Aje Kasteleins’ blikt Puik terug met kroegeigenaren en kasteleins van roemruchte horecagelegenheden. In deel 6 een bijdrage die wij mochten ontvangen van de kleinkinderen van Handrie en Betje Thijssen: café 'De Lange' uit Offenbeek.

Offenbeek 1962

Toen de Fatimakerk nog in aanbouw was, werden de kerkdiensten gehouden in de zaal van café ‘de Lange’, dienst doende als tijdelijke noodkerk. Dit terwijl het café aan de straatkant gewoon geopend was.

De eigenaren van het café waren Handrie en Betje Thijssen, van oorsprong uit Beesel maar verhuisd naar de Industriestraat in Offenbeek, alvorens ze met 6 kinderen naar de Keulseweg 91 trokken. Dit pand aan de Keulseweg had al een horecabestemming, de eigenaren waren destijds de heer en mevrouw Theunissen. Handrie viel vooral op door zijn lengte waardoor de naam van het café ook is ontstaan: ‘de Lange’. Voordat Handrie eigenaar van het café was, werkte hij als baas op een baggermolen. Door een onfortuinlijk ongeluk op de baggermolen verloor Handrie zijn onderbeen. Zijn vrouw, Betje, was huismoeder en woonde met zes kinderen in Offenbeek. Samen besloten ze om een café-zaal aan de Keulseweg te beginnen. Het café werd voor alle gelegenheden gebruikt, als danszaal, bruiloften, begrafenissen en zoals reeds aangegeven zelfs kerkdiensten.

Gezelligheid

In het café werden regelmatig toepavonden gehouden en de eigen voetbalclub, niet verrassend genaamd ‘de Lange’, verzamelden elk weekend voor de wedstrijd in het café en kwamen naar hun sportieve plicht weer keurig terug om de bijbehorende derde helft in te vullen. In die tijd werd het café dagelijks om 11 uur ’s ochtends geopend. Onder het mom van gezelligheid kent geen tijd werd er na sluitingstijd nog regelmatig achter in de keuken een borreltje gedronken en ‘hanen van Hoezen’ gegeten. De horeca floreerde en de gasten genoten van de saamhorigheid tijdens de druk bezochte feest- en café-avonden.

Anekdotes

Op een mooie zaterdagmiddag kwam een vaste bezoeker, in Offenbeek alom bekend, met in zijn hand de teugels waaraan een mini-pony in het café naar binnen. Het beestje stond lekker warm en mocht blijven onder de voorwaarde en opmerking van Handrie: “de keutele ruums se zellef op”.

Sommige bezoekers kwamen daags na hun cafébezoek terug om hun gebit op te halen, dit waren ze dan verloren en vaak te vinden in het urinoir. Anderen vergaten ook wel eens hun gewonnen toepkonijn uit de auto te halen. Dan rijst natuurlijk de vraag of ze nog mochten autorijden? In een tijd waar men elkaar vaak aansprak met een bijnaam, was het gezellig vertoeven in het café. Velen kwamen al ’s ochtends vroeg en gingen ’s avonds laat pas weer naar huis. Na de gezellige verhalen van ‘de Lange’ die menige bezoeker boeide; zo ook de jongens van de voetbalclub, die altijd enthousiast luisterden naar wat Handrie had te vertellen. Betje lachte altijd op de achtergrond mee en hield daarnaast een oogje in het zeil.

"In een tijd waar men elkaar vaak aansprak met een bijnaam, was het gezellig vertoeven in het café."

Overstap naar zwembad de Bercken

In 1975 namen Handrie en Betje met veel plezier het café van het Reuverse zwembad de Bercken over. Handrie genoot van de jeugd die er graag kwam. Muziek uit de jaren 70, waaronder Cuby and the Blizzards’ Window of my Eyes schalde zo hard mogelijk uit de jukebox onder het genot van een pilsje en een van shag gerolde sigaret. Betje had de regie de snoepkraam die onder de jeugd mateloos populair was. Ook hier was het derhalve druk en gezellig. Tijdens de hete zomer van 1975 was het erg druk met lange warme dagen, waarbij er zelfs jongeren daags erna wakker werden op het aangrenzende grasveldje. Na vertrek van Handrie en Betje uit het cafe aan de Keulseweg werd het cafe-zaal de Kaupman en nog later Electro Killaars.


Na een aantal jaartjes besloten Handrie en Betje te genieten van hun welverdiende pensioen met de mooie herinneringen van alle jaren werken in de horeca en met name van hún café de Lange.


Tekst- en fotobron: Twan Derks (kleinzoon van Handrie en Betje)

Deel 1

Klik hier voor 'Ós aje kasteleins'

'Café de Euverwaeg'

Deel 2

Klik hier voor 'Ós aje kasteleins'

'Café Lambaerke'

Deel 3

Klik hier voor 'Ós aje kasteleins'

'Café Keuben'

Deel 4

Klik hier voor 'Ós aje kasteleins'

'Café de Koessebar'

Deel 5

Klik hier voor 'Ós aje kasteleins'

''Café Janissen'

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: