PUIK VERHAAL

“Aucun fiel n’a jamais empoisonné ma plume”

Arnold (Nol)Wassen - geboren 20 april 1937, overleden 13 maart 2014

“Aucun fiel n’a jamais empoisonné ma plume” oftewel “Geen gal heeft ooit mijn pen vergiftigd”

Dit onderschrift sierde het briefpapier van Nol. Hij leende het van de Franse schrijver P.J. Crébillon en hij leefde ernaar. Wat Nol schreef, en dat is in de loop der jaren een boekenkast vol, was nooit beschuldigend, verwijtend of krenkend. Hij speelde met woorden, met taal, maar nooit op de man.

Niet voor niets werd hij benoemd tot Professor aan de Narren Universiteit Limburg en Ereburger van de gemeente Beesel.

Wat uit zijn pen kwam was herkenbaar en raak. Soms serieus, meestal komisch. Zijn pennenvruchten zijn talrijk. Hij schreef en componeerde honderden liedjes, variërend van luisterliedjes, carnavalssjlagers tot revue-liedjes. Deze waren meestal in het Limburgs dialect maar hij schreef ook enkele Nederlandstalige stukken. Verder schreef hij vele “Wissewasjes” (korte grappige rijmen over alledaagse onderwerpen), laudatio’s (lofdichten) en ballades (zoals bv. “de ballade van ’t zoermoos en ’t sjpek”) die hij met verve declameerde in het Reuverse dialect. Dit leverde hem grote bekendheid op in met name carnavalsminnend Limburg. Hij werd meerdere keren onderscheiden om wat hij was en deed. Niet voor niets werd hij benoemd tot Professor aan de Narren Universiteit Limburg en Ereburger van de gemeente Beesel.

This video has been disabled until you accept marketing cookies. Manage your preferences here or directly accept targeting cookies.

Ruivers volkslied

Vers 1

Mien dörp de Ruiver, ich gaon dich bezinge,

doe sjoeëne parel tösse grens en Maas,

Hiej ligke al mien jeugherinneringe.

Doe bös gegreujd maar bleefs toch wie se waas.

Doe höbs ós eine goeje naam gegaeve,

doe goofs ós alles was se haajs en haes.

Ich haop nag lang op dich te moge laeve,

want ich bön altied gruuëts op dich gewaes.

Ich haop nag lang op dich te moge laeve,

want ich bön altied gruuëts op dich gewaes.


Vers 2

Mien dörp de Ruiver, nieks kèn dich vervange,

want gaon ich waal ‘ns örges angers haer,

den höb ich heimwee en maar ein verlange:

Ich mót de tore zeen van Sint Lambaer !

’n Sjónder oetzich kèns se mich neet gaeve,

as ich dae zeen, den zègk ich mieër den èns :

Laot mich nag lang gelökkig op dich laeve,

doe sjoeëne Ruiver tösse Maas en grens.

Laot mich nag lang gelökkig op dich laeve,

doe sjoeëne Ruiver tösse Maas en grens.


Vers 3

Mien dörpke, èns zal ich dich gaon verlaote.

Woe ich den haer gaon bön ich neet allein.

Dao zal ich weer mèt aaj bekènde praote,

en mien femielie is weer gans bie-ein.

Hiej zal ’n nieje generasie zinge,

dit leed woe-ins doe nag centraal zals sjtaon.

’n Leed van leve, sjoeën herinneringe

aan miense die häör gaer zien veurgegaon.

’n Leed van leve, sjoeën herinneringe

aan miense die häör gaer zien veurgegaon.


Tekstbron: Wim Rovers

Video: Frank Stevens

Klik hier om je gratis in te schrijven voor Puik | Deel deze pagina: